เทพธิดาลิขิตบัลลังก์ 3 เล่มจบ

 

เทพธิดาลิขิตบัลลังก์ 3 เล่มจบ
ผู้แต่ง : เยี่ยนเสวียเสวี่ย
ผู้แปล : ปัณณ์ 
สำนักพิมพ์ เหลียนฮวา

ความรู้สึกหลังอ่านจบ ( อาจมีสปอยล์ )
แนวทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณ แต่เรื่องนี้นางเอกไม่ได้เป็นวิญญาณแล้วมาสิงอยู่ในร่างคนอื่นเน้อ แต่นางมาด้วยร่างของตัวเอง จู่ๆ ก็โผล่มาตอนที่บ้านเมืองกำลังประสบภัยพิบัติจากฝูงตั๊กแตนพอดี คนเลยนึกว่านางเป็นเทพธิดาตามคำทำนาย พวกชาวบ้านคนแถวๆ นั้นเลยทั้งกลัวทั้งเกลียดนาง เห็นนางเป็นตัวประหลาด+ตัวเสนียด ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ เจอที่ไหนเป็นต้องอ้อม นางเอกเลยต้องใช้ชีวิตอยู่ในยุคนี้คนเดียวตามลำพัง เพราะไม่มีใครอยากยุ่งหรือแม้แต่จะพูดคุยด้วย ถ้านางเปล่งเสียงออกมาก็จะถูกคนตี นางก็เลยไม่พูดอีก มีแต่สัตว์เป็นเพื่อน พอได้เจอคนจริงๆ แรกๆ ก็พูดไม่เก่งติดๆ ขัดๆ เพราะไม่ได้พูดมานาน ... 

จากเด็กสาวธรรมดาที่เคยมีครอบครัวอบอุ่น มีพ่อแม่ปกป้องดูแล แต่พอทะลุมิติมาชีวิตก็โคตรแย่ จะไปไหนทำอะไรก็มีแต่คนรังเกียจ ถูกด่าถูกขับไล่ หนักหน่อยก็โดนตี ต้องใช้ชีวิตตามลำพัง แถมร่างกายก็หยุดเจริญเติบโตอีก เหมือนเวลาหยุดเดินไว้ที่อายุ 16-17 เท่ากับตอนขามา จะผ่านไปกี่ปีหน้าตาร่างกายก็ยังเหมือนเก่า ไม่แก่ขึ้น อายุไม่เพิ่ม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ผมไม่ยาว เล็บก็สั้นเท่าเดิม ถ้าถูกตัดก็ไม่งอกขึ้นใหม่... คนเลยยิ่งหวาดกลัวนางกัน

พระเอกเป็นองค์ชายเพียงคนเดียวที่รอดจากการล่มสลายของราชวงศ์ก่อน ตอนกำลังหนีบังเอิญได้นางเอกช่วยเอาไว้แล้วพากลับมารักษา ถึงพระเอกจะหยิ่งนิสัยไม่เป็นมิตรแต่นางเอกก็ดีใจที่มีคนให้พูดคุยด้วย กระทั่งวันหนึ่งคนของพระเอกก็ตามมาเจอ พระเอกเลยพานางเอกกลับไปอยู่ด้วยกัน กะใช้ประโยชน์จากฐานะเทพธิดาของนางเอกมารับรองบัลลังก์ของตน ทำให้ได้รับความเชื่อถือสนับสนุนจากประชาชนว่าตัวเองคือฮ่องเต้ที่เทพธิดาเป็นคนเลือก (เป็นไปตามคำทำนาย) ...คือมันเป็นช่วงที่บ้านเมืองแตกแยก บรรดาอ๋องเมืองอื่นๆ พอรู้ข่าวก็พากันอยากได้ตัวนางเอกเหมือนกัน เพราะถ้าเทพธิดาอยู่ในมือใครหรือแคว้นไหนก็เสมือนเป็นการรับประกันว่าคนคนนี้คือฮ่องเต้ตัวจริง

แต่ถ้าไม่ได้มาก็ต้องฆ่าทิ้ง ตอนที่นางเอกหนีออกจากวังพระเอกถึงบอกว่าสู้ให้นางเอกตายด้วยมือตัวเองยังดีกว่าปล่อยให้ไปตายข้างนอก...เพราะมีคนจ้องจะฆ่านางเยอะ แต่นางเอกยังไม่รู้ คือถ้าออกไปก็ตายแน่ๆ ขนาดอยู่ในวังใกล้ๆ กับพระเอกยังมีคนวางแผนคิดจะทำร้ายนางสารพัดเลย  แล้วนางเอกก็ใสซื่อซะขนาดนั้นจะรอดได้ไง...พอเข้าวังได้ไม่นานนางเอกก็ถูกพาไปซ่อนตัวที่อื่น ต้องสับเปลี่ยนสถานที่ทุก 1-2 ปี เพราะเดี๋ยวคนจะรู้ความลับเรื่องที่นางไม่แก่ไม่โต แต่ผ่านไปประมาณ 6 ปีที่ซ่อนตัวก็ถูกเปิดเผย นางเอกเลยต้องกลับเข้าวังมาอยู่ข้างกายพระเอกอีกครั้ง

นางเอกกลายเป็นหนึ่งในสนมชายาของพระเอก ได้รับความโปรดปรานและตั้งท้องเป็นคนแรก แต่เพราะไม่มีอำนาจหนุนหลัง เป็นเพียงเทพธิดาที่ไว้ใช้ยึดเหนี่ยวจิตใจคน ไม่เหมือนสนมคนอื่นๆ ที่มีครอบครัวเป็นแบ็ค ก็เลยมีคนบางกลุ่มไม่ยอมไม่เห็นด้วยที่นางเอกจะเป็นคนแรกที่คลอดลูกของพระเอก พระเอกเลยต้องบังคับให้นางเอกทำแท้ง(เล่มสุดท้ายจะมีเฉลยเรื่องนี้) เรื่องนี้เลยกลายเป็นปมในใจของนางเอก เป็นจุดเริ่มที่ทำให้นางโกรธเกลียดพระเอกมากก ไม่ว่าพระเอกจะทำดีแค่ไหนก็ไม่ให้อภัย ตั้งแต่นั้นความสัมพันธ์ของคู่นี้ก็เป็นเหมือนน้ำกับไฟ เดี๋ยวก็ทะเลาะเดี๋ยวก็เย็นชาใส่กัน อยู่ด้วยกันดีๆ ไม่ได้ ต้องทำร้ายกันไปมาและสุดท้ายก็เจ็บด้วยกันทั้งคู่

มีอะไรไม่ถามไม่พูดกันตรงๆ นางเองก็ชอบคิดไปเอง ส่วนพระเอกก็ด้วยความเป็นฮ่องเต้จึงคิดว่าสิ่งที่ตนทำและมอบให้นางเอกนั้นคือดีแล้ว ทั้งความโปรดปราน อำนาจ และฐานะฮองเฮา แต่ทั้งหมดกลับไม่ใช่สิ่งที่นางเอกต้องการเลย สิ่งที่นางเอกต้องการความจริงเล็กน้อยมาก อย่างเช่นหวีไม้ธรรมดาสักอันที่พระเอกแกะให้ หรือการอยู่แบบผัวเดียวเมียเดียว แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่พระเอกไม่อาจให้นางได้มากที่สุด แต่เรื่องนี้จะโทษพระเอกก็ไม่ได้ ต้องเข้าใจบริบทของผู้ชายในยุคโบราณด้วย แถมพระเอกยังเป็นถึงฮ่องเต้ การแต่งงานมีลูกจึงไม่ใช่แค่เรื่องของครอบครัวแต่เป็นเรื่องของแว่นแคว้น เกี่ยวพันกับคนหมู่มาก ในเล่มสุดท้ายพอนางเอกถามว่าพระเอกจะมีนางคนเดียวไม่ได้หรือ พระเอกเลยงงไม่เข้าใจ คิดว่าการที่ตนแสดงออกว่าโปรดปรานและแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮา น่าจะชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอว่าในใจมีแค่นางเอกเท่านั้น การเป็นฮองเฮาก็หมายถึงเป็นภรรยาตัวเองไง เป็นภรรยาเพียงคนเดียว(เพราะฮองเฮามีเพียงคนเดียว) ส่วนสนมชายาคนอื่นๆ ก็เป็นแค่บ่าว จะเทียบกันได้ยังไง ...(คือเขาถูกปลูกฝังมาแบบนี้อะ)

เล่ม 2 จะเป็นเรื่องในวังหลัง นางเอกถูกพระเอกบังคับให้ไปเรียนวรยุทธ์ ยิงธนู ขี่ม้า เรียนรู้วิธีแยกพิษ หลังๆ นางจะเริ่มโหดขึ้น+ขี้ระแวง ไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกเล่นงานอยู่ฝ่ายเดียวอีกต่อไป แต่เริ่มเป็นฝ่ายวางแผนโต้กลับเองบ้างแล้ว แต่บางเรื่องเราก็งงกับนางนะว่าทำไปทำไม(ทำไปเพื่อออ) เหมือนจะฉลาดโตขึ้น แต่ก็ยังทำอะไรไม่ค่อยคิด ไม่ไตร่ตรองถึงผลที่จะตามมาให้ดีๆ เช่นตอนหนีไปคลอดลูกที่นอกวัง...หนีไปเพื่ออออ?? สุดท้ายก็เกือบตายคือเก่า -_-“  ไหนจะตอนที่แอบหนีไปหาลูก แล้วมีวันนึงจะพาลูกออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก แต่ดันทุรังจะออกมากับลูกแค่สองคนโดยไม่ให้คนสนิทที่มีวรยุทธ์สูงติดตามมาด้วย ผลสุดท้ายก็ไปเจอกับอริเก่า เกือบขิต ...เหอๆ

จุดอ่อนของนางเอกก็คือเรื่องลูก ฝังใจที่ถูกบังคับให้ทำแท้งลูกคนแรก พอตั้งท้องครั้งที่สองนางเลยหวาดระแวง กลัวใครจะมาวางแผนทำให้แท้งอีก ส่วนพระเอกนางก็ยิ่งไม่เชื่อใจ ดังนั้นพอพระเอกออกไปข้างนอกนางเอกเลยหาข้ออ้างออกจากวังเพื่อไปคลอดลูกที่อื่นทันที แล้วสุดท้ายก็เกือบขิต -_-“...พอนางมีลูก พระเอกก็ผ่อนปรนอนุญาตให้นางเลี้ยงลูกอยู่ในตำหนักตัวเองได้ นางเอกก็เลี้ยงลูกแบบตามใจ ลูกไม่อยากไปเรียนก็อนุญาต ปกป้อง+โอ๋ลูกสุดๆ พระเอกเลยจะเอาลูกไปเลี้ยงเอง แต่นางเอกไม่ยอมขอโอกาสแล้วก็ทะเลาะกันอีก ลูกก็เผลอหลุดปากว่าพ่อ พระเอกอึ้ง เลยเอาลูกออกไปอบรมสั่งสอนเลี้ยงเองเดี๋ยวนั้นเลย เพราะหากปล่อยไว้กับนางเอกเดี๋ยวลูกจะเสียคนทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง นางเอกเลยพยายามทำตัวดีๆ เพื่อให้พระเอกใจอ่อนยอมให้พบลูก แต่พอพระเอกใจอ่อนยอมให้ นางเอกก็ฉวยโอกาสตอนที่พระเอกไม่อยู่แอบไปหาลูกเองและพากลับมาเล่นที่ตำหนัก พระเอกรู้ก็โกรธมากเลยมีคำสั่งห้ามไม่ให้เจออีก

ระหว่างนั้นก็จะมีเรื่องศึกสงครามเข้ามาอยู่เรื่อยๆ พระเอกต้องออกไปรบแย่งชิงดินแดนกลับคืน... เล่ม 3 ลูกนางเอกถูกแต่งตั้งเป็นรัชทายาท จากนั้นก็ถูกส่งไปเป็นตัวประกันที่เมืองอื่น พอนางเอกมารู้ที่หลังก็แทบคลั่งโกรธมาก บุกไปเอาเรื่องพระเอกถึงที่ จริงๆ พระเอกหรือใครจะทำร้ายตัวนางยังไงก็ได้ ขอแค่อย่ายุ่งกับลูกนาง ถ้าเป็นเรื่องลูก นางเอกสู้ตายเอาจริงเน้อ เล่นซะพระเอกเกือบขิต แต่ก็ยังไม่ลืมปกป้องนางเอกแล้วโยนความผิดไปให้นางกำนัลที่รับใช้แทน สุดท้ายนางเอกถูกจับขัง แกล้งเสียสติ พอพระเอกไม่อยู่ก็หาทางหนีไปหาลูกอีก...

แต่ลูกไม่ยอมกลับไปด้วย ลูกเริ่มโตคิดเองเป็นและ ถึงจะเพิ่ง 9 ขวบแต่ก็โตเกินวัย รู้ว่าตัวเองมีฐานะอะไรและมีหน้าที่อะไร ต่อไปจะต้องรับผิดชอบอะไรบ้าง จึงไม่คล้อยตามแม่ จริงๆ ที่พระเอกส่งลูกมานี่ส่วนหนึ่งก็เพื่อปกป้องลูกด้วย อยู่ที่นี่ลูกจะได้เรียนรู้อะไรเยอะกว่า เรียนทุกอย่างได้อย่างเต็มที่ จะดีและปลอดภัยกว่าอยู่ในวังตัวเองด้วยซ้ำ แต่นางเอกมาจากยุคปัจจุบันมาจากโลกที่ไม่มีสงครามการสู้รบ นางก็อยากให้ลูกโตมาแบบได้รับความรักและอยู่ใกล้ๆ พ่อแม่ ได้ใช้ชีวิตอย่างที่เด็กวัยนี้ควรจะเป็น เหมือนอย่างตัวนางที่มีพ่อแม่โอ๋ตามใจและคอยปกป้อง ซึ่งจริงๆ เราว่าวิธีเลี้ยงลูกและความคิดของพระนางเรื่องนี้มันไม่มีใครผิดถูกนะ แต่ผิดที่ยุคสมัย ...

ต่อๆ พอนางเอกหนีมาหาลูกได้สักพักพระเอกก็ตามมาพาคนกลับ ตอนแรกพี่แกยกทัพจะไปรบอีกที่ แต่พอรู้ว่านางเอกมาหาลูกก็เปลี่ยนขบวนทัพกะทันหันเพื่อมารับเมีย ตอนขากลับเจอข้าศึกยกทัพมาล้อม แม่ทัพที่ติดตามพระเอกเลยแซะนางเอกว่าเป็นตัวซวย  ถ้าไม่ใช่เพราะนางเอกป่านนี้ทำตามแผนเดิมคงรบชนะไปนานแล้ว ก็วางแผนรบสู้กันบลาๆ สุดท้ายนางเอกก็ถูกจับ ถูกบังคับให้เข้าพิธีแต่งตั้งเป็นฮองเฮาแคว้นอื่นและถูก....

พระเอกโกรธตัวเองมากที่สุดท้ายก็ปกป้องนางเอกไม่ได้ ส่วนนางเอกก็ไม่ซีคิดซะว่าถูกหมากัด จากนั้นนางเอกก็ตั้งท้อง แต่คนอื่นคิดว่านี่ไม่ใช่ลูกพระเอก ขุนนางคนสนิทพระเอกก็มาขอให้นางเอาเด็กออก ส่วนพระเอกก็เย็นชา นางเอกเลยขอย้ายไปอยู่นอกวังแทน บอกพระเอกว่าถ้าไม่มีธุระอะไรก็ไม่ต้องมา แล้วพระเอกก็ไม่มาจริงๆ ...เหอๆ

อ่านจบแล้วอยากจะบอกว่าเหนื่อยกับความสัมพันธ์ของพระนางมาก อ่านแล้วอึดอัด นางเอกเหมือนจะโตแต่ก็ไม่โต เหมือนจะเก่งฉลาดขึ้นแล้วแต่ก็ไม่ใช่ ครึ่งๆ กลางๆ เหมือนคนย้ำคิดย้ำทำ อ่านแล้วบางทีก็เพลียกับนาง ส่วนพระเอกช่วงแรกก็โหดหลายๆ (นี่พระเอกหรือตัวร้าย55) กว่าจะลงเอยแบบเข้าใจกันได้ก็นู่นท้ายๆ เลย ...เพราะฉะนั้นอย่าถามหาความหวานเพราะมันแทบไม่มีเลยจ้า55 มีหวานแค่สองหน้าสุดท้ายใกล้ๆ จบเลย ..

ป.ล.เนื้อเรื่องเข้มข้นอยู่นะ แต่การแปลส่วนตัวรู้สึกว่ายังไม่ค่อยลื่นเท่าไร บางจุดอ่านแล้วงงๆ นิดหน่อย  ถ้าปรับได้จะดีมากเลย 

#เทพธิดาลิขิตบัลลังก์ 3 เล่มจบ ➡️ https://s.shopee.co.th/9zpPuLResQ

สาวรับใช้ยอดดวงใจ 3 เล่มจบ

 

สาวรับใช้ยอดดวงใจ 3 เล่มจบ
ผู้แต่ง : ชางเว่ยเซียวเซียว
ผู้แปล : YS 
สำนักพิมพ์ หอมหมื่นลี้

ความรู้สึกหลังอ่านจบ (อาจมีสปอยล์)

นางเอก จ้าวหยูอี้ ชาติก่อนเป็นสาวใช้ของคุณชายรองจวนหนิงกั๋วกง แต่มักใหญ่ใฝ่สูงหวังสบายทางลัด เลยปีนขึ้นเตียงคุณชายจนได้เป็นเมียบ่าวสมใจ แต่สุดท้ายก็ตายอนาถชีวิตไม่ได้สุขสบายอย่างที่หวังไว้ พอตายวิญญาณก็ย้อนกลับมาอยู่ในร่างเดิม แต่กลับมารอบนี้ก็ยังหนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องถูกขายไปเป็นสาวใช้ในจวนกั๋วกงเหมือนเดิม แถมรอบนี้ดันไปมีเรื่องหมางใจกับมามาคนสนิทของนายหญิงของจวนอีก นางเอกก็เลยถูกส่งไปเป็นสาวใช้ในเรือนพระเอกหรือซ่งหวู่จี้ ซื่อจื่อผู้อ่อนแอขี้โรคที่ไม่มีใครเหลียวแล

พระเอกเป็นลูกเมียคนแรกของพ่อ เดิมพ่อพระเอกมีคนรักที่เติบโตมาด้วยกันอยู่ก่อนแล้ว แต่แม่พระเอกดันหลงรักพ่อพระเอกตั้งแต่แรกพบก็เลยไปขอให้พี่สาวซึ่งเป็นฮองเฮาพระราชทานสมรสให้ พี่สาวห้ามยังไงก็ไม่ฟัง ส่วนพ่อพระเอกเองก็หวังอยากได้อำนาจจากตระกูลฝั่งแม่พระเอกมาช่วยในเรื่องหน้าที่การงาน จึงไม่ได้ปฏิเสธและยอมแต่งด้วย แล้วระหว่างนั้นอิพ่อก็ไปทำคนรักเก่าท้อง ก็เลยต้องรับคนเข้ามาเป็นอนุ หลังจากแม่พระเอกตาย อิพ่อก็แต่งตั้งอนุขึ้นเป็นภรรยาเอกทันที ...ส่วนพระเอกก็ล้มป่วยและถูกย้ายให้ไปอยู่ในเรือนที่ตั้งอยู่ไกลๆ โชคดีที่แม่พระเอกมีสินเดิมเยอะ แถมตระกูลฝั่งแม่ก็มีอำนาจและรักพระเอกมาก โดยเฉพาะฮองเฮาพี่สาวแม่ ที่ใส่ใจและรักพระเอกเหมือนลูกแท้ๆ คนในบ้านพ่อจึงไม่ค่อยกล้ายุ่งกับพระเอก แถมพระเอกก็สามารถอยู่เองได้โดยไม่ต้องพึ่งเงินใช้จ่ายจากในจวน ใช้เงินจากสินเดิมแม่เอา ใช้ชีวิตแบบไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร ไม่ออกไปไหนเพราะป่วย ชีวิตเหี่ยวเฉาแบบหายใจอยู่ไปวันๆ จนกระทั่งนางเอกเข้ามาเป็นสาวใช้ในเรือน...

เพราะนางเอก พระเอกถึงได้รู้สาเหตุที่ทำให้อาการป่วยของตัวเองไม่หายสักที บวกกับความร่าเริง ความโอบอ้อมอารีมีน้ำใจและความน่ารักใสซื่อของนางเอก จึงค่อยๆ ดึงดูดให้พระเอกสนใจและสุดท้ายก็ตกหลุมรัก เพราะนางเอก...พระเอกจึงมีความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป เหมือนเจอแสงสว่างในชีวิต ส่วนนางเอกก็มีแอบหวั่นไหวบ้าง แต่ก็เตือนตัวเองอยู่ตลอด เพราะไม่อยากซ้ำรอยเหมือนชาติที่แล้ว ดังนั้นพอพระเอกสารภาพความในใจนางเอกจึงปฏิเสธทันที เพราะรู้ฐานะตัวเองดีไม่ได้คิดใฝ่สูงใดๆ ชาตินี้ขอแค่ได้แต่งงานกับคนธรรมดาก็พอ ...แต่ความจริงคือพระเอกไม่ได้มีความคิดจะให้นางเอกเป็นเมียบ่าวหรืออนุเลย บอกว่าจะให้นางเอกเป็นภรรยาเอกและแต่งเข้ามาอย่างสมเกียรติให้ได้...เพื่อนสนิทพระเอกบังเอิญมาได้ยินก็เตือน บอกว่าให้หยอกล้อสาวใช้แต่พอดีอย่าจริงจังมาก พระเอกก็สวนว่าไม่ได้ล้อเล่นแต่คิดแบบนั้นจริงๆ

พอนางเอกมาทำงานอยู่ในเรือนนี้ สาวใช้คนเก่าของพระเอกก็อิจฉา เลยพยายามวางแผนหาเรื่องใส่ร้ายนางเอก แต่สุดท้ายก็เข้าตัวเองทุกดอก และก็ถูกพระเอกขับไล่ออกจากเรือนไป จริงๆ พระเอกเคยให้โอกาสแล้วแหละแต่นางดันไม่สำนึก จนทำให้มีคนต้องเสียชีวิต พระเอกเลยไม่เก็บไว้แล้ว ... จากนั้นพระเอกก็อาการดีขึ้นเรื่อยๆ เพราะได้นางเอกใส่ใจดูแล คอยถามวิธีดูแลพระเอกจากหมอหลวงที่มารักษาจนหมอหลวงรับเป็นศิษย์ พระเอกก็ไม่ค้านสนับสนุนเต็มที่ พระเอกเรื่องนี้คือดีมากเลยนะ นางเอกอยากจะทำอะไรก็คอยเชียร์สนับสนุนให้กำลังใจตลอด อยากเรียนหนังสือก็สอน สาวใช้คนอื่นๆ เห็นก็อยากเรียนบ้าง พอพระเอกรู้ก็อนุญาตให้เปิดห้องว่างในเรือนเพื่อนเรียนได้ นางเอกจะเปิดร้านยาแต่ยังไม่ทันบอก พระเอกก็ไปดูสถานที่+เจรจาไว้ให้เรียบร้อย นางเอกรักษาคนจนโดยไม่เก็บเงิน เกรงใจไม่อยากให้พระเอกออกให้ กะจะใช้เงินตัวเอง พอพระเอกรู้ก็ไม่ยอม บอกให้นางเอกเก็บเงินนั้นไว้ใช้ส่วนตัวเดี๋ยวจ่ายให้เอง เปย์มากกก ไหนจะเสื้อผ้าของใช้ทุกอย่างที่แทบไม่ต่างจากคุณหนู ตอนนางเอกอยากให้พ่อที่พิการมาอยู่ฉลองปีใหม่ด้วยกันแต่พ่อไม่มา พระเอกเห็นนางเอกทำหน้าเศร้าๆ ก็ไปจัดการพาพ่อนางเอกมาเลย จากนั้นก็หางานในจวนให้ทำต่อเพื่อพ่อจะได้ไม่จากไปไหน ใส่ใจดูแลนางเอกดีมากๆ ขนาดยังไม่ได้แต่งงานนะเนี่ย(สามีในฝันมากๆ 55) แล้วเป็นคู่ที่ไม่เคยทะเลาะหรือผิดใจกันเลยด้วยนะ เพราะมีอะไรก็จะคุย+ปรึกษากันตลอด เวลาพระเอกไปไหนถ้าเอานางเอกไปด้วยได้ก็จะพาไปด้วยเสมอ ดังนั้นพระนางเรื่องนี้เลยมีโมเมนต์หวานๆ น่ารักกุ๊กกิ๊กเยอะเพราะแทบจะอยู่ด้วยกันตลอด...

แต่พอพระเอกเริ่มหายดี แม่เลี้ยงหรือใครบางคนก็เริ่มไม่พอใจ เพราะนึกว่าเดี๋ยวพระเอกก็คงตายเองตอนแรกเลยไม่ได้ลงมือทำอะไร ส่วนพ่อพระเอกก็หวังว่าลูกจะมีอันเป็นไปเองคือกัน แต่ยังไม่ถึงขั้นวางแผนหรือคิดจะทำร้ายอะไรลูกนะ แต่ก็แบบไม่สนใจกะให้ป่วยตายไปเองเงียบๆ เพราะถ้าพระเอกตาย สมบัติที่เมียเก่าทิ้งไว้ก็จะได้ตกเป็นของพ่อ(ปกติเจอแต่ลูกอยากให้พ่อแม่ตายเพื่อหวังสมบัติ แต่เรื่องนี้กลับกันจ้า..เหอๆ) เพราะตอนนี้จวนกั๋วกงเหลือแต่เปลือก ภายนอกดูดีแต่จริงๆ คือกำลังจะหมดตูด ที่ยังอยู่ได้ก็เพราะตอนแรกได้เงินจากแม่พระเอกเข้ามาช่วย แล้วพอแม่พระเอกตายก็ได้เงินจากฝั่งเมียใหม่ที่เป็นลูกพ่อค้ามาจุนเจืออีก (แต่ก็ยังไปทำท่ารังเกียจบ้านฝั่งเมียคนที่สองที่เป็นตระกูลพ่อค้าอีกนะ)

พอพระเอกกลับมาแข็งแรงพี่แกก็ไปเข้าร่วมงานล่าสัตว์  ฝั่งแม่เลี้ยงกลัวว่าพระเอกจะเด่นเกินหน้าลูกตัวเอง เลยไปบอกให้พ่อพระเอกไปร่วมงานล่าสัตว์ปีนี้ด้วยเพื่อจะได้จองกระโจมทำเลดีๆ แต่ที่ทำเลดีๆ ใกล้ฮ่องเต้คือแพงไง ที่ผ่านมาอิพ่อถึงไม่อยากไป พอรู้ว่าพระเอกได้รับกระโจมทำเลดีที่สุดจากฮ่องเต้ไปแล้วก็อิจฉา เลยกัดฟันยอมจ่ายเงินเพื่อรักษาหน้าตัวเอง55 ...หลังงานล่าสัตว์พระเอกก็ได้รับมอบหมายงานจากฮ่องเต้และได้ตำแหน่งขุนนางขั้นเก้ามาครอง ต่อจากนั้นพระเอกก็ย้ายออกจากจวนกั๋วกงไปอยู่ข้างนอกเพื่อให้ง่ายต่อการทำงาน (จริงๆ ฮ่องเต้เป็นคนบอกให้ย้ายแต่ให้พระเอกหาข้ออ้างเอง) บังเอิญแม่เลี้ยงมาหาเรื่องในเรือนพระเอกพอดี ก็เลยมีข้ออ้างให้ย้ายออกสมใจ พอพระเอกไปแม่เลี้ยงก็ปล่อยข่าวลือเสียๆ หายๆ ให้ร้ายพระเอก แต่คราวนี้พระเอกจะไม่ทน เลยแก้กลับด้วยการฟ้องร้องพ่อ จนพ่อถูกตามตัวกลับมาจากค่ายทหาร จากนั้นก็ไกล่เกลี่ยให้จบด้วยการที่พ่อต้องจ่ายเงินรายเดือนตามที่พระเอกสมควรจะได้รับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป อิพ่อก็สะอึก เพราะที่ผ่านมาไม่เคยให้เงินพระเอกเลย แต่ถ้าจะให้ก็ไม่มีอีก เหลือแต่เปลือกนอกแล้วจริงๆ...

เป็นแนวตายแล้ววิญญาณได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่ในร่างเดิมเพื่อแก้ไขเปลี่ยนแปลงชีวิตไม่ให้ซ้ำรอยเดิม แต่ไม่ได้กลับมาเพื่อแก้แค้นเอาคืนใคร และถึงจะมีความทรงจำจากในชาติก่อนติดตัวมาแต่นางเอกก็ไม่ได้ซู ไม่ได้โกรธแค้นหรือโทษใคร พยายามใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายสงบสุข กับคนที่เคยทำร้ายตัวเองในชาติก่อนนางเอกก็ไม่ยุ่งด้วยแค่นั้น ไม่ได้เอาเรื่องที่รู้จากชาติก่อนมาทำเรื่องสะเทือนเลือนลั่นอะไร นอกจากทำชีวิตตัวเองกับคนใกล้ตัวให้ดีขึ้น กับแค่บอกหัวข้อข้อสอบพระเอก จริงๆ นางเอกก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกว่าจะออกจริงรึเปล่า แต่ปรากฏว่าออกจริงทุกข้อ พระเอกเลยถูกสงสัยว่าโกงข้อสอบ มีคนวงในทำข้อสอบรั่วไหล?...

แต่เรื่องที่ดราม่าจริงๆ เราว่าคงเป็นเรื่องฐานะนางเอกนี่แหละ ... อย่าคิดว่าพระเอกเป็นซื่อจื่อเป็นหลานรักฮองเฮาแล้วจะง่ายไม่มีปัญหาเน้อ บอกเลยว่าไม่ใช่ ขนาดพระเอกมีอำนาจและเป็นหลานรักของฮองเฮาแถมฮ่องเต้ก็ชอบ แต่ก็ยังฝ่าด่านเรื่องความแตกต่างของฐานะและชนชั้นนี้ไปไม่ได้เลย สุดท้ายก็ถูกบังคับให้แต่งกับคนที่มีฐานะเท่าเทียมกัน พระเอกปฏิเสธก็แล้ว ไปพูดกับฝ่ายหญิงเองก็แล้ว แต่สุดท้ายก็ถูกพระราชทานสมรสอยู่ดี ตอนกลับมาบอกนางเอก พระเอกคือร้องไห้เลยนะ เพราะกลัวว่าตัวเองจะทำตามที่รับปากนางเอกไว้ไม่ได้ กลับเป็นนางเอกที่เข้าใจ ไม่มีคำตัดพ้อต่อว่าใดๆ และเป็นฝ่ายให้กำลังใจพระเอกแทน เพราะรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่พระเอกจะแต่งตนเป็นภรรยาเอก นางเอกทำใจยอมรับว่าต้องเป็นอนุมานานแล้ว หวังเพียงแค่ว่าฝ่ายนั้นจะรับตนเองได้ และพระเอกไม่ต้องลำบากใจก็พอ...

แต่สุดท้ายแม่ผู้หญิงกลับไม่ยอมปล่อยนางเอก นางเอกถึงตระหนักได้ว่าตัวเองคิดง่ายเกินไป ก็เลยตัดสินใจจะพาลูกหนีไปในวันที่พระเอกเข้าพิธีแต่งงาน... แต่เอาจริงๆ เราว่าพระเอกก็พยายามสุดๆ แล้วนะ ตอนแรกพี่แกจะพานางเอกหนีไปใช้ชีวิตด้วยกันตามลำพังสองคนแล้วด้วยซ้ำ แต่นางเอกไม่เห็นด้วยบอกว่าห้ามหนี การหนีไม่ช่วยแก้ปัญหา พระเอกรู้ว่านางเอกอยากมีงานแต่งแบบคนทั่วไปก็เลยไปแอบเซอร์ไพรส์จัดงานแต่งให้ แล้วก็ทำเรื่องคืนตำแหน่งซื่อจื่อเพื่อจะได้มีฐานะเท่าเทียมกับนางเอกและสามารถจดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยากันได้ ...พระเอกคิดว่าถ้าตัวเองไม่มีฐานะซื่อจื่อแล้วฝ่ายนั้นก็คงไม่อยากแต่งด้วย แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยังยืนยันจะแต่งเหมือนเดิม ต่อให้พระเอกจะมีใครในใจแล้วก็ตาม กะว่าเดี๋ยวได้ตำแหน่งภรรยาเอกเมื่อไรก็ค่อยมาจัดการนางเอกทีหลัง ฮองเฮาก็ไม่ยอมยกเลิกงานแต่งให้ เพราะให้โหรทำนายดวงชะตาแล้ว โหรบอกว่าดวงชะตาพระเอกกับลูกสาวอ๋องสมพงศ์เป็นคู่แท้กัน ต้องแต่งกับคนนี้ชีวิตพระเอกถึงจะดี ฮองเฮาเลยยิ่งเชื่อ

นางเอกไม่อยากทำให้พระเอกลำบากใจที่ต้องเป็นคนกลาง เลยไปขอให้เพื่อนสนิทพระเอกช่วยพาหนี เพราะรู้ว่าตัวเองคนเดียวคงหนีไม่รอด เลยไปขอให้คนมีอำนาจช่วยดีกว่า เพื่อนสนิทเลยไปปรึกษาแม่ แม่ก็ไปปรึกษาฮองเฮาต่อ พอพระเอกรู้ว่าลูกเมียหายก็ทิ้งงานแต่งไปตามหาคนทันทีเลยจ้า ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้น ไม่แต่งแล้วโว้ยยย ไม่สนแล้วว่าใครจะว่ายังไง พอหาลูกเมียไม่เจอพี่แกก็กลายเป็นคนหงุดหงิดโมโหง่ายไม่มีความสุข เห็นพระเอกเป็นแบบนี้ ฮ่องเต้เลยพูดเตือนสติฮองเฮา บอกว่าตอนแรกฮองเฮาก็แค่หวังอยากให้พระเอกมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงเท่านั้นไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมพอพระเอกหายดีแล้วถึงได้โลภมากขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ ดูสิว่าตอนนี้พระเอกมีสภาพเป็นยังไง...

สุดท้ายก็จบดีแหละ แต่ก็แอบลุ้นเหมือนกันนะว่านักเขียนจะหาทางลงยังไงเพื่อให้ทั้งคู่ได้ลงเอยแต่งงานกันอย่างสมเหตุสมผล ...สุดท้ายพออ่านถึงตอนนั้นก็แอบว้าวนิดนึงนะ แต่ถ้าอ่านดีๆ ก็จะพบว่าความจริงนักเขียนก็แอบทิ้งปมให้เราสงสัยเอ๊ะๆ มาตลอดแหละ...ตอนพิเศษมีตอนเดียวนะแต่เคลียร์ดีมาก ไม่ค้างคาใจเลย ...

ป.ล. โครงเรื่องสนุกโอเคอยู่นะ ชอบเลยแหละ แต่เสียอย่างเดียวคือคำผิดเยอะไปหน่อย ถ้าปรับปรุงตรงนี้ได้ก็จะดีมากเลย

#สาวรับใช้ยอดดวงใจ 3 เล่มจบ ➡️ https://s.shopee.co.th/5AkA9ZhqkE

ซ่อนรักชายาลับ 5 เล่มจบ

ซ่อนรักชายาลับ 5 เล่มจบ 
ผู้แต่ง : ขวงซั่งจยาขวง (狂上加狂)
ผู้แปล : ลู่เผิ่งฮวา
สำนักพิมพ์ แจ่มใส

ความรู้สึกหลังอ่านจบ (อาจมีสปอยล์)

นางเอก หลิ่วเหมียนถัง ถูกคนทำร้ายตัดเอ็นข้อมือข้อเท้าแล้วโยนลงแม่น้ำ ศีรษะกระแทกความจำเสื่อม จำเรื่องราวในอดีตบางส่วนไม่ได้ ถูกพระเอกหรือไหวหยางอ๋องเข้าใจผิดนึกว่านางเป็นภรรยาหัวหน้าโจรที่ตนกำลังต่อกรอยู่ ก็เลยให้คนพานางเอกกลับมารักษาเพื่อเอาไว้ใช้เป็นเหยื่อล่อหัวหน้าโจรออกมา นางเอกเห็นถุงห้อยที่ข้างเอวพระเอกก็เข้าใจผิด คิดว่าพระเอกคือสามีคนที่ตนต้องเดินทางไปแต่งงานด้วย ส่วนพระเอกก็ไม่แก้ตัวปล่อยให้นางเอกเข้าใจผิดคิดว่าตนเป็นสามีแซ่ชุยคนนั้น...

พระเอกพานางเอกไปอยู่ในตำบลเล็กๆ ทำให้นางเอกเข้าใจผิดคิดว่าพระเอกเป็นพ่อค้าตกอับที่กิจการล่มจมจนต้องย้ายมาตั้งรกรากใหม่ที่นี่ นางเอกก็แสนดีสามีพูดอะไรก็เชื่อหมด บอกให้ไปหาซื้อร้านค้าไว้ขายของก็ไป บอกให้จัดการดูแลร้านก็ทำ เพราะนางเอกนึกว่าสามียังเสียใจเรื่องที่ทำการค้าล้มเหลวจึงยังทำใจดูแลร้านค้าเองไม่ได้ นึกว่าตอนนี้ที่บ้านไม่ค่อยมีตังค์ก็เลยพยายามประหยัด สวมใส่แต่เสื้อผ้าเก่าๆ กินแต่ผัก ไม่มีเมนูเนื้อ จะกินดีเฉพาะตอนพระเอกกลับมา มโนเป็นตุเป็นตะ ...พระเอกบอกว่าต้องออกไปเรียนเดินหมากกับอาจารย์บนภูเขา แต่จริงๆ พี่แกไปทำงานที่ค่ายทหาร ซึ่งนางเอกก็เชื่อไม่เคยสงสัย หลังๆ พระเอกเห็นนางเอกใส่แต่เสื้อผ้าเก่าๆ กินแต่ผักก็เลยเอาเงินมาให้ แต่บอกว่าได้มาจากการเดินหมากนะ นางเอกก็ซาบซึ้งใจหลายๆ เพราะสามีบ้านอื่นเวลาได้เงินพิเศษมามีแต่จะเก็บไว้ใช้เองคนเดียว ไม่มีใครเอามาให้ภรรยาหรอก

นางเอกหัวการค้าสุดๆ หาเงินเก่งมาก พระเอกให้นางเอกเปิดร้านขายของเพื่อกะใช้ล่อโจร แต่นางเอกกลับตั้งใจทำแบบจริงจังจนร้านเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก... คือไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกใช้เป็นเหยื่อล่อโจรอยู่ เชื่อใจพระเอกทุกอย่าง เป็นภรรยาที่อ่อนโยนว่าง่ายอยู่ในกรอบ ไม่ระแคะระคายสักนิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องหลอกลวงที่พระเอกสร้างขึ้น แถมพระเอกก็มีคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกันในอีกไม่ช้านี้แล้ว... แต่พออยู่ด้วยกันนานวันเข้าจากที่ไม่คิดอะไรพระเอกก็เริ่มคิด จากที่ว่าเมื่องานเสร็จแล้วจะยกบ้านกับร้านค้าให้นางเอกเอาไว้ยังชีพแล้วแยกย้ายทางใครทางมัน พระเอกก็เริ่มเปลี่ยนใจ เริ่มไม่อยากปล่อยคน แต่ก็ไม่ได้คิดจะแต่งนางเอกเป็นภรรยาเอกนะ ให้ได้แค่อนุสูงศักดิ์ เพราะชาติกำเนิดนางเอกไม่ดีบวกกับเรื่องที่เคยเป็นโจรมาก่อนด้วย แต่นางเอกก็ไม่รู้ว่าพระเอกมีความคิดแบบนี้ ยังคงเป็นภรรยาที่ดี เห็นสามีกลับบ้านก็รีบวิ่งมาต้อนรับดูแล มีเรื่องอะไรก็เอามาเล่าให้พระเอกฟังตลอดไม่ว่าเล็กใหญ่ ขำเวลานางเอกเอาเรื่องไหวหยางอ๋อง(ก็ตัวพระเอกนั่นแหละ) มานินทาว่าไม่ดีอย่างงู้นอย่างงี้ พระเอกฟังก็ไม่พอใจแต่ทำไรไม่ได้55 ...

ส่วนคู่หมั้นพระเอกที่เป็นญาติผู้น้องก็รู้นะว่าพระเอกแอบเลี้ยงคนไว้ข้างนอก แต่ไปสืบดูแล้วเห็นว่าประวัตินางเอกไม่ดีเลยไม่สนใจ เพราะรู้ว่าพระเอกไม่มีทางแต่งสตรีแบบนี้เข้าบ้านแน่นอน อย่างมากก็ได้แค่อนุ... ช่วงที่นางเอกทำการค้าอยู่ในตำบลคนรู้จักเก่าที่เคยสนิทสนมสมัยตอนเป็นโจรก็บังเอิญมาเจอเข้า ซึ่งคนนี้แหละคือสาเหตุที่ทำให้นางเอกตัดสินใจเลิกกับคนรักเก่าและลงจากภูเขา เพราะนางอิจฉาที่นางเอกได้หัวใจคนที่นางแอบชอบไปครอง ก็เลยวางแผนทำให้นางเอกเข้าใจผิดทะเลาะกับอดีตคนรักแล้วจากไป จากนั้นก็ให้คนไปดักซุ่มทำร้ายนางเอกตอนลงจากเขาต่อ พอเห็นว่านางเอกยังไม่ตายนางก็เริ่มวางแผนทำลายชีวิตนางเอกอีกครั้ง แม้นางเอกจะบอกว่าตัวเองจำเรื่องที่ผ่านมาไม่ได้แล้วก็เถอะ...

ต่อมาพระเอกต้องไปรบ แม่พระเอกเลยอยากให้ลูกแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาก่อนไป แต่บ้านฝ่ายหญิงกลัวพระเอกไม่รอดกลับมาเลยบ่ายเบี่ยงแสร้งป่วย พระเอกส่งคนไปจับตาดู พอรู้ว่าบ้านคู่หมั้นโกหกก็เลยส่งหนังสือถอนหมั้นไปให้ทันที แล้วก็ทิ้งหนังสือหย่าไว้ให้นางเอกอีกฉบับก่อนไป(เพราะอดีตคนรักเก่านางเอกรวมถึงพวกโจรบนภูเขาได้รับอภัยโทษแล้ว พระเอกเลยไม่อยากหลอกนางเอกอีก ตั้งใจจะปล่อยคน) พี่แกก็แอบหวังว่าพอเห็นหนังสือหย่านางเอกจะเสียใจบ้างไรบ้าง แต่พอรู้ว่านางเอกเก็บข้าวของจากไปโดยไม่พูดอะไรเลยก็นอยด์นิดนึง ... หารู้ไม่ว่าจริงๆ แล้วนางเอกแอบจ้างรถม้าติดตามขบวนทัพมาด้วย พอเจอหน้ากันก็ตบสามีไปหนึ่งทีโทษฐานที่ทิ้งหนังสือหย่าไว้ แล้วบอกว่าต่อให้พระเอกตายตัวเองก็จะพากลับบ้านไปด้วยให้ได้ พระเอกเลยเลิกคิดเรื่องที่จะปล่อยนางเอกไปอีก ไม่ว่าอดีตจะเป็นยังไงก็ไม่สนแล้ว

นางเอกก็ตามมาอยู่เมืองใกล้ๆ ชายแดน แล้วเปิดร้านขายยาเพื่อคอยซัพพอร์ตสามี พระเอกก็คอยแวะเวียนมาหานางเอกเป็นระยะ จนวันหนึ่งนางเอกสงสัยเลยถามพระเอกว่าอยู่ในกองทัพทำหน้าที่อะไร ทำไมพอไปถามคนอื่นถึงไม่มีใครรู้จักพระเอกเลย พระเอกเลยโกหกว่าตำแหน่งที่ตนทำต้องเก็บเป็นความลับเปิดเผยไม่ได้เลยไม่มีคนรู้จัก แล้วก็สั่งนางเอกว่าห้ามบอกใครล่ะ(โกหกบ่อยจนลื่นและ55) แต่มีความสุขได้ไม่นานเรื่องที่พระเอกไม่ใช่สามีนางเอกก็ถูกเปิดโปง55 นางเอกคืออึ้ง พยายามเค้นถามว่าแล้วตกลงพระเอกเป็นใครกันแน่ พอรู้ฐานะก็อึ้งต่อ เพราะรู้ว่าตนกับพระเอกไม่เหมาะสมไม่มีทางแต่งงานกันได้เลย แถมพระเอกก็ยังไม่เปลี่ยนความคิดเรื่องที่จะให้นางเอกเป็นอนุด้วย ส่วนนางเอกให้ตายก็ไม่มีทางเป็นอนุใครเด็ดขาด ต่อให้รักมากแค่ไหนก็ขอบาย พอรู้ความคิดพระเอก นางเอกก็ถอยห่างออกมาทันที วางตัวนอบน้อมมีมารยาทไม่เรียกพระเอกว่า 'ท่านพี่' อีกเลย พระเอกก็โหวงๆ แต่คือหยิ่ง ไม่เคยง้อหรือก้มหัวให้ใครมาก่อนไง พอเห็นนางเอกมีท่าทีแบบนี้พี่แกก็เลยแบบ..เลิกก็เลิกดิ่ งั้นต่างคนต่างไปละกัน

แต่พอคนเขาไปจริงๆ พระเอกคือซึมเลย เริ่มหงุดหงิดนอนไม่หลับ คนสนิททำเสื้อตัวในที่นางเอกเย็บให้ขาดก็โมโห ส่วนนางเอกตัดเป็นตัด เวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่งเอง จริงๆ คือนางไม่มีเวลามานั่งเสียใจด้วยแหละ เพราะต้องรีบหาเงินไปเลี้ยงคนในสำนักคุ้มกันภัยของท่านตาที่กำลังจะเจ๊ง นางเอกเรื่องนี้ทั้งสวยทั้งฉลาด ใจกว้าง ไม่คิดเล็กคิดน้อย ทำการค้าเก่ง บุ๋นก็ได้บู๊ก็ดี ไปอยู่ไหนก็กลมกลืนเข้ากับเขาได้หมด จับไปปล่อยไหนก็เอาตัวรอดได้ทุกที่55... กลับไปอยู่บ้านได้ไม่นานก็มีคนมาขายขนมจีบมีแม่สื่อมาทาบทาม แต่ก็เจอคนที่พระเอกส่งมาสกัดไว้หมด(ถึงตัวจะอยู่ในสนามรบ แต่ก็ยังไม่ลืมส่งลูกน้องมาจัดการแทนก่อน) อยู่บ้านตาได้ไม่นานนางเอกก็ออกไปซื้อบ้านอยู่เองและตั้งตนเป็นเจ้าบ้านหญิง จากนั้นก็ช่วยจัดการเคลียร์ปัญหาต่างๆ ในบ้านตารวมถึงกอบกู้สำนักคุ้มกันภัยให้กลับมาเฟื่องฟูอีกครั้ง

ทว่าไม่นานนางเอกก็ได้ข่าวว่าพระเอกบาดเจ็บเลยตามไปดู แล้วก็ถูกพระเอกจับได้ เลยถูกบังคับให้อยู่ที่นั่นต่อ ความสัมพันธ์ก็เหมือนจะดีขึ้น คราวนี้พระเอกเป็นฝ่ายยอมถอยให้ก่อนเพราะรู้ว่าตนขาดนางเอกไม่ได้ ไม่ให้แต่งเป็นอนุแล้ว แต่จะขอให้แต่งมาเป็นภรรยาเอกแทน ไม่สนอะไรแล้ว ก่อนจากกันรอบนี้พระเอกเลยบอกให้นางเอกรออยู่ที่บ้านดีๆ เดี๋ยวจะรีบไปสู่ขอกับท่านตานะ... พอตารู้ว่าพระเอกคือคนที่หลอกอยู่กินกับหลานสาวสุดที่รักมากว่าสองปีก็โมโหมากจนลงไม้ลงมือกับพระเอก พระเอกก็ไม่สู้ รู้ว่าตนผิดจริง เลยปล่อยให้ท่านตาระบายโทสะใส่ แต่ท่านตาก็ไม่ได้ขัดขวางเส้นทางรักของทั้งคู่นะ แล้วแต่นางเอกจะตัดสินใจ พระนางเลยตกลงหมั้นกันไว้ก่อน พระเอกส่งสินสอดมาสู่ขอตามธรรมเนียม จนทำให้ใครต่อใครพากันอิจฉานางเอกที่ได้แต่งกับคนหล่อและรวย55 พระเอกก็ทำเป็นพูดดี บอกว่าวันหน้าหากไม่พอใจอะไรก็ถอนหมั้นได้ตลอดนะ (แต่ใจจริงคือไม่มีทาง ให้ตายข้าก็ไม่มีวันให้เจ้าถอนหมั้นเด็ดขาด อย่าฝัน!)

จากนั้นพระเอกก็พานางเอกกลับเมืองตัวเองและพาไปเจอแม่ แม่พระเอกเป็นคนใจดีแต่เชื่อคนง่าย โดยเฉพาะน้องสาวตัวเอง เพราะโดนน้องสาวเป่าหูตอนแรกแม่เลยไม่ค่อยชอบนางเอก กะจะให้พระเอกกลับมาหมั้นกับหลานสาวหรือลูกของน้องสาวตัวเองใหม่อีกครั้ง แต่พระเอกเซย์โนไม่ๆๆ จะแต่งกับนางเอกเท่านั้น แม่ทำไรไม่ได้ แต่อยู่ไปอยู่มาแม่ก็เริ่มชอบนางเอก แต่ว่าแม่ก็ยังโดนน้องสาวเป่าหูอยู่เรื่อยๆ จนมีความคิดจะให้นางเอกกับหลานตัวเองแต่งเข้าจวนอ๋องพร้อมกันในฐานะชายาเอก ...คืออ่านแล้วอยากหยุมหัวน้องสาวแม่มาก แม่ก็รักน้องสาวเกิน อิน้องสาวก็หวังแต่จะเกาะบ้านพี่กอบโกยจากบ้านพี่ มีอะไรก็วิ่งมาหาบีบน้ำตาให้พี่ช่วย เพราะรู้ว่าพี่สาวใจดีแถมยังหัวอ่อนหลอกง่าย ยิ่งตอนพระเอกไปปราบโจรนะยิ่งน่าโมโห คือตอนนั้นพระเอกไม่อยู่ นางเอกไปเห็นคนแปลกๆ ลอบเข้าเมืองกลางดึกเลยรู้สึกว่ามันไม่ปกติ บวกกับฝั่งพระเอกขาดการติดต่อ นางเอกเลยสั่งให้คนรีบไปพาแม่พระเอกหนีออกมาจากจวนอ๋องทันที แต่กว่าจะมาถึงคือนานมากกก สุดท้ายถึงได้รู้ว่าเป็นเพราะน้องสาวแม่ขอติดตามมาด้วย ก็เลยต้องเสียเวลารอครอบครัวน้องสาวเก็บของ สุดท้ายโจรก็เลยตามมาทัน...เหอๆ คือมีอีกเยอะจริงๆ วีรกรรมน้องสาวแม่พระเอกเนี่ย อายุยืนมากกก

ตอนหลบหนี นางเอกบังเอิญไปเจอลูกน้องเก่าที่เคยติดตามตนตอนเป็นโจรก็เลยได้รู้สถานะในอดีตของตัวเอง รู้ว่าตนกับพระเอกจริงๆ แล้วเป็นคู่แค้นเก่ากัน แถมต่อมายังตรวจพบว่าตัวเองกำลังตั้งท้องอีก ไปใหญ่เลยทีนี้ จะไปต่อหรือถอยดีชีวิต แต่ชอบที่นางเอกเป็นคนมองโลกในแง่ดี แบบอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด มีความสุขได้หนึ่งวันก็หนึ่งวันฟะ! อย่างน้อยข้าก็ได้หลับนอนกับสุดหล่อคนนี้แล้วเช่นนั้นก็ถือว่าข้าได้กำไรแล้วแหละ55

อ่านจบแล้วสนุกดี เพลินมากก มีอะไรมาให้ลุ้นและขำอยู่เรื่อยๆ ไม่น่าเบื่อ เรื่องในบ้านการวางแผนของสตรีในเรือนหลังก็มัน ศึกสงครามการเมืองก็โอเคไม่หนักมาก ไม่ว่าจะเกิดอะไรพระนางของเราก็ผ่านมันไปได้(ฉลุย)เสมอ เวลาทะเลาะไม่เข้าใจกันก็โกรธกันไม่นาน เมื่อถึงจุดนึงก็มักมีคนยอมถอยให้ก่อนเสมอ ตอนแรกนึกว่าจะมีดร่ามายาวๆ ตอนความทรงจำนางเอกกลับมา แต่สุดท้ายก็ไม่นานอย่างที่คิด แวบแรกที่นางเอกเห็นพระเอกตอนความจำกลับมาสิ่งแรกที่นางคิดคือ...ใครฟะ? หล่อจัง แต่งงานยังเนี่ย..แต่พอรู้ว่าพระเอกคือไหวหยางอ๋องศัตรูเก่าก็ช็อกเปลี่ยนสีหน้าทันที พอลูกน้องบอกท่านแต่งงานมีลูกกับเขาแล้วนะ...นางเอกแบบเฮ้ยยย! ไม่จริ๊งงงงง ช๊อกคูณสอง55 แต่เรื่องนี้พระนางงานเข้าบ่อย ชีพจรลงเท้าตลอด ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ก็ระแวงพระเอกแต่ก็ต้องเรียกใช้งาน ให้ไปรบมั่ง ปราบโจรกบฏมั่ง(เพราะมันไม่มีใครให้ใช้) และยังต้องเอาพี่แกมาช่วยถ่วงดุลขั้วอำนาจในราชสำนักอีกด้วย อิฝ่ายตรงข้ามก็กัดไม่ปล่อย ว่างเมื่อไรต้องคอยหาเรื่องเล่นงานพระนางตลอด ดีนะที่เป็นพระเอกนางเอก ถ้าเป็นตัวละครอื่นทั่วไปที่ไม่สำคัญป่านนี้คงได้ขิตไปนานแล้ว55

ป.ล.เราอาจจะรีวิวได้ไม่หมดนะคะ จริงๆ มีตอนที่ขำๆ สนุกๆ อีกเยอะเลยค่ะ ต้องลองไปอ่านดูนะคะ ^^ อย่างองครักษ์พระเอกที่พระเอกให้คอยติดตามคุ้มครองนางเอก แต่นางเอกนึกว่าเป็นจอมยุทธผู้กล้า(มอบเงินให้ตอนเขามาช่วย55 องครักษ์หันไปมองพระเอกแบบต้องรับมะ)  หลังๆ โดนนางเอกจับได้เลยถูกเอามาใช้เป็นแรงงานในร้านซะเลย หรือเพื่อนสนิทพระเอกที่มุ่งมั่นจะจีบเมียเพื่อนอยู่ตลอด55

#ซ่อนรักชายาลับ 5 เล่มจบ ➡️ https://s.shopee.co.th/804LWrdm3w

ภาพวาดปริศนากับการตามหาฆาตกร

 

ภาพวาดปริศนากับการตามหาฆาตกร (เล่มเดียวจบ) 
ผู้แต่ง : อุเก็ตสึ
ผู้แปล : ฉัตรขวัญ อดิศัย
prism publishing

ความรู้สึกหลังอ่านจบ (อาจมีสปอยล์)

การไขปริศนาคดีฆาตกรรม 4 เรื่องผ่านภาพวาดที่ดูไม่น่าจะเกี่ยวข้องกัน แต่กลับมีบางอย่างเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาด จนนำไปสู่การจับกุมฆาตกรตัวจริง...

ในเรื่องแรกจะเล่าถึงครอบครัวของสามีภรรยาคู่หนึ่งที่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน สามีตัดสินใจใช้นามแฝงเปิดบล็อกเพื่อเขียนไดอารี่เล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวัน โดยมีภรรยาคอยวาดรูปให้ ทุกอย่างดูเหมือนจะไปสวยโดยเฉพาะเมื่อภรรยาตั้งครรภ์ เมื่อสามีรู้ข่าวก็เอาเรื่องนี้มาเขียนลงบล็อกบอกทุกคนด้วยความดีใจ ทว่าผ่านไปไม่นานพวกเขากลับตรวจพบว่าทารกในท้องของภรรยาไม่กลับหัว แม้ทั้งคู่จะไม่สบายใจ แต่เมื่อได้ฟังคำแนะนำจากพยาบาลผดุงครรภ์ก็กลับมามีกำลังใจอีกครั้ง ดูๆ แล้วก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรอีก แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายภรรยาก็ยังต้องมาเสียชีวิตในตอนคลอดจนได้ หลังจากนั้นสามีก็มาเล่าเรื่องราวการสูญเสียภรรยาลงบล็อก และบอกว่าตนเองจะพยายามเข้มแข็งต่อไปเพื่อลูก ก่อนที่จะหยุดอับบล็อก และก็กลับมาอับใหม่ในอีกสามปีให้หลัง ซึ่งคราวนี้ดูเหมือนว่าตัวสามีจะรู้อะไรบางอย่างจากรูปภาพที่ภรรยาวาดทิ้งไว้ให้ ...

เรื่องที่สอง เป็นเรื่องของเด็กผู้ชายวัย 5 ขวบที่อาศัยอยู่กับแม่ในอพาร์ตเมนต์ เด็กน้อยที่สูญเสียพ่อแท้ๆ จึงต้องใช้ชีวิตอยู่กับแม่สองคน แม่เองก็พยายามทำงานอย่างเต็มที่เพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูเด็กน้อย ซึ่งก็ไม่ง่ายเลยสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่แถมยังไร้ญาติขาดมิตร แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่เคยย่อท้อ แม้จะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหนแต่เธอก็ยังไปรับเด็กน้อยที่โรงเรียนด้วยตัวเองและกลับมาทำอาหารดูแลบ้านได้เสมอ ...แต่ในวันหนึ่งหลังเลิกเรียน ครูที่โรงเรียนกลับเรียกเธอไปพบและให้เธอดูภาพวาดที่เด็กน้อยวาดขึ้น ทั้งครูและเธอต่างช่วยกันตีความรวมถึงหาเหตุผลว่าทำไมเด็กน้อยถึงวาดภาพในหัวข้อ ’คุณแม่’ ออกมาแบบนี้.. แต่ก็ยังไม่พบคำตอบ จนกระทั่งวันหนึ่งที่เด็กน้อยหายตัวไป...

เรื่องที่สาม คดีฆาตกรรมครูศิลปะบนหุบเขา เป็นคดีสะเทือนขวัญเพราะผู้ตายถูกฆ่าอย่างโหดร้ายทารุณ สภาพศพแทบไม่เหลือเค้าเดิมราวกับโกรธแค้นกันมาแต่ชาติปางไหน และสุดท้ายคดีนี้ก็ถูกทิ้งให้เป็นปริศนาเพราะไม่มีหลักฐานมากพอที่จะจับคนร้ายได้ ...แต่ผ่านไป 3 ปีคดีนี้ก็ถูกตามสืบอีกครั้งโดยพนักงานหน้าใหม่ของบริษัทแห่งหนึ่ง เด็กหนุ่มที่มีความใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักข่าว เนื่องจากคนตายเป็นอาจารย์ในโรงเรียนเก่าที่เด็กหนุ่มเคารพนับถือ ดังนั้นเขาจึงยิ่งอยากจะตามหาความจริงเพื่อจับตัวคนร้ายมาลงโทษให้ได้ ทว่าเมื่อถึงวันที่ได้รู้ความจริง เด็กหนุ่มกลับทำได้แค่ทิ้งภาพวาดภาพหนึ่งเอาไว้เท่านั้น....

เรื่องสุดท้าย เรื่องราวของเด็กผู้หญิงที่วาดรูปบ้านและต้นไม้ ภายในต้นไม้มีนกเขาชวาอาศัยอยู่ บ่งบอกว่าเธอมีความปรารถนาที่อยากจะปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า เรื่องนี้ถูกเกริ่นไว้ตั้งแต่หน้าแรกๆ แต่กลับถูกเอามาเล่าเป็นเรื่องสุดท้าย... อ่านจบแล้วอยากจะร้องเฮ้ยยดังๆ แบบทั้งคาดถึงและคาดไม่ถึงจริงๆ คือมันไม่ใช่แค่การเฉลยตัวคนร้าย แต่มันยังชี้ให้เราเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของสภาพอารมณ์และจิตใจของตัวคนร้ายตั้งแต่เริ่มมาจนถึงปัจจุบัน รายละเอียดต่างๆ ถูกสอดแทรกไว้ระหว่างทางพร้อมกับภาพวาดที่คาดไม่ถึงว่าจะมีความลับอะไรซ่อนอยู่ ซึ่งพอจะทำให้เราเข้าใจได้ว่าอะไรเป็นสาเหตุและตัวกระตุ้นที่ทำให้อีกฝ่ายตัดสินใจกระทำสิ่งเหล่านี้.... 

#ภาพวาดปริศนากับการตามหาฆาตกร ➡️ https://s.shopee.co.th/50QjxQiMZH

ลูบคมองครักษ์สวมรอย เล่ม 1-2

 

ลูบคมองครักษ์สวมรอย เล่ม 1-2 (6 เล่มจบ) 
ผู้แต่ง : จิ่วเยวี่ยหลิวหั่ว (九月流火)
ผู้แปล : เม่นน้อย
สำนักพิมพ์ แจ่มใส

ความรู้สึกหลังอ่านจบ (อาจมีสปอยล์)

นางเอก หวังเหยียนชิง เป็นบุตรสาวบุญธรรมตระกูลฟู่ เพราะบิดาเคยช่วยอดีตเจิ้นหย่วนโหวหรือท่านผู้เฒ่าฟู่จนถึงแก่ชีวิต ท่านผู้เฒ่าฟู่จึงให้คนไปรับนางเอกที่ไม่เหลือคนในครอบครัวแล้วกลับมาดูแล เลี้ยงไว้ข้างกายคู่กับหลานชายตัวเองกลายเป็นคู่เหมยเขียวม้าไม้ไผ่ รู้ว่าเด็กทั้งสองชอบพอกัน ก่อนตายเลยสั่งเสียไว้ว่าให้ทั้งสองคนรีบแต่งงานกัน.. แต่คิดไม่ถึงว่าหลังจากท่านผู้เฒ่าฟู่จากไป 'พี่รอง' ที่นางเอกเคารพรักและมอบใจให้กลับไปพยักหน้าตอบตกลงแต่งงานกับคุณหนูสูงศักดิ์ที่มารดาจัดหาให้อย่างเงียบๆ  ปล่อยให้นางเอกถูกคนในบ้านพูดจาดูถูกข่มเหงได้รับความไม่เป็นธรรม และยังบังคับให้นางต้องยอมรับฐานะอนุแบบกรายๆ นางเอกไม่คิดเป็นอนุ และผิดหวังที่พี่รองไปตกลงรับปากเรื่องการแต่งงานกับสตรีอื่นจึงคิดที่จะจากไป ...

แต่ก่อนไปนางเอกอยากเห็นหน้าสตรีที่พี่รองจะแต่งงานด้วย จึงยอมรับปากไปไหว้พระที่วัดกับคนในบ้าน(พี่รอง)ด้วย (บ้านพี่รองกับบ้านเจ้าสาวนัดกันไปไหว้พระเพื่อหมายจะให้คู่หนุ่มสาวได้เห็นหน้ากันก่อนแต่ง บ้านฝั่งเจ้าสาวรู้ว่าเจ้าบ่าวมีน้องสาวบุญธรรมคนงามที่โตมาด้วยกันความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาก็อยากเห็นหน้าไว้ก่อน เพื่อจะได้เตรียมแผนรับมือ) ...แต่ขากลับขบวนรถม้าถูกลอบโจมตี นางเอกเห็นพี่รองกำลังจะถูกลูกธนูยิงใส่จึงรีบเข้าไปช่วยจนทำให้ตัวเองพลัดตกหน้าผาได้รับบาดเจ็บ ศีรษะกระทบกระเทือนส่งผลให้ความจำเสื่อม จำสิ่งที่เคยเกิดขึ้นไม่ได้ ทว่าถึงจะลืมทุกอย่างในอดีตไปหมด แต่ลึกๆ ในใจของนางเอกกลับยังจำได้ว่าตนเองมีพี่รองอยู่หนึ่งคน..

พระเอก ลู่เหิง รองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร นิสัยเด็ดขาด ขี้ระแวง ไม่เคยไว้ใจใครแม้แต่คนในครอบครัวตัวเอง ได้รับตำแหน่งสูงตั้งแต่อายุยังน้อย เป็นคนสนิทของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน โตมาด้วยกัน เพราะแม่พระเอกเคยเป็นแม่นมของฮ่องเต้สมัยที่อยู่ในจวนอ๋อง พระเอกกับพี่รองของนางเอกไม่ถูกกัน และก็เป็นพระเอกนี่แหละที่เป็นคนลอบโจมตีรถม้าหวังทำร้ายพี่รองนางเอก แต่ดันได้นางเอกมาแทน พระเอกรู้ว่านางเอกเป็นใคร ตอนแรกกะจะเอาคนมาไว้ใช้ต่อรองกับพระรอง แต่พอรู้ว่าคนเขาความเสื่อมก็นึกสนุกเปลี่ยนใจมาสวมรอยเป็น 'พี่รอง' นางเอกแทน ส่วนพี่รองตัวจริงก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ วิ่งวุ่นตามหาคนไปทั่ว พอมาถามพระเอก พระเอกก็แกล้งเซ่อทำไม่รู้ไม่ชี้ไม่ยอมคืนคนให้ ทำให้พี่รองตัวจริงไขว้เขวหลงคิดว่านางเอกเป็นฝ่ายหนีหายไปเอง ...ปั้นน้ำเป็นตัวโกหกเก่งมาก ขนาดนางเอกที่มีสกิลในการอ่านสีหน้าคนก็ยังถูกหลอกจนหลงเชื่อ คิดว่าพระเอกคือพี่รองของตัวเองจริงๆ...

พระเอกเห็นว่านางเอกอ่านสีหน้าคนออกจับโกหกคนได้ ก็เลยขอให้นางเอกไปช่วยงานตน นางเอกไม่คิดว่าพี่รองจะไว้วางใจถึงขนาดขอให้ตัวเองไปช่วยงานด้วยก็ดีใจมาก... พระเอกให้การดูแลและใส่ใจนางเอกที่เป็นน้องสาวบุญธรรมปลอมๆ เป็นอย่างดี เช่นตอนนางเอกเข้าไปสอบปากคำ พระเอกก็ยืนรออยู่ข้างนอกท่ามกลางลมหนาวไม่จากไปไหนจนกระทั่งนางเอกออกมา พอนางเอกออกมาเห็นก็ทั้งดีใจและตกใจเพราะจิตใต้สำนึกเหมือนจะจำได้ว่าพี่รองไม่เคยรอตัวเองแบบนี้ ตอนนางเอกมีอาการปวดท้องประจำเดือน พระเอกเห็นท่าทางนางเอกตอนหลับดูไม่โอเคเลยให้คนไปตามหมอมา หมอเข้าใจผิดนึกว่าพระเอกเป็นสามีนางเอก พอตรวจเสร็จเลยต่อว่าพระเอกที่ไม่ใส่ใจดูแลภรรยา นางเอกเป็นหนักขนาดนี้ไม่รู้ได้ไง หมอก็แจกแจงต้นตอที่มาที่ไปของโรคและวิธีรักษา พระเอกถึงได้รู้ว่านางเอกดื่มยานอนหลับชนิดแรงเข้าไปเพื่อให้ตัวเองหลับจะได้ไม่ต้องทนปวดอีก และนางเอกก็ใช้วิธีนี้มาตลอดจนเป็นหนักขึ้นเรื่อยๆ พระเอกก็แอบด่าพี่รองตัวจริงในใจไปร้อยรอบที่ไม่เคยสนใจดูแลนางเอกเลย ทำให้นางเอกต้องทนเจ็บอยู่แบบนี้มาตั้งนาน

ความจริงพี่รองตัวจริงก็รักนางเอกแหละ แต่รักน้อยกว่าหน้าที่การงานและความความรุ่งโรจน์ ก็เลยไปรับปากตกลงแต่งงานกับคุณหนูตระกูลขุนนางที่จะทำให้อนาคตตนเองก้าวหน้าได้ คิดว่านางเอกคงเข้าใจไม่ว่าอะไร เพราะที่ผ่านมาก็เห็นรู้ความมาตลอด ตามใจตัวเองทุกอย่างไม่เคยขัดใจ ...ไม่เคยรู้เลยว่านางเอกชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไร ไม่เคยสนใจความรู้สึกนางเอก ปล่อยปละละเลยมาตลอด มีแต่นางเอกที่รู้ว่าพี่รองชอบหรือไม่ชอบอะไร ชอบกินอาหารแบบไหน ชอบทำอะไร แล้วนางเอกก็จะพยายามเรียนรู้ทำตามความชอบของพี่รองทุกอย่างไม่ว่าตัวเองจะชอบหรือไม่ ไม่เคยปริปากบ่น อดทนมาตลอด พี่รองก็รู้ทั้งรู้ว่านอกจากท่านผู้เฒ่าหรือท่านปู่กับตัวเองแล้ว คนในบ้านที่เหลือโดยเฉพาะพวกผู้หญิงก็ล้วนแต่ไม่ชอบ+อิจฉาริษยานางเอกกันหมด พอปู่ตายก็ยิ่งได้ที นางเอกก็ได้แต่อดทนๆๆ คิดว่าถึงแม่พี่รองจะอยากให้ลูกชายแต่งงานกับผู้หญิงอื่น แต่ขอแค่ตัวพี่รองไม่ตกลงก็จบ เพราะถึงยังไงตอนนี้พี่รองก็ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลแล้วใครจะกล้ามาบังคับ แต่อิพี่รองดันไปตอบตกลงนี่สิ นางเอกเลยเสียใจมากๆ แถมยังมาบังคับให้นางเอกไปเจอหน้าคนที่ตัวเองจะแต่งด้วยอีก ...โคตรเศร้า

พอคนหายไปอิพี่รองถึงได้รู้สึกตัว รู้ว่านางเอกสำคัญกับตัวเองขนาดไหน ที่ผ่านมาคิดว่าผู้หญิงทุกคนจะต้องเป็นแบบนางเอก คือไม่ต้องพูดก็เข้าใจรู้ว่าตัวเองคิด+ต้องการอะไร แต่จริงๆ มานม่ายช่ายยเน้อ เพิ่งมาเก็ตว่าบ้านตัวเองไม่น่าอยู่ขนาดไหน แล้วที่ผ่านมานางเอกทนได้ยังไง ต้องอยู่แบบถูกทุกคนเมินเหมือนไม่มีตัวตนแบบนี้ทุกวัน พอนางเอกหายตัวไปคนในบ้านพี่รองก็ดีใจ ฝั่งบ้านเจ้าสาวยิ่งโล่งใจ มีตัวเองที่ทุกข์อยู่คนเดียว...ส่วนตัวใจนึงก็แอบสงสารอิพี่รองตัวจริงนะ แต่อีกใจนึงก็ไม่อะ ถ้านางเอกต้องกลับมาอยู่ในสภาพบ้านแบบนี้ก็อย่าเลยดีกว่า ...อยู่อย่างอดทนอดกลั้นไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง ต้องคอยมองสีหน้าคนอื่นตลอดเวลา ต้องพยายามเอาใจอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้เขาโกรธ ส่วนความต้องการและความรู้สึกของตัวเองจะเป็นไงก็ไม่เคยมีใครมาถาม ...พอไปอยู่กับพระเอกถึงได้มีรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงๆ ไม่ต้องฝืนทำตามใจคนอื่น เพราะพระเอกตามใจทุกอย่าง อยากให้นางเอกเผยนิสัยดั้งเดิมที่เป็นตัวตนจริงๆ ออกมา

นางเอกก็แอบตงิดๆ ว่าทำไมพี่รองดีกับตัวเองจัง แต่พระเอกแหลเก่งมากนางเอกเลยจับโกหกไม่ได้สักที เพราะเวลาสงสัยอะไรพระเอกก็แถได้หมด แถมยังกุเรื่องใส่ร้ายพี่รองตัวจริงบอกให้นางเอกอยู่ห่างๆ อย่าเข้าใกล้คนนี้ นางเอกก็พยักหน้าเชื่อเพราะไม่คิดว่าพี่รองจะหลอกตัวเอง ตอนได้เจอพี่รองตัวจริงก็เลยแทงไปหนึ่งแผล ทั้งที่ในใจลึกๆ ก็รู้สึกแปลกๆ เวลาได้ยินน้ำเสียงของพี่รองตัวจริง...แต่ทำยังไงพระเอกก็ไม่ยอมคืนคน ทำตัวเป็นนกกาเหว่ายึดรังสาริกา หลังๆ คนเริ่มลือกันว่าพระเอกซ่อนหญิงงามเอาไว้ในจวน ลือจนเรื่องไปถึงหูไทเฮา ไทเฮาเอ็นดูพระเอกเหมือนลูกหลานตัวเองเลยอยากจะเห็นหน้าหญิงงามที่ว่า พระเอกถึงได้รู้ว่าตัวเองเริ่มจะเล่นเลยเถิดเกินไปแล้ววว...

#ลูบคมองครักษ์สวมรอย 6 เล่มจบ ➡️ https://s.shopee.co.th/70BoBOtoaa

นางแอ่นขับขาน สกุณาแซ่ซ้อง เล่ม 3-5 (5 เล่มจบ)

 

นางแอ่นขับขาน สกุณาแซ่ซ้อง เล่ม 3-5 (5 เล่มจบ) 
ผู้แต่ง : ไป๋ลู่เฉิงซวง (Bai Lu Cheng Shuang)
ผู้แปล : พวงหยก
สำนักพิมพ์ แจ่มใส

ความรู้สึกหลังอ่านจบ (อาจมีสปอยล์)

ต่อจากเล่มที่แล้ว หลังจากที่น้องสาวนางเอก(คนที่มีวิญญาณทะลุมิติมาสิงร่าง) สับขาหลอกแกล้งตาย จากนั้นนางก็ไปชุบตัวใหม่เปลี่ยนชื่อแซ่เป็นนางคณิกาอยู่ในหอนางโลม วางแผนตกคนมียศถาบรรดาศักดิ์สูงๆ และสุดท้ายก็ตกรัชทายาทได้สำเร็จจนได้เป็นพระสนมของอีกฝ่าย พอมีอำนาจนางก็เริ่มกลับมาหาเรื่องนางเอกอีก ตอนมีงานเลี้ยงก็ทำเป็นชวนนางเอกออกไปเดินเล่นแต่นางเอกไม่ไป เพราะรู้ว่านางต้องมีแผนร้ายชัวร์ๆ พอนางเอกไม่ไป ลับหลังนางก็แจ้นไปฟ้องรัชทายาทหาว่านางเอกรังเกียจดูถูกที่นางมาจากหอนางโลมเลยปฏิเสธไม่ไปกับนาง...จากนั้นก็มีตอนที่ฮ่องเต้ป่วย นางกับรัชทายาทกำลังเดินเอาตัวยาหายากไปถวายให้ฮ่องเต้ที่ตำหนัก ระหว่างทางเจอนางเอกก็เลยชวนไปด้วย นางเอกปฏิเสธไม่ได้เลยต้องไป แล้วก็ตกหลุมพรางตัวร้าย(อีกแว้วววนะจ๊ะ) คราวนี้รัชทายาทเข้าใจผิด นึกว่านางเอกเป็นคนทำจริงๆ ก็เลยเริ่มมีอคติกับพระ-นาง ...

ตอนแรกพระเอกก็อยู่ฝั่งรัชทายาทนี่แหละ แต่หลังๆ พอหมดคู่แข่งรัชทายาทนิสัยเปลี่ยน มีแววจะเป็นทรราช แถมยังหูเบาเชื่อนางร้ายอีก พระเอกที่รู้ชาติกำเนิดตัวเองมานานแล้วก็เลยเปลี่ยนใจไม่ช่วยรัชทายาทและ แต่จะเปลี่ยนตัวรัชทายาทแทนไปเลยจ้า... เล่ม 1-2 จะเป็นเรื่องในบ้านพระ-นาง พอเล่ม 3 จะเป็นเรื่องในวัง พระเอกวางแผนหลอกเหวินไทเฮา (ตระกูลของเหวินไทเฮามีอำนาจมาก แม้แต่อดีตฮ่องเต้ยังไม่กล้าหือ) ทำให้อีกฝ่ายยอมช่วยยืนยันฐานะองค์ชายของตนและผลักดันให้ตนนั่งตำแหน่งฮ่องเต้ได้สำเร็จ ...ใช่แว้ววว พระเอกก็คือลูกของฮ่องเต้ที่เกิดจากสนมรัก แต่ฮ่องเต้กลัวพระเอกจะไม่รอดเพราะอำนาจของฮองเฮาหรือเหวินไทเฮาในตอนนั้นมีมากเหลือเกิน ก็เลยส่งพระเอกไปให้เสนาบดีกู้เลี้ยง พระเอกรู้ความจริงตั้งนานแล้ว ตอนแรกก็คิดจะเป็นคุณชายสี่ของจวนเสนาบดีไปชั่วชีวิตแหละ แต่พอดีหลังๆ รัชทายาทที่ตนหนุนเริ่มออกแววไม่ดี พระเอกก็เลยตัดสินใจกลับคืนสู่ฐานะเดิมแม่ง ...

แต่เพื่อให้เหวินไทเฮาคลายใจไม่ระแวงสงสัย บวกกับตอนนั้นยังไม่มีอำนาจมากพอ พระเอกจึงต้องแสร้งทำตัวเป็นฮ่องเต้ที่ลุ่มหลงในสุรานารี ไม่เอาการเอางาน ส่วนนางเอกก็ถูกส่งไปเป็นนางกำนัลของไทเฮาอีกคน เพราะเหวินไทเฮาไม่ชอบนางเอก ผูกใจเจ็บตั้งแต่ตอนที่อยู่นอกวังแล้ว ก็เลยไม่ยอมให้นางเอกขึ้นเป็นฮองเฮาหรือแม้แต่พระสนมชั้นต่ำสุด ดังนั้นเพื่อปกป้องนางเอกและทำให้เหวินไทเฮาเชื่อใจ พระเอกก็เลยต้องแสร้งไหลตามน้ำ แต่ฮีก็ไม่ยอมแต่งตั้งใครเป็นฮองเฮาเช่นกันนะ ตกกลางคืนพอนางเอกหลับพระเอกก็จะแวบไปดู ต่อมานางเอกตรวจเจอว่าตั้งครรภ์ พระเอกเลยใช้ข้ออ้างนี้แต่งตั้งนางเอกขึ้นมาเป็นพระสนม... แต่ถึงจะได้เป็นสนมแล้ว(ขั้นยังไม่สูงหรอก) พระเอกก็ยังต้องทำเป็นเมิน แสดงให้คนอื่นเห็นว่าตนไม่โปรดปรานนางเอก ไม่เคยไปเยี่ยมหรือมาหา ทั้งๆ ที่ในใจแบบคิดถึงเมียมากกก อยากเจอหน้าอยากกอดสุดๆ 55...จนมีตอนไปร่วมงานล่าสัตว์ที่นอกวัง นางเอกโกรธพระเอกก็เลยยกผ้าคาดเอวที่ตัวเองตั้งใจทำให้คนอื่นแทน จริงๆ นางเอกยกให้องค์หญิงคนที่เป็นน้องสาวพระเอก แต่องค์หญิงดันไปยกให้แม่ทัพที่เป็นคนสนิทของพระเอกต่อ พอพระเอกเห็นก็รู้ทันทีว่านี่คือของที่เมียนั่งทำเพื่อจะมอบให้ตัวเอง พี่แกเลยโกรธมาก พยายามจะหาทางชิงผ้าคาดเอวคืน55

ในเล่ม 3 จะเป็นการต่อสู้แย่งชิงอำนาจในราชสำนักระหว่างพระเอกกับเหวินไทเฮา ส่วนน้องสาวนางเอกหลังพระเอกได้ครองบัลลังก์ นางก็ยังได้ตามมาเป็นพระสนมกับเขาด้วยนะ(ตายยากจริงๆ) ตอนแรกก็ยังร้ายแบบโง่ๆ เหมือนเดิม แต่พอถูกลงโทษส่งเข้าตำหนักเย็นนางก็เริ่มคิดได้ พอได้ออกมาใหม่เลยเริ่มปรับปรุงตัวให้นิ่งลง ไม่ทำตัวแบบเดิม เริ่มมีชั้นเชิงมากกว่าเก่า(นิดนึง) ... ในเล่ม 4 หลังโค่นไทเฮาได้สำเร็จ พระเอกอยากจะแต่งตั้งนางเอกขึ้นเป็นฮองเฮาแต่ก็ถูกพวกขุนนาง(พรรคพวกเก่าไทเฮา) ค้านไว้ คือไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมให้นางเอกขึ้นเป็นฮองเฮาโดยเด็ดขาด(จะกันที่ให้ลูกหลานตัวเอง) ส่วนน้องสาวนางเอกก็สรรหาวิธีใหม่ๆ เพื่อมาดึงดูดใจพระเอก คราวนี้มาแนวคนทรงแบบติดต่อกับสวรรค์เบื้องบนได้ พระเอกก็เลยซ้อนแผน เอาเรื่องที่นางกุขึ้นมาใช้ล้มล้างขุนนางพรรคพวกเก่าของไทเฮาหรือพวกที่คิดทรยศตนซะเลย 

น้องสาวนางเอกได้ใจคิดว่าพระเอกเริ่มให้ความสำคัญกับตนแล้ว คิดว่าเดี๋ยวพระเอกจะต้องมอบตำแหน่งฮองเฮาให้ตัวเองแน่ๆ ก็เลยบุกไปข่มนางเอกถึงตำหนัก แต่กลับเป็นการทำให้ตัวเองต้องเสียทรัพย์สินที่ได้มาไปเกือบหมด หนำซ้ำนางเอกยังเอาของที่ได้จากนางไปบริจาคสร้างสำนักวิชาแล้วได้รับคำชมจากราษฎรกลับมาอีกด้วย แล้วสุดท้ายตัวนางก็ไม่ได้เป็นฮองเฮาอย่างที่ฝัน แต่ดันได้เป็นธิดาเทพต้องออกจากวังไปอยู่อารามแทน ....แต่ๆๆๆ ยังไม่จบจ้า หลังจากนั้นนางแปรพักตร์ไปอยู่กับฝ่ายอื่น นางเอกจากที่ว่าจะปล่อยนางก็เลยเปลี่ยนใจบอกความจริงอดีตคู่หมั้นเรื่องที่น้องสาวยังไม่ตาย และเปิดโปงนางโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูง จัดการขั้นเด็ดขาดทั้งบัญชีเก่าและใหม่ครบ

พอจบเรื่องนี้ พระเอกก็ต้องเตรียมรับศึกกับคนตระกูลเหวินของเหวินไทเฮาที่กำลังจะยกทัพมาก่อกบฏ ตอนแรกพระเอกจะส่งนางเอกที่กำลังท้องไปอยู่ที่อื่นเพื่อความปลอดภัย แต่นางเอกไม่ไปจะขออยู่ที่วังกับสามี สุดท้ายเมืองหลวงถูกตีแตก พระเอกกลับมาช่วยเมียไม่ทัน คือจะกลับไปแหละแต่เจอคนสนิทตีหัวสลบพาหนีก่อน(ไม่งั้นเดี๋ยวตายกันหมด ถ้าพระเอกตายทุกอย่างคือจบ) นางเอกก็ดันคลอดลูกวันนั้นพอดีอีกเลยหนีไปไหนไม่ได้ พอคลอดเสร็จปุ๊บทัพกบฏก็บุกเข้ามาปั๊บ ก็เลยจับนางเอกกับลูกไว้เป็นตัวประกัน...นางเอกเลี้ยงลูกอยู่ในวังและดูแลบ้านเมืองแทนพระเอกไปจนถึงสามปี! ส่วนทัพกบฏก็มัวแต่ยกทัพไปรบกับพระเอก ปล่อยเมืองหลวงให้นางเอกดูแลเพราะคิดว่ามีคนที่ไว้ใจได้คอยคุมอยู่น่าจะไม่เป็นไร ซึ่งคนที่ไว้ใจได้ก็คือพี่ชายนางเอกนั่นแหละ ทำเป็นแกล้งสวามิภักดิ์แต่จริงๆ อยู่ฝั่งพระเอกมาตั้งแต่แรกแล้ว พอทัพกบฏถูกตีจนจนมุมคิดจะยกทัพกลับเข้าเมืองถึงได้รู้ว่าที่ผ่านมาโดนหลอกมาตลอด...

แต่พอพระเอกรบชนะได้กลับเมืองหลวงก็ดันยึกยักไม่กล้าไปหาเมียอีก ไม่กล้าสู้หน้าเกิดใจฝ่อขึ้นมาซะอย่างนั้น น้องสาวที่เป็นองค์หญิงเลยไปหาแทน พอได้เห็นสภาพนางเอกบวกกับฟังที่สาวใช้คนสนิทนางเอกเล่าเรื่องราวตลอดสามปีที่ผ่านมาให้ฟังก็เลยรีบกลับไปลากพระเอกมา ซึ่งความจริงนางเอกอะไม่เคยโกรธหรือโทษพระเอกเลย ไม่เคยตัดพ้อใดๆ เข้าใจพระเอกที่ตัดสินใจแบบนั้น ศรีภรรยาสุดๆ พร้อมเข้าใจและอยู่เคียงข้างสามีเสมอ พอพระเอกกลับมานางเอกก็ถอยไปอยู่ข้างหลังทันที ไม่ออกหน้าดูแลราชสำนักอีกเลย... ลืมบอกไปว่าขาลูกพระ-นางมีปัญหาตั้งแต่เกิดทำให้เดินไม่ได้ นางเอกพยายามตามหาหมอเก่งๆ มารักษาแต่ก็ไม่มีใครรักษาได้ บอกแต่ให้รอดูตอนโตอีกที ลูกนางเอกจะไปไหนก็ต้องนั่งรถเข็น นางเอกไม่เคยให้ลูกเห็นหรือเล่นกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน ให้ลูกเข้าใจว่าเด็กอายุเท่านี้ต่างก็ยังไม่มีใครเดินได้เหมือนกัน แต่วันหนึ่งมีนางกำนัลเด็กพลัดหลงเข้ามา ลูกนางเอกเห็นเด็กคนนั้นวิ่งเดินได้เลยรู้ความจริง ก็เลยโกรธนางเอกที่ปิดบังมาตลอด ไม่ยอมมาหามาคารวะแม่ แต่สุดท้ายลูกก็ถูกพระเอกดัดนิสัย...  (พระเอกกลัวลูกจะเอาแต่ใจจนกลายเป็นฮ่องเต้ทรราช เลยต้องรีบแก้นิสัย)

ตอนแรกคิดว่าหลังล้มเหวินไทเฮากับพรรคพวกรวมถึงน้องสาวนางเอกลงได้แล้วทุกอย่างก็จะจบ คงไม่มีตัวร้ายอะไรโผล่มาอีก แต่ที่ไหนได้ยังไม่จบจ้า โอ๊ยยย...แถมรอบสุดท้ายนี้ยังเป็นคนที่เราคาดไม่ถึงไม่เคยสงสัยมาก่อนเลยด้วยอะ ไม่น่าเลย ความจริงชีวิตนางในตอนนี้ก็ดีมากอยู่แล้วนะ แต่ดันทะเยอทะยานโลภมากอยากได้มากกว่านั้น บวกกับแค้นเก่าที่วางไม่ลง สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรเลย...เฮ้ออ (แอบสงสารคนที่ต้องตายเพราะนางนะ)

อ่านจบแว้ววว อยากจะบอกว่านางเอกเรื่องนี้คือเดอะแบกของจริง ยอดภรรยา ศรีทนได้ เป็นภรรยาที่เข้าอกเข้าใจสามีสุดๆ เยือกเย็น ใจกว้าง ปลงตกเกือบทุกเรื่อง ไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่ถ้าใครมาทำร้ายคนที่นางรักนั่นก็อีกเรื่องนะ(แก้แค้นสิบปียังไม่สาย) เวลาพระเอกงอนที่นางเอกไม่หึงตัวเองด้วยการไม่มาหาแต่ไปเยือนตำหนักอื่นแทน นางเอกก็เฉย ใช้ชีวิตได้ตามปกติจนสุดท้ายพระเอกก็ต้องกลับมาเอง55 ส่วนพระเอกก็ยังมีนิสัยเด็กๆ อยู่บ้าง บางทีก็ความรู้สึกช้า ไม่รู้ว่าการกระทำของตัวเองบางครั้งมันก็ทำให้ผู้หญิงเขาคิดไปไกลแล้วถลำลึก แต่วางใจได้นะเพราะถึงพระเอกเรื่องนี้ถึงจะมีเมียและสนมในวังหลังเยอะ แต่พี่แกก็รักและมีอะไรกับนางเอกเพียงแค่คนเดียว กับคนอื่นคือเล่นละครหมด กับพวกหญิงคณิกาพระเอกก็เห็นเป็นเพื่อน มีแค่นางเอกคนเดียวที่พระเอกรักจริงๆ ส่วนฝ่ายตรงข้ามบรรดาตัวร้ายทั้งหลายที่คิดร้ายกับพระนางต่างก็ได้รับผลกรรมและมีจุดจบที่สาสม ...อ้อออ มีอิตาอดีตคู่หมั้นที่กลับตัวกลับใจได้ สุดท้ายก็ตัดใจจากนางเอก(ล่ะมั้ง) แต่ก็ไม่ยอมแต่งงานใหม่ ขอมุ่งเข้าทางธรรม และกลายมาเป็นหนึ่งในขุนนางที่พระ-นางไว้ใจ (เพิ่งมารู้สึกตัวว่าคนที่ตัวเองอยากอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตก็คือนางเอก กว่าจะตัดใจได้คือเพ้อหนักมาก ถ้าเป็นเรื่องอื่นคงโดนประหารไปแล้วมั้งเนี่ย55)

#นางแอ่นขับขาน สกุณาแซ่ซ้อง 5 เล่มจบ ➡️ https://s.shopee.co.th/8zwsit0K16

1995 หวนวารวัน ฉันและนาย 3 เล่มจบ

 

1995 หวนวารวัน ฉันและนาย 3 เล่มจบ
ผู้แต่ง : อ้ายค่านเทียน (Ai Kan Tian)

ผู้แปล : เนโกะ

สำนักพิมพ์ Lilac

ความรู้สึกหลังอ่านจบอาจมีสปอยล์

คนเขียนเดียวกับเรื่อง 1988 ย้อนเวลารัก ย้อนเวลาเรา ในตอนพิเศษจะมีตัวละครบางตัวจากเรื่อง 1988 ย้อนเวลารัก ย้อนเวลาเราออกมาแจมนิดนึง และจะมีกล่าวถึงพระ-นายในเรื่องนั้นเล็กน้อย

หลีโจว นายเอกเรื่องนี้ตายแล้วได้ย้อนกลับมาอยู่ในร่างตัวเองเมื่อตอนอายุสิบห้า สมัยเด็กนายเอกถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไปแล้วได้ผู้เฒ่าหลีช่วยเหลือเอาไว้ระหว่างทาง นายเอกที่ตอนนั้นเพิ่ง 2 ขวบยังจำบ้านและชื่อของตัวเองไม่ได้นอกจากคำว่า 'โจว' ทั้งยังได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ ผู้เฒ่าหลีสงสารเลยขอรับนายเอกมาเลี้ยงเองพร้อมกับจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้ นายเอกเลยไม่ต้องถูกส่งไปบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า พอนายเอกเข้ามาอยู่บ้านตระกูลหลีได้ไม่นานแม่บุญธรรมก็มีลูกชายของตัวเอง ทว่าถึงจะมีทายาทเป็นของตัวเอง แต่ทุกคนในตระกูลหลีก็ยังรักและเอ็นดูนายเอกเหมือนเดิมไม่ต่างจากลูกหลานแท้ๆ อะไรที่น้องชายมีนายเอกก็ต้องมี แถมน้องชายหรือพระเอก หลีเจียง ก็ยังติดนายเอกที่เป็นพี่ชายไม่แท้สุดๆ อีกด้วย ทว่าชาติก่อนนายเอกถูกพ่อบุญธรรมหลอก ทำให้ห่างเหินเข้าใจผิดกับน้องชายและครอบครัวบุญธรรม แถมยังถูกอิพ่อบุญธรรมหลอกเรื่องครอบครัวแท้ๆ ทำให้นายเอกเข้าใจไปว่าตนเองถูกพ่อแม่แท้ๆ ทอดทิ้ง และคิดว่ามีแต่พ่อบุญธรรมเท่านั้นที่ดีกับตน ชาติก่อนนายเอกเลยไม่ได้ออกตามหาหรือกลับไปหาครอบครัวแท้ๆ ของตัวเอง แล้วท้ายที่สุดก็กลายเป็นแพะรับบาปให้พ่อบุญธรรมและตายไป

พอได้ย้อนกลับมาอีกครั้งนายเอกเลยตั้งใจว่าคราวนี้จะกลับไปหาครอบครัวเดิม จะไม่แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกับน้องชาย จะไม่ทำตัวห่างเหินกับบ้านตระกูลหลี และจะไม่เชื่อคำพูดหรือยอมเป็นหมากให้พ่อบุญธรรมอีกแล้ว นายเอกรู้ว่าน้องชายจะประสบอุบัติเหตุทำให้ขาเกือบพิการเดินเหินไม่สะดวกต้องใช้ไม้เท้าช่วย หลังเกิดเหตุการณ์นี้ผู้เฒ่าหลีกับแม่บุญธรรมก็เสียใจมากจนอาการป่วยทรุดลง ส่วนพระเอกก็กลายเป็นคนอารมณ์แปรปรวนง่าย ขี้หงุดหงิดอารมณ์ร้อน สองพี่น้องเริ่มห่างเหินและค่อยๆ กลายเป็นศัตรูกัน นายเอกจำได้ว่าอุบัติเหตุจะเกิดตอนช่วงไหนจึงคอยเฝ้าจับตาดูน้องชายอยู่ตลอด พอถึงตอนเกิดเหตุเลยช่วยน้องไว้ได้ทัน ส่วนตัวเองก็ได้รับบาดเจ็บแทนเพราะปกป้องน้อง นายเอกคิดว่าอุบัติเหตุนี้น่าจะมีคนจงใจสร้างขึ้น นายเอกสงสัยพ่อบุญธรรมเลยบอกให้คนสนิทของตา(ผู้เฒ่าหลี) ไปลองสืบดู ...

นายเอกเห็นว่าชาตินี้น้องปลอดภัยแล้ว ตากับแม่ก็ยังสบายดี เลยไปบอกแม่บุญธรรมว่าจะกลับไปตามหาครอบครัวที่แท้จริง แม่บุญธรรมก็ยินดีอนุญาตให้นายเอกไปตามหา ซึ่งจริงๆ นายเอกไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตระกูลหลี เพิ่งมารู้เอาตอนประมาณ 15 นี่แหละเพราะพ่อบุญธรรมจงใจทำให้รู้ เพื่อจะได้ควบคุมนายเอกและเก็บไว้เป็นเบี้ยให้ตัวเองใช้ ...ชาตินี้นายเอกไม่ได้หลงกลอีก และออกไปตามหาครอบครัวที่แท้จริงจนเจอ ถึงได้รู้ความจริงว่าพ่อแม่แท้ๆ ก็ตามหาตัวเองมาตลอดสิบกว่าปีไม่เคยหยุดหาเลยสักวัน

พ่อแม่แท้ๆ นายเอกอยู่บนเกาะเป็นเจ้าของเรือ เป็นคนมีชื่อเสียงของเกาะ มีแต่คนนับถือ เพราะเป็นคนดี ใจกว้าง ชอบช่วยเหลือคน เลยมีลูกศิษย์ลูกหาเยอะ ตอนเจอนายเอกครั้งแรกพ่อแท้ๆ คือจ้องนายเอกไม่วางตาเลย เพราะนายเอกหน้าเหมือนภรรยาหรือแม่มาก รู้สึกถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ต่อให้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ พ่อก็จะขอรับเป็นลูกบุญธรรมอย พอนายเอกกลับที่พัก พ่อก็ให้ลูกศิษย์ตามไปดูแล้วโทรไปบอกภรรยา ภรรยาก็บอกให้ใจเย็นเพราะก่อนหน้านี้โดนหลอกมาเยอะ ให้รอตัวเองกลับไปก่อน วันรุ่งขึ้นพอนายเอกจะนั่งเรือออกจากเกาะเพื่อไปตัดไหมที่โรงพยาบาล แต่พ่อดันเข้าใจว่านายเอกจะหนีกลับบ้านเดิมที่เมืองหลวงเลยให้คนรีบไปหิ้วตัวกลับมา55 จากนั้นก็พาไปเจอภรรยา แวบแรกที่เห็นหน้านายเอก แม่แท้ๆ คือร้องไห้เลย เพราะนายเอกเหมือนแม่มากกกจริงๆ จากนั้นก็พากันไปตรวจดีเอ็นเอ ผลออกมาก็ใช่

จากนั้นพระเอกก็ทนคิดถึงพี่ชายไม่ไหวเลยมาหาถึงเกาะ อยู่ไม่กี่วันนายเอกก็ต้องกลับเพื่อไปทำเรื่องย้ายทะเบียนบ้านออกและย้ายมาเรียนที่นี่เพื่อจะได้อยู่กับพ่อแม่แท้ๆ พ่อแม่ของนายเอกคือดีมากๆๆ รักลูกมากกก พอเจอลูกก็จัดงานเลี้ยงฉลองประกาศให้ทุกคนบนเกาะรู้ว่านี่คือลูกชายฉันนะ กลับมาแล้ว พยายามชดเชยให้นายเอกทุกอย่าง พ่อนายเอกคือคลั่งลูกโอ๋ลูกสุดๆ อยู่ข้างนอกคือดุดันเคร่งขรึม เป็นนายใหญ่เป็นหัวหน้ามีแต่คนเกรงใจเคารพนับถือ แต่พออยู่กับลูกเมียคืออ่อนโยนสุดๆ ยิ้มแย้มเอาอกเอาใจ เห็นอะไรดีๆ ออกใหม่ก็ต้องซื้อกลับมาให้ลูกเมีย ตอนนายเอกต้องไปโรงเรียนพ่อก็ไปซื้อบ้านหลังใกล้ๆ โรงเรียนไว้ให้ เพื่อจะได้คอยดูแลไปรับไปส่ง ลูกอยากได้อะไรก็ไม่เคยปฏิเสธ ให้มากกว่าที่ขอด้วยซ้ำ เอ็นดูพ่อมาก ขำเวลานายเอกต้องไปโรงเรียนแล้วพ่อคืองอแง ทำเป็นกินข้าวช้าดึงเวลาเพราะอยากอยู่กับลูกนานๆ ไม่อยากให้ลูกไป55 เวลานายเอกต้องไปไหนไกลๆ ก็ทำหน้าเศร้าไม่อยากห่างลูก ตาแดงก่ำจะร้องไห้ จนแม่ต้องคอยเตือนตลอด55

แต่เข้าใจนะ เพราะลูกหายไปตั้งแต่สองขวบ พ่อไม่มีโอกาสได้เห็นช่วงเวลาที่ลูกเติบโต พลาดวัยเด็กของลูกไปเยอะ ถึงได้ติดลูกเป็นพิเศษ แล้วนายเอกก็เป็นเด็กดีพ่อก็ยิ่งรัก จากนั้นไม่นานพระเอกก็ก่อเรื่องที่โรงเรียนจนได้ย้ายมาเรียนบนเกาะกับนายเอก พระเอกดีใจมากจนให้คนไปซื้อบ้านใกล้ๆ นายเอกไว้ เวลาเลิกเรียนต้องขี่จักรยานกลับ พระเอกกลัวพี่จะกลับก่อนเลยชอบล็อกรถนายเอกไว้กับรถของตัวเอง เพื่อให้กลับพร้อมกัน แต่เรียนที่นี่ได้ไม่นานพระเอกก็ต้องกลับไป ตอนแรกพระเอกคิดว่าจะได้เรียนที่นี่จนจบ แต่จริงๆ คนสนิทและตากะให้เรียนที่นี่แค่ครึ่งปีอยู่แล้ว พระเอกไม่รู้ก็หลงดีใจ พอมารู้ความจริงก็โกรธมาก โกรธนายเอกด้วยที่รู้มาตลอดแต่ไม่เคยบอก นายเอกเลยต้องง้ออยู่นานกว่าพระเอกจะหายงอน

คุณตาของพระ-นายเริ่มสุขภาพไม่ดี ไปรักษาที่เมืองนอกมาแล้วแต่ก็ยังไม่ดีขึ้น ตากลัวว่าจะอยู่ได้ไม่นานเลยให้คนสนิทเร่งสอนทุกอย่างให้พระเอกเพื่อจะได้มารับช่วงต่อ พระเอกเรียนหนักมากๆ ต้องเรียนหลายอย่างเพื่อจะได้รับช่วงต่อจากตา ไม่มีเวลาเที่ยวเล่นเหมือนเด็กวัยเดียวกัน อายุแค่สิบกว่าแต่ภาระบนบ่าก็หนักไม่น้อยกว่าผู้ใหญ่วัยทำงานแล้ว แถมยังต้องเตรียมตัวไว้รับมือกับพ่อแท้ๆ ที่คิดจะทำร้ายตนเองและทำลายตระกูลหลีอีกด้วย นายเอกมารู้ความจริงที่หลังว่าในชาติก่อนจริงๆ แล้วตาไม่ได้ไม่อยากเจอตัวเอง แต่เป็นเพราะอาการป่วยต่างหาก บวกกับถูกพ่อบุญธรรมขัดขวางจึงทำให้เข้าใจผิด นายเอกรู้สึกผิดมาก เข้าใจแล้วว่าตารักและห่วงใยตัวเองขนาดไหน พอรู้ว่าพระเอกต้องแบกรับอะไรบ้างเลยขอพ่อแม่แท้ๆ ย้ายมาเรียนที่เมืองเดียวกับพระเอก เพื่อจะได้ช่วยดูแลพระเอกกับตารวมถึงแม่บุญธรรมด้วย พ่อแม่แท้ๆ ก็ตามมาซื้อบ้านที่นี่ให้และค่อยๆ ย้ายตามมา

ลืมบอกไป พอนายเอกกลับมาไม่นานพ่อก็เริ่มอยากทำธุรกิจอื่นที่อยู่บนบก เพราะไม่อยากให้ลูกตากแดดตากลมลำบากอยู่กลางทะเล อยากสร้างกิจการอย่างอื่นให้ลูก นายเอกก็อาศัยความทรงจำจากชาติก่อนมาช่วยพ่อเลือกและตัดสินใจเรื่องธุรกิจ จนกิจการรุ่งเรืองสุดๆ นอกจากเรือ พ่อก็มาทำโรงงานขายบะหมี่ ทำรับเหมาก่อสร้าง แล้วก็เริ่มต่อยอดไปเรื่อยๆ หลังๆ บ้านนายเอกคือรวยพอๆ กับบ้านพระเอกแล้วนะ ครอบครัวนายเอกไปมาหาสู่กับครอบครัวบุญธรรมจนสนิทสนม แม่ๆ ทั้งสองบ้านสนิทสนมกันจนเหมือนพี่น้องแท้ๆ ต่างก็รักพระ-นายเหมือนลูกของตัวเอง ชาตินี้แม่บุญธรรมอาการดีขึ้น ไม่มีเรื่องทำให้สะเทือนใจเหมือนชาติก่อนอีกเพราะได้พระ-นายปกป้องอย่างดี ได้หย่ากับสามีอย่างเรียบร้อยสงบสุข หลังหย่าชีวิตพ่อพระเอกคือเริ่มดิ่งลงๆ เพราะพอไม่มีตระกูลหลีหนุนหลังอะไรๆ จึงไม่ได้ง่ายสบายเหมือนแต่ก่อน แถมหลานชายที่ตัวเองรักยิ่งกว่าลูกแท้ๆ ก็ยังไม่เอาไหนดีแต่ผลาญเงิน สุดท้ายก็มีจุดจบที่ไม่สวยทั้งคู่ ทำตัวเองทั้งนั้น ...ถ้าดีๆ รักลูกรักเมียแบบพ่อนายเอกคงไม่เป็นแบบนี้หรอก นี่อาราย เกลียดเมียเกลียดบ้านเมียไม่พอ แม้แต่ลูกแท้ๆ ตัวเองก็ยังลงมือทำร้ายได้ ...โหดร้ายเกิน

พระเอกเรื่องนี้คือติดนายเอกสุดๆ เหมือนลูกหมาตัวโตๆ อยู่กับคนอื่นคือไม่ยิ้มเคร่งขรึมเย็นชา ไม่ให้ใครเข้าใกล้ แต่พออยู่กับนายเอกคือตรงข้ามทุกอย่างจ้า ยิ้มง่ายอ่อนโยนขี้อ้อน ชอบกัดหูเขาด้วย เวลาอยู่บ้านหลังเดียวกันพอตกกลางคืนพระเอกก็จะชอบหาข้ออ้างมานอนที่ห้องนายเอกตลอด ชอบนายเอกมานานแล้วแต่ไม่กล้าบอกเขา พยายามแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่มีใครดูออก นึกว่าพี่น้องคู่นี้สนิทกันเฉยๆ แต๊ะอั๋งแบบเนียนๆ มาตลอดแต่นายเอกก็ไม่ได้คิดมาก ยังไม่เอะใจ พอเริ่มคิดก็ขอไปทำงานนอกสถานที่กับทางมหาวิทยาลัยทันทีเลยจ้า55 (แต่ผ่านไปไม่กี่วันพระเอกก็ตามมาหาอยู่ดี)

พระ-นายสนิทและใกล้ชิดกันมาตั้งแต่เด็ก เวลาพระเอกทำตัวติดหนึบดูแลใกล้ชิด แกะกุ้ง ป้อนผลไม้ให้นายเอก คนในครอบครัวเลยไม่เคยคิดว่ามันแปลกเพราะเห็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว พอถึงวันที่พระ-นายมาสารภาพว่าคบกัน ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านก็โอเคไม่คัดค้านเลย ขอแค่ลูกๆ มีความสุขก็พอ มีแต่พูดให้กำลังใจบอกว่าเส้นทางสายนี้อาจจะลำบาก แต่ขอให้ทั้งสองคนอย่ายอมแพ้หรือล้มเลิกกลางคันนะ ...ตอนพิเศษจุใจ มีเรื่องลูกของพระ-นายด้วย คนโตเหมือนนายเอก ส่วนคนเล็กเจ้าเล่ห์แสบเหมือนพระเอกเด๊ะ 

พระ-นายจากเรื่อง Back to 1988 กับเรื่องนี้มีสิ่งที่เหมือนกันคือมีครอบครัวที่รักและดีกับตัวเองมากๆ ไม่ว่าจะทำอะไรคนในครอบครัวก็พร้อมยืนเคียงข้างให้การสนับสนุนเสมอ สถาบันครอบครัวอบอุ่นแข็งแกร่งเป็นเกราะคุ้มกันภัยที่ดีเยี่ยมจริงๆ

#1995 หวนวารวัน ฉันและนาย 3 เล่มจบ ➡️ https://s.shopee.co.th/6VFXlJsVk4