เรื่องเล่าของเหล่าปีศาจในเหลาสุรา เล่ม 1-2

เรื่องเล่าของเหล่าปีศาจในเหลาสุรา เล่ม 1-2 / ผู้แต่ง : เคอสุ้ยอวี้โหยวโจ่ว 
ผู้แปล : ซินโป-หย่งชุน
สำนักพิมพ์ earnest

คำโปรยหลังปก
   ยินดีต้อนรับสู่เรือนมัจฉา
เหลาสุราปีศาจแห่งความพิศดารลุ่มลึก
   จิบเมรัยเคล้าเรื่องราวบุญคุณความแค้น
ระหว่างมนุษย์กับอมนุษย์
    สดับนิทานแห่งโลกคู่ขนาน
ที่ความมืดปรากฏในจิตใจคน
และความสว่างปรากฏในร่างภูตผี
    พบพานการผจญภัยสุดพิศดาร
และตำนานรักสะท้านฟ้าสะเทือนดิน

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )

มาๆ เร่เข้ามา...มาฟังเรื่องเล่าพิศดารกึ่งจริงกึ่งไม่จริง เรื่องราวบุญคุณความแค้น ความรักของภูต ผี ปีศาจ เทพ เซียนและมนุษย์  หนึ่งจอกสุราต่อหนึ่งเรื่องเล่า ณ เรือนมัจฉาล่มเมือง ร้านสุราที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองเปี้ยนเหลียง โดยเจ้าของเหลาสุรานามว่า “ อวี๋จี “ เป็นสาวงามที่มาที่ไปไม่ชัดเจน 
พร้อมเด็กช่วยงานในร้านปีศาจแมว “ หมิงเหยียน “  กับปีศาจจิ้งจอก “ ไป๋ซานผี “ และแขกขาประจำของร้านท่านมือปราบ “ หลงหยา “

ได้อ่านเล่ม 1 เมื่อปีที่แล้ว เล่มแรกมี 10 ตอนแต่ละเรื่องจบในตอน โดยจะดำเนินเรื่องราวผ่านแขกที่มาเป็นลูกค้าในเหลาสุรา ซึ่งแต่ละตอนจะแอบทิ้งปมปริศนาเล็กๆ น้อยๆ ของตัวละครหลักเอาไว้...ขอสารภาพว่าอ่านจบไปนานมากแล้ว เลยจำแม่นๆได้แค่บางตอน TvT  ...แต่ก็ยังประทับใจกับเรื่องราวความรัก ความแค้น  ความดำมืดและเห็นแก่ตัวของจิตใจคน ที่นำพาให้ก่อเกิดเป็นบุญคุณความแค้นโศกนาฏกรรมต่างๆ มากมายอย่างไม่จบไม่สิ้น  

บางตัวละครการกระทำก็เหมาะสมกับบทสรุปแต่ก็มีตัวละครหลายคนที่ทำให้เราน้ำตาซึม รู้สึกเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งทำให้ต้องพลัดพรากจากลา ไม่อาจได้อยู่ร่วมกัน   
อย่างถัวเย่วปีศาจจระเข้ที่อาศัยอยู่ในบึงซิวหลัว ( ชอบตอนนี้มาก...จนมาถึงตอนนี้ก็ยังจำชื่อตอนกับชื่อตัวละครได้  คิดดูว่าชอบขนาดไหน 55+ ) ปีศาจจระเข้ที่เฝ้าเก็บตัวบำเพ็ญเพียรจนแก่กล้าและใช้ชีวิตสันโดษไม่แคร์ใคร ไม่คิดเป็นใหญ่ ไม่ทำตัวเด่น ใช้ชีวิตแบบไม่แยแสผู้ใดนอกจากตัวเองมาเป็นพันๆ ปี อยู่ตัวคนเดียวมาตั้งนานแต่พอได้ประจักษ์กับความรัก ก็กลับต้องกลายเป็นการจากลากันชั่วนิจนิรันด์ ...ถัวเย่วจึงได้แต่หลั่งน้ำตาอย่างขมขื่น น้ำตาที่เศร้าโศกสุดแสนจะพรรณนาให้แก่นางอันเป็นที่รัก  
แต่อย่างน้อยก็ยังมีบางคู่ที่โชคดี  ที่ถึงแม้ยามเป็นจะไม่ได้เคียงคู่แต่ยามตายกลับได้อยู่ร่วมกัน (แบบนี้เค้าเรียกว่าโชคดีมั้ย หรือไม่ใช่หว่า 55+) เช่นคู่ของปีศาจสาวที่ยอมทิ้งตบะพันปี เพียงเพื่อขอให้ได้อยู่เคียงคู่กับคนที่ตนรักเท่านั้นพอ ....

พอมาเล่ม 2 ถึงจะมีแค่ 4 ตอนแต่ตอนนึงก็ยาวมากเลยนะ เล่มนี้จะเริ่มเปิดเผยภูมิหลังที่มาที่ไปของตัวละครหลักมากขึ้น ตอนอ่านเล่มแรกเราก็สงสัยว่าอวี๋จีเป็นอะไร เป็น ภูติ ผี ปีศาจ หรือว่าเทพเซียน? ทำไมจู่ๆ ถึงมาเปิดเหลาสุราอยู่ในแดนมนุษย์  ในเรื่องเหมือนนางกำลังหลบหนีอะไรบางอย่าง ซึ่งพอมาเล่มนี้ก็จะเริ่มเผยรายละเอียดของเรื่องต่างๆ ที่เราสงสัยไปทีละนิด ค่อยๆ เชื่อมโยงปริศนาที่ทิ้งไว้ในเล่มแรกไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นมือปราบหลงหยาที่เหตุใดถึงได้สนิทสนมกับเหลาสุราแห่งนี้นัก   

แม้แต่ปีศาจจิ้งจอกซานผี ที่นิสัยตลกโปกฮาเป็นตัวสร้างเสียงหัวเราะในร้าน แต่กลับมีชาติกำเนิดที่ไม่เล็กเลยจริงๆ...เบื้องหลังของแต่ละคนนั้นไม่ธรรมดาเพราะเกี่ยวพันไปถึงมหันตภัยแห่งหกมรรคา โดยเฉพาะตัวการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังก็ยิ่งไม่ธรรมดา เพราะถึงขนาดทำให้หกเทวะผู้พิทักษ์กระแสทั้งหกในอดีตล่มสลายได้เลยนะเออ ~~~    

** เรื่องนี้ถ้าใครได้อ่านเล่มแรกแล้วก็อย่าลืมซื้อเล่ม 2 มาอ่านต่อนะจ๊ะ เพราะเรื่องที่เคยสงสัยในเล่ม 1 ก็จะมีมาเฉลยในเล่มนี้แหล่ะจ้า ตอนแรกที่อ่านเราก็นึกว่าจะเป็นเรื่องเล่าเกี่ยวกับความรักความแค้นของภูต ผี ปีศาจ มนุษย์ เทพ เซียนเฉยๆ  พออ่านเล่ม 2 ถึงได้เข้าใจว่ามันไม่ใช่สินะ...มันมีอะไรที่ลึกลับซับซ้อนที่เกี่ยวข้องไปถึงดินแดนสวรรค์ชั้นฟ้า และลึกลงไปถึงนรกภูมิอเวจีมหานคร อยากรู้ว่าเล่มต่อไปจะดำเนินเรื่องราวต่อไปยังไง  ตัวการใหญ่จะถูกโค่นล้มได้มั้ย ส่วนคนที่สูญหายจากไปจะได้กลับคืนมาอีกครั้งหรือปล่าว ( แอบหวังๆ >o< ) ... ว่าแล้วก็รออ่านเล่ม 3 ต่อ  โปรดอย่าถามว่ากี่เล่มจบเพราะข่อยก็บ่ฮู้เหมือนกันจ้ะ.... ล้าลาลา~~

...................................................................................................................................

" หยุนล่วน.... หยุนล่วน.....โต้วติ่งยังอยู่ที่แห่งนี้หรือไม่ ..."
" มัน ... ไม่อยู่ที่แห่งนี้แล้ว "
" ...ก็ดี ...ก็ดี .. ตัวสารเลวนี้ในที่สุดก็ไปเสียที... มันหากจะรังแกข้าอีก..
หยุนล่วนยังจะช่วยข้าหรือไม่ .."
" แน่นอน .. คราหน้ามัน ...มันหากกล้ารังแกเจ้าอีก ข้ายังจะช่วยเจ้าทุบตีมัน ... " 
เหลียงฉานบนใบหน้าเผยรอยยิ้มแสนหวาน  คล้ายกลับมาถึงวันเวลาแห่งวัยเยาว์ .....
.....................................................................................................................................

" นามดาบเถาอิ่น  หลอมรวมจากนามจิ้งจอกสวรรค์  กระดูกเพลิงนภาและโลหิตช่างหลอม  โลกนี้มีเพียงเล่มเดียว  ข้าหลอมอาวุธพันปี แต่ไรมาไม่เคยหลั่งโลหิตเพื่อผู้ใด  
โลหิตนี้ย่อมหลั่งเพื่อเจ้า  เจ้าก็ต้องเคียงคู่ข้าไปทุกชาติทุกภพ "
" เจ้า ... ไยต้องลำบากเพื่อข้าเช่นนี้  คู่ควรหรือ "
" คู่ควร "
......................................................................................................................................

" เหลาสุราของแม่นางอวี๋จีก็เปิดกิจการได้ไม่กี่ปีเท่านั้น  ผู้มาร่ำไรที่นี้เนืองๆ...คง 
...คงมิใช่หมายถึง.....ข้ากระมัง "
อวี๋จีปิดปากหัวเราะ  " หรือว่ายังมีบุคคลที่สอง "
หลงหยาทั้งประหลาดใจทั้งยินดีปรีดา " ทว่าพวกเรานับแต่รู้จักกันที่เรือนแรมกุ่ยหลางอี้เป็นต้นมา เคยกล่าววาจาเยี่ยงนั้นกับแม่นางอวี๋จีแต่เมื่อไร   หรือว่า .... "
" หรือว่าพันปีก่อน ...ชาติก่อนพวกเราเคยมีวาสนา  เคยพานพบกันมาก่อนจริงๆ "


📍เรื่องเล่าของเหล่าปีศาจในเหลาสุรา ➡️ https://s.shopee.co.th/qdRnFKYXK

หงส์ขังรัก 5 เล่มจบ

หงส์ขังรัก เล่ม 3-5 ( 5 เล่มจบ ) / ผู้แต่ง : เทียนอีโหย่วเฟิง
สำนักพิมพ์ แจ่มใส 

คำโปรยหลังปก
แม้จะรู้ว่าข้างหน้าคือหุบเหวลึกพันจั้ง
เขายังคงต้องเดินเข้าไป
เพราะนางอันเป็นที่รักอยู่บนขอบเหวนั้น

ว่าไปแล้วทุกคนก็คือตัวหมาก
ไต้หล้าคือกระดานมาก  หรงจื่อเป็นคนเดินหมากกระดานนี้
แต่เพื่อฉู่อวี้แล้วเขายอมตกต่ำเป็นตัวหมากที่ปลิวไปตามสายลม
กระดูกและผิวหนังทุกอณูของเขาล้วนเจ็บปวดแสนสาหัส
หัวใจแหลกสลาย  แทบไม่อยากมีชีวิตอยู่

ทั้งที่เขาสามารถชนะการเดินหมากที่ใช้ผืนแผ่นดินต่างกระดานในครั้งนี้
แต่กลับยินดีจะพ่ายแพ้ ..หากมันช่วยรักษาชีวิตนางเอาไว้ได้
ถึงแม้ว่าเขาจะต้องสูญสิ้นทั้งแผ่นดิน  สูญสิ้นทั้งลมหายใจก็ตาม!

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )

ในที่สุดก็มาถึง 3 เล่มสุดท้าย อ่านจบแล้วเย้ๆ ...อ่านไปง่วงไป ตาจะปิด ...
อย่างที่เคยบอกไว้ตอนเขียนความรู้สึกหลังอ่านจบในเล่ม 1-2 ว่าเรื่องนี้บทพูดน้อย
ส่วนใหญ่จะเป็นบทบรรยายความรู้สึกนึกคิดของตัวละครมากกว่า  
พูด 1 ประโยค บรรยายต่อสิบบรรทัด วนเวียนไปมาอยู่แบบนี้แหละจ้า  
คำพูดก็ออกแนวปรัชญา พูดแล้วต้องมาตีความต่ออีกทอด ลับลมคมในกันไปมากว่าจะคุยกันจบเรื่องนึงปาไป 10 หน้า ไม่ใช่อะไรแต่บทบรรยายองค์ประกอบต่างๆ มันเยอะจริงๆ
หรืออาจจะกลัวว่าเราจะไม่เข้าใจความรู้สึกนึกคิด ที่มาที่ไปในการกระทำของตัวละครหรือปล่าวเลยบรรยายมาซะเยอะเชียว TvT

เรื่องนี้พระเอกไม่หลุดโผเป็นคนที่คาดไว้ตั้งแต่เล่มแรกแล้ว ใครเอ่ย?? “ หรงจื่อ “ เองจ้า  
ยอดชายงามผู้ฉลาดเฉลียว เจ้าเล่ห์  หน้าตาหล่อเหลางดงามยิ่งกว่า ‘ จงเหนียนเหนียน ’ 
ที่เป็นหญิงงามอันดับหนึ่งเสียอีก ใบหน้าที่มักจะมีรอยยิ้มเล็กๆ ประดับอยู่เสมอ
ทำให้คนมองอยากเข้าใกล้แต่ก็หวาดกลัวด้วยเช่นกัน เบื้องหลังพี่แกลึกลับซับซ้อนมากจนเราสงสัยว่า หรงจื่อเป็นไผ?  มาจากที่ใด?  ความสามารถมากขนาดนี้ ทำไมถึงยังรั้งอยู่ในวังองค์หญิงอีก?

เรื่องนี้ตัวละครชายมีแต่เจ๋งๆ แต่คนที่เก่งที่สุด ฉลาดที่สุดก็ยังเป็นพระเอกอยู่ดี  
พระเอกเรื่องนี้ฉลาดมากจริงๆ เจ้าเล่ห์เจ้าแผนการสุดๆ ในขณะเดียวกันก็เป็นคนที่โหดเหี้ยมมาก ฆ่าได้อย่างไม่ลังเล ไม่สนว่าคนนั้นจะดีหรือเลวแต่เพื่อให้เป็นไปตามแผนการก็ล้วนกำจัดได้หมด ขนาดร่างกายไม่ค่อยดีอยู่แต่ในวังองค์หญิงไม่ได้ออกไปไหน แต่ก็ยังสามารถควบคุมทุกอย่างได้ตามใจชอบ ไม่มีอะไรที่พระเอกคาดเดาไม่ได้ ทุกๆ อย่างอยู่ในสายตาและการควบคุมของพี่แกทั้งหมด แผ่นดินนี้เป็นเพียงแค่หมากกระดานหนึ่ง ... ซึ่งหรงจื่อก็คือผู้วางและควบคุมหมากทั้งกระดาน

มีตัวละครชายอีก 2-3 คนที่น่าสนใจแต่บทก็หายไปดื้อๆ ซะงั้น55+ 
คนแรกคือ ‘ หวังอี้จือ ’ คุณชายตระกูลหวัง ที่เปรียบเสมือนสายลมและแสงแดดอันอบอุ่น  

เพื่อนที่คุยถูกคอและยอมรับฐานะองค์หญิงของนางเอกได้ตั้งแต่แรกแบบชิวๆ  
คนนี้เป็นคุณชายที่รักอิสระมาก ไม่สนใจในอำนาจลาภยศ หรือชื่อเสียงเงินทอง 
สิ่งเหล่านั้นล้วนไม่มีความหมาย  เมื่อเทียบกับอิสรเสรีและการใช้ชีวิตแบบไม่มีสิ่งใดผูกมัด  
เป็นคนที่เก่ง+ฉลาดมาก เกือบเท่าๆ พระเอกเลย  
แต่ติดตรงที่รักอิสระและไม่สนใจอำนาจใดๆ เลยไม่ได้เข้าสู่วังวนของการแย่งชิงด้วย  
ใช้ชีวิตได้แบบ slow life จริงๆ คนนี้ 55+... เสียดายพอพี่แกออกเดินทางแล้วก็ไม่ค่อยมีบทมาก โผล่มาตอนเล่มสุดท้ายนิดหน่อย แล้วก็หายไปกับสายน้ำ TvT

คนที่สอง ‘ เซียวเปี๋ย ‘ คุณชายผู้หยิ่งทะนงในเสียงพิณของตน แต่มาตกม้าตายกับนางเอก  
จริงๆ คนนี้ก็คิดไว้แล้วว่าน่าจะเป็นตัวประกอบชายอีกคนหนึ่ง  
แต่ช่วงแรกๆ เห็นพี่แกโผล่มาในเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ไม่คิดว่าจะเจอก็มาเจออะไรแบบเนี่ย ตอนที่โดนนางเอกพูดตัดเยื่อใย เพราะหวังดีไม่อยากให้เดือดร้อน
หลังจากนั้นก็นึกว่าจะมีบทบาทอะไรอีก เอาแบบโผล่มาแล้วร้องว้าวๆ ! 
แต่สุดท้ายฮีก็หายไปอีกคน TvT ....

คนสุดท้ายน้องชายขององค์หญิงซานอิน ‘ หลิวจื่อเยวี่ย ‘ ฮ่องเต้ทรราชย์  
นิสัยที่โหดเหี้ยมอำมหิต สังหารคนแบบตาไม่กระพริบ สิ่งเหล่านี้น่าจะเกิดจากการเลี้ยงดู
และประสบการณ์ในวัยเด็กที่ผิดๆ  แถมต้องขึ้นครองราชย์ตั้งแต่อายุยังน้อย
ท่ามกลางเหล่าขุนนางและคนมากมายที่ต่างหมายปองบัลลังก์ 
และคิดจะลอบสังหารตัวเองอยู่ตลอดเวลา จึงทำให้จิตใจแต่เดิมที่บิดเบี้ยวอยู่แล้วก็ยิ่งกู่ไม่กลับ แม้นางเอกจะพยายามอย่างไรแต่ก็ไม่อาจฝืนโชคชะตาได้  
แล้วดันเลือกวิธีผิดไปหน่อย เลยยิ่งทำให้นางเอกกลัวและถอยห่าง 
ในตอนสุดท้ายจังหวะที่น้องแกตัดสินใจเงื้อกระบี่จะสังหารนางเอก แต่น้องกลับวางกระบี่
แล้วก้มลงมาผูกสายเสื้อคลุมให้นางเอกตามสัญชาตญาณ เพราะกลัวพี่สาวจะหนาว   
เราชอบฉากนี้ เพราะตอนแรกเราเคยสงสัยว่าฮ่องเต้รักและห่วงใยพี่สาวตัวเองจริงๆ 
หรือแกล้งแสดงละคร  แต่เจอฉากนี้แล้วรู้เลยว่า ไม่ว่าพี่สาวจะทำให้เขาโกรธขนาดไหน  
แต่เขาก็ฆ่าพี่สาวไม่ได้จริงๆ  ตัวละครนี้สังหารได้ทุกคน แต่คนเดียวที่เขาไม่คิดจะทำร้ายก็คือพี่สาวตัวเอง  ถึงจะทำผิดกับทุกคนในใต้หล้า แต่ก็ไม่คิดจะทำผิดต่อพี่สาวตัวเอง..TvT

นิสัยของนางเอก ‘ ฉู่อวี้ ‘ เป็นคน ใจกว้าง ไม่งี่เง่าเอาแต่ใจ  คิดแต่จะหาทางมีชีวิตรอด
แต่หลังๆ ก็เริ่มคิดได้ว่าไม่ได้มีแต่เราเพียงคนเดียวแล้วสินะ  ถ้าตัวเองไปแล้วคนในบ้านจะทำยังไง ฮ่องเต้น้องชายยิ่งติดตัวเองอยู่ด้วย หายไปเงียบๆ นี่มีหวังคนที่เหลืออยู่ในบ้านคงตายเรียบ ถึงจะเจอพระเอกหลอกมาหลายรอบก็ไม่ได้โมโหโวยวาย  
แต่นางจะคิดถึงเหตุผลที่เขาต้องหลอก คิดถึงนิสัยและสภาพแวดล้อมโดยรอบของคนๆ นั้น
และยอมรับได้อย่างสงบ ไม่แค้นเคือง  ไม่ใช่เฉพาะกับพระเอกนะแต่จะเป็นแบบนี้กับทุกคน 

เราชอบนางตรงที่ถึงเวลาที่ต้องตัดใจนางก็ตัดใจ  นางบอกพระเอกไปตรงๆ ว่าชอบ  
พอพระเอกบอกว่าไม่ได้คิดอะไร นางก็โอเคไม่ยื้ดเยื้อ  ชอบก็ดี ไม่ชอบก็ไม่เป็นไร 
จากไปแบบสวยๆ  เพราะชีวิตนางไม่ได้มีแต่พระเอกแต่ยังมีคนในบ้าน คนที่ติดตามนางมาด้วยซึ่งเป็นเสมือนคนในครอบครัว  นางไม่ดึงดันที่จะอยู่ข้างๆพระเอกเพื่อรอให้เขาเปลี่ยนใจแต่เลือกกลับไปอยู่กับคนในบ้าน ไม่อาลัยอาวรณ์ก็ใช้ชีวิตแบบมีความสุขดี  หากิจกรรมทำไปเรื่อย  ไม่พร่ำเพ้อหาด้วย  เป็นพระเอกซะอีกที่สุดท้ายต้องคิดหาทางดึงนางเอกกลับมา   

ถึงขนาดต้องเดิมพันด้วยชีวิตเพราะรู้ว่านางเอกมีปมในใจ  เลยต้องวางแผนให้นางเอกสลัดปมนั้นทิ้ง แล้วสมัครใจยอมอยู่กับตัวเองตลอดไป  (ไอ้ตอนนี้เราก็มารู้ที่หลังเหมือนกันว่าเป็นแผนพี่แก แสดงละครเก่งจริงๆ 55+ )

เรื่องนี้หลักๆ เป็นเรื่องการหาหนทางเอาชีวิตรอดของนางเอก ว่าจะฝ่าฝืนโชคชะตาตามประวัติศาสตร์ได้ไหม ขับเคลื่อนไปพร้อมๆ กับแผนการของพระเอก  
ผู้ซึ่งอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ความวุ่นวายต่างๆ ในการแย่งชิงบัลลังก์อำนาจของทั้ง 2 แคว้น  
จะได้เห็นสติปัญญาและการวางแผนของพระเอก ว่าฉลาดมากแค่ไหน  
แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากก็ยังไม่มีหลุด  ควบคุมตัวเองได้ดีมาก
ถ้าไม่เลือกที่จะช่วยนางเอก เราว่าพี่แกอาจจะครองโลกไปแล้วก็ได้นะ 55+  
พระเอกเรื่องนี้เก่งจริงๆ  เก่งจนน่ากลัว  มีจิตวิทยาสูง 
ทุกการกระทำ ทุกคำพูดของพี่แก เราก็แยกไม่ค่อยออกเหมือนกัน ว่าไหนจริงไหนหลอก  
อย่าว่าแต่นางเอกกับคนอื่นๆ จะโดนหลอกเลย  เราคนอ่านก็โดนหลอกจ้า
ถ้าไม่มีบทบรรยายบอกไว้ก็ไม่รู้ดอกจ้า ( นี่สินะความสำคัญของบทบรรยาย 55+ )   
ความคิดของตัวละครบางคนโดยเฉพาะพระเอก มันช่างยากแท้หยั่งถึงดีน๊อ 55+

** อ่านจบก็ได้รู้ที่มาที่ไปของสิ่งวิเศษที่หลุดมาในโลกนี้เสียที ก็ไม่ผิดจากที่เดาๆ ไว้เท่าไร  
ถ้าตกอยู่ในมือคนที่ฉลาดๆ แล้วคิดไม่ดีก็คงแย่  โชคดีที่ตกทอดอยู่ในสำนักของเทียนหรูจิ้ง
ที่ทำแค่อ่านบันทึกประวัติศาสตร์กับเปิดโหมดป้องกัน แต่ในขณะเดียวกันสิ่งนี้ก็เป็นกรงขังอย่างหนึ่งสำหรับผู้ครอบครองด้วย (โปรดดูได้จากชีวิตของเทียนหรูจิ้ง 55+ )  
ก็คงแล้วแต่มุมมองและวิธีการใช้ของแต่ละคนล่ะมั้ง ว่าจะเป็นผู้ครอบครองหรือให้มันครอบครองเรา เพราะพอตกมาอยู่ในมือของนางเอกก็เห็นนางใช้อย่างสนุกสนาน  
มีความสุขดีนะ 55+

............................................................................................................................

' ในที่สุดเขาก็ยอมรับความพ่ายแพ้  ยอมก้มหัว  ยอมศิโรราบ  ยอมอ่อนข้อ  
ทั้งนี้ไม่ใช่เพื่อตัวเขาเอง  แต่ด้วยเหตุผลที่นางไม่มีวันรู้
บนภูเขามีต้นไม้  บนต้นไม้มีกิ่งไม้  ข้าชอบเจ้าเพียงนี้ เจ้ากลับไม่รู้
นี่เป็นความเปล่าเปลี่ยวและสิ้นหวังอย่างลึกซึ้งบนโลกใบนี้  ข้าอยู่ตรงหน้าท่าน  ท่านกลับไม่รู้ว่าข้ารักท่าน ' 

..........................................................................

" ข้าชอบเจ้า .... นี่ ข้าชอบเจ้า "
เขาได้ยินเสียงตนเองเอ่ยขึ้นช้าๆ  " ไม่มี  ไม่มีแม้แต่น้อย "
" เมื่อก่อนคำพูดเหล่านั้นล้วนโกหกข้า "
" ใช่  ล้วนเป็นคำพูดโกหก "

............................................................................

หรงจื่อคือยอดฝีมือในการเดินหมากและปลุกปั่นจิตใจคน  เขารู้ว่าฉู่อวี้เป็นคนเช่นไร 
การทุ่มเทความคิดวางแผนในครั้งนี้เพียงพอที่จะทำให้จิตใจของนางแทบจะพังทลาย 
จนตายก็ไม่อาจลืมเขาได้
ในช่วงน่าสังเวชใจที่สุดเขาได้ลงดาบอย่างเฉียบขาด  สร้างบาดแผลลึกที่สุดไว้ในจิตวิญญาณของนาง
" .....ข้านอนอยู่ในโลงหินแล้วบอกกับท่านว่าถ้าข้าตายไปแล้วให้ปิดฝาโลงเผาร่างข้าไปเสีย  แต่ในใจของข้ากลับไม่ยินยอมพร้อมใจ  ข้ามาอยู่ในโลกใบนี้กลับไม่เคยได้รับอะไรเลย  แต่อย่างน้อยข้าต้องรั้งนางไว้ให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด  และไม่ว่านางจะเศร้าโศกเสียใจหรือไม่ "

..............................................................................

..... หญิงสาวที่ยึดครองร่างของข้า  ข้าควรเตือนเจ้าหรือไม่  เมื่อเจ้าลืมตาขึ้นมาจงอย่าได้มองเด็กหนุ่มที่นอนอยู่ตรงหน้าเจ้าเป็นอันขาด
อย่าไปมองสบตาเขา
อย่าไปส่งยิ้มให้เขา
อย่าไปพูดคุยอะไรกับเขา
คนผู้นั้นคือมารปีศาจที่กลืนกินหัวใจคน
อย่าไปหลงรักเขา  หาไม่เจ้าจะเป็นเช่นข้า  จะรักก็ไม่ได้ จะเกลียดก็ไม่ได้เหมือนตายทั้งเป็น ......

ศิษย์พี่แต่งกับข้าเถอะ!

ศิษย์พี่แต่งงานกับข้าเถอะ! 2 เล่มจบ / ผู้แต่ง : เยวี่ยเพ่ยหวน
สำนักพิมพ์ everY

คำโปรยหลังปก
ยุทธภพกว้างใหญ่  ลิขิตสวรรค์ยากฝ่าฝืน
ก่อเกิดเรื่องราวบุญคุณความแค้นเหลือคณานับ
ทว่าจะมีสักกี่คนที่ติดค้างคนคนหนึ่งทั้งบุญคุณและความแค้น?

บุญคุณ ... ที่เขาช่วยชีวิตให้รอดจากเงื้อมมือมัจจุราช
สอนสั่งวิทยายุทธ์ ทั้งยังชี้แนะจนบรรลุหนทางแห่งยอดฝีมือ
ความแค้น .. เท่าที่บุรุษผู้หนึ่งจะย่ำยีข่มเหงบุรุษผู้หนึ่งได้  หมั่นป้อยอความหวานจนเขาตายใจ
สุดท้ายก็เป็นผู้ทำลายภาพวิมานอันงดงามนั้นลงด้วยมือตนเอง
ความรัก ... ความรักที่ ... เอ้ย! ไอ้บัดซบคนใดมันใส่ข้อนี้มาวะ!

ข้าขอบอกตรงนี้เลยนะ  ความแค้นนั้นถือว่าข้าสะสางกับเจ้าหมดสิ้นแล้ว
หากยังคิดว่าตนเองติดค้างหนี้บุญคุณข้าล่ะก็  จงไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าให้ไกลเท่าที่จะไกลได้เถิด
นั่นคือการทดแทนบุญคุณที่ดีที่สุดเท่าที่เจ้าจะให้ข้าได้  เจ้าศิษย์น้องเนรคุณ!

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )

ใครที่ชอบนายเอกแมนๆ เข้มแข็ง ไม่อ่อนแอต้องขอแนะนำเรื่องนี้เลยจ้า อย่าดูจากภาพปกกับชื่อเรื่องเฉยๆ นะอาจจะถูกหลอกได้ 55+ เรื่องนี้ 2 เล่มจบแต่หนังสือบางมาก จริงๆ ไม่ต้องทำเป็น 2 เล่มก็ได้นะ 55+ ( 2 เล่มรวมกันยังหนาไม่เท่าครึ่งเล่มของหงส์ฟ้อนมังกรเหินเล่มเดียวเลย  เง้ออ )

                                                                              

เปิดเรื่องมาด้วยความเศร้า เพราะครอบครัวของศิษย์น้องถูกคนสังหารตายหมดภายในคืนเดียว บ้านของศิษย์น้องคือพรรคเร้นภูผาที่มีพ่อเป็นเจ้าสำนัก ทุกคนในสำนักล้วนถูกฆ่าตายหมด  เหลือรอดเพียงบ่าวรับใช้สูงวัยหนึ่งคนกับลูกชายคนโต ‘ ลู่จือหลิน ‘  บาดเจ็บสาหัสใกล้จะตายเต็มทีแต่โชคดีที่ได้  ‘ หวังเยวี่ย ‘ ลูกศิษย์ในนามของพ่อผ่านมาพอดีเลยช่วยไว้ได้ทัน หวังเยวี่ยมีวรยุทธ์สูงส่งและมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา เขาใช้พลังแทบจะทั้งหมดเพื่อรักษาชีวิตของลู่จือหลินเอาไว้ และทำให้ตัวเองต้องบาดเจ็บแทน รูปโฉมจากที่เคยหล่อหลางดงามก็กลายเป็นอัปลักษณ์ ส่วนร่างกายก็ซูบผอมลงเรื่อยๆ จนทำให้คนตกใจกลัว หวังเยวี่ยจึงตัดสินใจพักรักษาตัวอยู่ที่นี่จนกว่าจะหายดี และถือโอกาสนี้สอนวรยุทธ์ให้ลู่จือหลินไปด้วยเลย

ลู่จือหลินจำใจต้องยอมรับหวังเยวี่ยเป็นศิษย์พี่อย่างไม่เต็มใจนัก เพราะรู้ว่าตัวเองนั้นอ่อนด้อยสู้ใครเค้าไม่ได้ ศิษย์พี่เคี่ยวกรำสอนสั่งศิษย์น้องอย่างเย็นชาและหนักหน่วง  โดยคิดว่านี่คือชะตาฟ้าลิขิต ส่วนศิษย์น้องก็ก้มหน้ารับฟังสิ่งที่ศิษย์พี่สอนอย่างไม่มีบิดพริ้ว เพราะคิดว่านี่คือความรักความห่วงใยจากศิษย์พี่ที่แสนจะเย่อหยิ่งเย็นชา   
แต่คิดไปคิดมาอีท่าไหนก็ไม่รู้สุดท้ายถึงได้งาบศิษย์พี่ลงท้องซะอย่างนั้น 55+ ...ศิษย์พี่ทั้งโกรธทั้งอับอาย  จนอยากจะฆ่าเจ้าศิษย์น้องเนรคุณนี่ให้ตายๆ ซะ แต่ติดตรงที่ตอนนี้ร่างกายยังบาดเจ็บสาหัสทำให้ไม่มีพลังพอ เลยได้แต่กัดฟันยอมอดทนถูกกินต่อไป 55 (3 วัน 3 คืนเลยนะจ๊ะ 55)

เรื่องนี้อ่านไปก็ขำไปเพราะศิษย์น้องมันขี้มโนจริงจริ๊งงงง ศิษย์พี่ทำอะไรน้องแกก็จะคิดเข้าข้างตัวเองหมดว่าทำไปเพราะรักเราแน่ๆ เลย เขาพูดมาอย่างก็คิดไปอีกอย่าง ...สุดยอดของการมโนจริงๆ         
ตอนที่เนื้อเรื่องเหมือนจะมีความดราม่า+นองเลือดแต่พอน้องแกมโนเท่านั้นแหละอย่างฮา ศิษย์น้องนี่เป็นตัวละครที่มีความสุขจริงๆ นะ เหมือนที่ศิษย์พี่เคยบอกไว้ว่ายิ่งโตก็ยิ่งใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนเด็กๆ เป็นคนที่มีความคิดเรียบง่ายไม่ยุ่งยากซับซ้อน แต่พูดออกมาแล้วตรงประเด็น ไม่เจ้าคิดเจ้าแค้นด้วย (ถ้าศิษย์พี่ไม่บอกให้ไปล้างแค้นให้คนในบ้านนี่ก็อาจจะไม่ไปนะ )  ...แต่นิสัยของศิษย์พี่นี่ตรงข้าม เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ขี้โมโห+เย็นชาเพราะวรยุทธ์สูงมาก เลยทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้ แค่สัมผัสได้ถึงพลังปราณก็ถอยห่างแล้ว  
มีแต่ศิษย์น้องนี่แหละ  ‘ ศิษย์พี่ขอหอมหน่อย  ศิษย์พี่ขอกอดหน่อย ‘ 55+    

คือใจน้องแกก็กลัวนะแต่หนังหน้ามันหนากว่าไงบวกกับใช้ความมึนเข้าสู้ ...ดีนะที่ตอนนั้นศิษย์พี่ป่วยอยู่เลยได้จับกินไม่งั้นตาย!!! เพราะวรยุทธ์ของศิษย์พี่นี่สูงที่สุดในยุทธภพเลยนะจะบอกให้  ไม่มีใครสู้ได้เลย

ศิษย์พี่เห็นนิสัยแข็งๆ โหดๆ แบบนี้แต่ในเรื่องก็นี่มีแต่คนมาแอบชอบนะ แถมยังเป็นผู้ชายด้วย เพียงแต่ไม่มีใครหน้าด้าน หน้ามึน ตามตื๊อเท่าศิษย์น้องเท่านั้นเอง เพราะทุกคนเห็นพี่แกสูงส่งเลยไม่กล้าแตะต้อง พอรู้ว่าโดนเด็กจับกินแล้วเท่านั้นแหละ  เสียดายกันใหญ่รู้งี้น่าจะรุกตั้งนานแล้ว 55+  

เนื้อเรื่องโดยรวมก็สนุกดี  ส่วนใหญ่ก็เกี่ยวกับยุทธภพการฝึกวิทยายุทธ์ เคล็ดวิชาเพลงดาบ  บวกกับพลังในการมโนของศิษย์น้องที่ทำให้เรื่องมันไม่น่าเบื่อ อ่านไปยิ้มไป อาจจะสงสัยว่าศิษย์พี่ดุขนาดนี้  วรยุทธ์ก็สูงกว่าศิษย์น้องแบบนี้จะถูกจับกดได้ไง ไม่ต้องห่วงจ้าเรื่องนี้น้องแกเอาอยู่ 55+  ทำเอาศิษย์พี่แทบลงจากเตียงไม่ไหว ( ไม่ใช่แค่ 1-2 ชั่วยามนะ เพราะพระ-นายเค้ามีกำลังภายในสูงทั้งคู่เลยอยู่ได้เป็น1-2 วัน แบบไม่ต้องกินอะไรเลย 55+  โดยเฉพาะศิษย์น้องอึดมากกกก )  ศิษย์พี่ขัดขืนไปก็ไม่มีประโยชน์สุดท้ายน้องแกก็ปีนขึ้นเตียงสำเร็จทุกที อิอิ ~~~ 

..............................................................................................................................

" ข้ามอบความรักลึกซึ้งให้เจ้า?  ทำไมเจ้าถึงคิดเช่นนั้น "

" ศิษย์พี่ถ้าท่านไม่ชอบข้าทำไมถึงดีกับข้าขนาดนั้น  
อีกทั้งยังขอหยกพกประจำตระกูลจากข้า "

" ที่แท้เป็นเพราะหยกพกนั่น? "

" ในเมื่อเจ้ากับแม่นางเฝิงมีใจให้กันก็พูดจาให้ชัดเจน  ไยต้องปิดบังข้า  เจ้าทำผิดแล้วกลับปล่อยเลยตามเลย  คงถูกสวรรค์กลั่นแกล้งเป็นแน่ถึงได้สามารถอดทนต่อคนป่วยที่หน้าตาอัปลักษณ์เยี่ยงข้า "
" ในชีวิตของข้าหวังเยวี่ย  ยังมีวันที่ได้รับความสงสารเห็นใจจากคนอื่น? "
" ศิษย์พี่ ... อย่าไป! "
..............................................................................................................................

" บอกไว้ก่อนนะว่าคราวนี้ห้ามทำนานเกินไป  อย่างมากห้ามเกินหนึ่งวัน "
" ถ้าอย่างนั้นควรจะนานแค่ไหน "
" คนปกติทั่วไปอย่างมากก็หนึ่งถึงสองชั่วยามกระมัง "
" ศิษย์พี่เราเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ ท่านจะเอาไปเปรียบเทียบกับคนปกติทั่วไปได้อย่างไร                 ฝึกวรยุทธ์มานานขนาดนี้ยังต้องยึดถือทุกเรื่องเหมือนคนปกติทั่วไป  
แล้วชีวิตจะมีรสชาติอะไร "
" เจ้าฝึกวรยุทธ์เพื่อทำเรื่องพวกนี้? "
................................................................................................................................

" เรามาดีดพิณกันก่อน  จากนั้นพลอดรักกันสักหน สุดท้ายค่อยฝึกวรยุทธ์ "
" มีครั้งไหนบ้างที่เจ้าทำเสร็จแล้วไม่ร้องขอครั้งที่สองที่สาม!?  
ไหนเลยจะมีแรงไปฝึกวรยุทธ์ต่อ "
" ถ้าอย่างนั้น ... คงต้องตัดการดีดพิณทิ้งแล้ว "
" ศิษย์พี่ ... ข้าไม่ได้แตะต้องท่านมาสามวัน คิดถึงแทบตายแล้ว  
ยังจะดีดพิณอะไรอยู่อีก มาให้จุมพิตดีกว่า "
" ไปตายเสีย! "

📍ศิษย์พี่แต่งงานกับข้าเถอะ! 2 เล่มจบ ➡️ https://s.shopee.co.th/8KhiHCae1v

เล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์

เล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์ 2 เล่มจบ / ผู้แต่ง : Su Xing Le
สำนักพิมพ์ Happy Banana

คำโปรยหลังปก
      เผยจิ่น  โอรสองค์ที่เก้าของฮ่องเต้  นิสัยสุภาพอ่อนน้อมมาแต่ไหนแต่ไร
ผู้คนต่างเรียกขานเขาว่า  อ๋องเก้าผู้ทรงคุณธรรม
      เป็นองค์ชายที่ไม่มีความปรารถนา และความทะเยอทะยานใดๆ 
ในสายตาของทุกคน
      เหยียนซื่อหนิง  บุตรตรีของอัครเสนาบดี  กุลสตรีผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม
แต่น่าเสียดายที่ยังไม่ได้ออกเรือนเสียที
      ตั้งแต่อายุหกขวบจนถึงสิบแปดปี  นางรู้มาตลอดว่าเผยจิ่นเป็นเดรัจฉานในคราบมนุษย์
ที่ตบตาเก่งเป็นที่หนึ่ง  ภายนอกสุภาพเรียบร้อยก็จริง  แต่ภายในกลับต่ำช้าไร้ยางอาย

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )

เล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์ พระเอกเป็นองค์ชายเก้าที่ไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้          
พูดง่ายๆ คือพ่อไม่รัก ไม่เหลียวแล ไม่สนใจ ถูกพ่อแท้ๆ หมางเมินเย็นชาใส่มาตั้งแต่เล็กจนโต
ในวังหลวงอันกว้างใหญ่สถานที่ๆ เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี
แต่พระเอกกลับไม่มีใครให้พึ่งพิงเลย ทำเอาเกือบตายอยู่หลายครั้ง ดังนั้นเพื่อจะรักษาชีวิต  
พระเอกจึงต้องระหกระเหินติดตามอาจารย์ออกจากวังไปตั้งแต่ยังเด็ก 

เมืองที่พระเอกไปอยู่คือบ้านเกิดของนางเอก ‘เหยียนซื่อหนิง‘ เด็กหญิงอายุ 6 ขวบ
ที่ตอนนั้นรู้จักแต่กินกับนอน ภาพลักษณ์ของพระเอกในใจของนางเอกนั้นย่ำแย่มาก
เพราะสมัยเด็กพี่แกชอบหาเรื่องแกล้งนางเอก ชอบหาเรื่องมาหลอกให้นางตกหลุมพรางอยู่บ่อยๆ  
พอถูกจับได้ก็โกหกหน้าตาย วางมาดเป็นองค์ชายผู้แสนสุภาพอ่อนโยน ไม่มีพิษภัย  
ทำให้นางเอกเกลียดขี้หน้าพระเอกมาตั้งแต่เด็กๆ เลย          
ต่อมาเมื่อนางเอกต้องเข้ามาอยู่เมืองหลวงในฐานะบุตรสาวคนโตของท่านอัครเสนาบดี  
นางจึงปิดบังนิสัยเดิม แกล้งทำเป็นกุลสตรีผู้อ่อนโยน ว่านอนสอนง่ายและเรียบร้อย  
ในโลกใบนี้คนที่รู้จักนิสัยจริงๆ ของนางเอกมีเพียงพระเอก  
และคนที่รู้ว่าเนื้อแท้ของอ๋องเก้าผู้แสนสุภาพอ่อนโยนนั้นจริงๆ แล้วกลับเจ้าเล่ห์ ไร้ยางอาย  
ก็มีแค่นางเอกเท่านั้น ...... หึหึ

พระ-นาง ต่างก็รู้จักนิสัยของอีกฝ่ายดี อยู่ต่อหน้าคนอื่นทั้งคู่จะทำตัวสุภาพเรียบร้อย อ่อนโยน 
ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ แต่พออยู่ด้วยกันสองคนเมื่อไร พระเอกจะเจ้าเล่ห์ ขี้แกล้ง+หื่นกับนางเอกมาก  
มือไม้อยู่ไม่เคยสุข เพราะอดกลั้นมานาน เฝ้ารออีกฝ่ายโตเป็นสาวมานานแล้ว  
พอนางอายุครบ 18 ปุ๊บได้เวลาออกเรือนปั๊บ พี่แกจึงรีบขี่ม้ากลับเมืองหลวงเพื่อมาขอแต่งงานทันทีเลย 

......... เรื่องนี้มีขั้วอำนาจทางการเมืองเยอะ  ทั้งฝ่ายรัชทายาท+ฮองเฮา  
ฝ่ายองค์ชายเจ็ด+พระสนมที่ห้ำหั่นต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์กันอย่างดุเดือด  
และฝ่ายญาติของพระสนมที่เคยดูแลพระเอกเมื่อสมัยยังเด็ก 
ส่วนพระเอกก็ทำตัวเป็นอ๋องเจ้าสำราญ วางตัวอยู่นอกวงไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ไม่สนใจราชบัลลังก์  
แต่ก็คอยวางแผนอยู่ลับๆ คอยกำจัดขั้วอำนาจไปทีละขั้ว เพราะรู้ดีว่าถึงจะวางตัวอยู่เฉยยังไง
ท้ายที่สุดก็ต้องถูกดึงให้เข้ามาในวังวนนี้อยู่ดี 

พระเอกเรื่องนี้ฉลาดมาก เป็นคนสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์ วางแผนเก่ง ฉากหน้าทำตัวเป็นอ๋องเจ้าสำราญ ไม่สนใจการเมือง  ใช้ชีวิตมีความสุขอยู่กับเมียไปวันๆ แต่ฉากหลังพี่แกกลับไม่ธรรมดา  
เพราะมีเครื่องข่ายข่าวสาร และขุมกำลังมือดีมากมาย
ส่วนชีวิตของพระ-นางก็หวิดจะตายอยู่หลายครั้ง เพราะถูกคนใส่ร้าย ถูกลอบฆ่าอยู่ตลอด
เพราะไม่มีฝ่ายไหนยอมปล่อยให้พระเอกได้ใช้ชีวิตอยู่แบบเป็นสุขเลย  
อะไรนิดอะไรหน่อยก็หวาดระแวง  คิดแต่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นภัยต่อตัวเอง 
ต้องคอยหาเรื่องวางแผนใส่ร้ายอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่ว่ายังไงพระเอกก็ร้ายกว่าอยู่ดี 
ร้ายแบบสุมขุมนุ่มลึก  กว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าเป็นฝีมือของพี่แก ก็โดนเอาคืนแบบถอนรากถอนโคนจนใกล้หมดลมหายใจตายแล้ว 

เรื่องนี้อ่านไปก็สงสารเกือบทุกตัวละครอะ ตัวละครในเรื่องส่วนมากจะเป็นสีเทาๆ  
ไม่มีใครดีไปหมด เราสงสารรัชทายาทอ่ะถูกพ่อ-แม่เคี่ยวกรำมาตลอด ไม่เคยได้เป็นตัวของตัวเองเลย  เพราะเป็นว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคต เลยถูกตั้งความหวังไว้สูงตั้งแต่เล็กจนโต  
ชีวิตที่อยู่เหนือผู้อื่นแต่แท้จริงกลับตัดสินใจอะไรเองไม่ได้เลย 
จะทำอะไรก็ต้องคิดหน้าคิดหลังระวังไม่ให้พลาด เดี๋ยวถูกคนมาแย่งตำแหน่งไป   
รัชทายาทเป็นลูกที่พ่อรักมากที่สุด แต่สุดท้ายเขากลับอยากเป็นเหมือนพระเอกที่พ่อไม่รักไม่สนใจมากกว่า จะได้ใช้ชีวิตแบบสบายๆ สุดท้ายรัชทายาทปลงตกเบื่อโลก เบื่อการแย่งชิงเลยขอออกจากตำแหน่ง กว่าจะออกได้ก็เลือดตาแทบกระเด็นแต่ทว่าชีวิตจริงมันมักไม่เป็นดั่งหวังเสมอไป... TvT

สงสารจุดจบของพ่อนางเอก ใจคุณพ่อก็รักและคิดถึงเมียคนแรกอยู่เสมอ แต่ก็ไม่เคยทำอะไรได้  
รู้สึกผิดแต่ก็ไม่ทำอะไร ก็เลยได้แต่รู้สึกไปเรื่อยๆ ชีวิตคุณพ่อจึงเปรียบเสมือนหนุ่มบ้านนอกหน้าใส
ที่เข้ามาหางานทำในเมืองใหญ่ โดยมีเมียและลูกที่น่ารักรอคอยอยู่ที่บ้านนอก   
ในขณะที่การงานกำลังจะก้าวหน้า แต่รูปร่างหน้าตาไอ้หนุ่มหน้าใสใจซื่อ ก็ดันไปต้องตาคุณหนูใหญ่ลูกเจ้าของบริษัทเข้า ไอ้หนุ่มหน้าใสไม่ยอมเล่นด้วย เหตุเพราะมีลูกเมียรออยู่แล้วที่บ้านนอก
แต่คุณหนูไหนเลยจะยอม เพราะไม่มีอะไรที่ฉันอยากได้แล้วไม่ได้!!  
สุดท้ายไอ้หนุ่มหน้าใสเพราะความซื่อ เลยไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของสาวเมืองกรุง  
สุดท้ายก็ถูกคุณหนูจับกิน ..พอแต่งๆ ไปเนื่องจากเมียใหม่เป็นลูกคุณหนูตระกูลไฮโซ 
ครอบครัวมีอิทธิพล ไอ้หนุ่มหน้าใสไฉนเลยจะกล้าหือ แถมยังต้องการก้าวหน้าในตำแหน่งหน้าที่การงาน สุดท้ายจากที่ไม่ยอมก็กลายเป็นยอม ไอ้หนุ่มหน้าใสเมื่อพลาดครั้งแรกแล้วก็ยังพลาดต่อไปเรื่อยๆ จนจบ ก็รู้ว่าใจคุณพ่อนั้นรักแม่นางเอก แต่มันก็ไม่มากพอไง เพราะไม่งั้นคงหือกับองค์หญิงแล้วกลับไปหาแม่นางเอกที่บ้านนอกนานแล้ว ...แล้วทำไมเราถึงสงสาร??  
ก็สงสารจุดจบน่ะ ...แบบว่าเป็นคนขี้สงสารน่ะไม่มีไร 55+

ตัวละครในเรื่องล้วนเป็นเหยื่อของอำนาจ  บางคนก็เต็มใจให้ตัวเองเป็นเหยื่อ  
บางคนก็ไม่ได้เต็มใจ แต่เป็นเพราะชีวิตมันเลือกไม่ได้ จะเดินหน้าก็ตาย ถอยหลังก็ต้องตาย  
ในเมื่อเดินทางไหนก็ตาย งั้นก็เลือกทางที่ตายช้าหน่อยก็แล้วกัน....
จะว่าไปก็เพราะอำนาจตัวเดียวแท้ๆ ที่ทำให้ต้องมายุ่งวุ่นวายกันไปหมด  
บางคนอยู่เฉยๆ ยังไม่ได้ทำอะไร แต่เพราะอีกฝ่ายระแวงกลัวจะเป็นภัยคุกคาม  
แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความหวาดระแวง  ผลลัพธ์อาจจะเกิดหรือไม่เกิดขึ้นก็ได้
แต่เมื่อเมล็ดพันธุ์นี้มันงอกออกมา ยังไงก็ปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้ ในเรื่องไม่ว่าชีวิตใครจะใหญ่หรือเล็ก
ก็ล้วนถูกวางเป็นเบี้ยหมากเพื่อการแก่งแย่งช่วงชิงอำนาจหมด  
เหมือนใยแมงมุมที่แผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ เดี๋ยวพันคนโน้นเดี๋ยวพันคนนี้  
พันกันไปพันกันมา ทุกคนก็ถูกดึงให้เข้ามาเกี่ยวข้องกันจนหมด
เพื่อผลประโยชน์ของคนบางกลุ่มที่อยากได้อำนาจเท่านั้นเอง    

** ไม่ต้องห่วงเน้อเรื่องนี้จบแฮปปี้จ้า ถึงจะเน้นไปที่เรื่องการวางแผนแย่งชิงบัลลังก์แต่ก็สนุกจ้า  
ทุกตัวละครมีบทสรุปที่สมกับการกระทำ  ตอนพระ-นางอยู่ด้วยกันก็น่ารัก  
กัดกันตลอดเพราะพระเอกเค้าชอบแหย่นางเอกเล่น  ต้องให้นางเอกโกรธถึงจะอารมณ์ดี 
มีความสุข55+ ...ฉาก 18+ มีพอสมควรเพราะอ๋องเก้าหื่นมากค่ะ 
 อย่าให้อยู่กันสองคนนะคะมือไม้นี่เลื้อยตลอด 55+

ฮองเฮาผู้ไร้คุณธรรม

ฮองเฮาผู้ไร้คุณธรรม 2 เล่มจบ / ผู้แต่ง : จิ๋วเสี่ยวชี
สำนักพิมพ์ อรุณ

คำโปรยหลังปก
หากการเป็นฮองเฮาที่ดีคือการประพฤติตนตามคุณธรรมของภรรยา
โอนอ่อนทำตามสามี  รู้จักปกครองวังหลังให้สงบเรียบร้อย
เช่นนั้นแล้ว เย่เจินเจิน  คงสอบตกทุกข้อ
เพราะเพียงคืนแรกที่แต่งเข้าวัง  นางก็ถีบฮ่องเต้ตกจากแท่นบรรทมเสียแล้ว
ฮ่องเต้หนุ่มอย่าง จี่อู๋จิ้ว ที่ไม่ชอบตระกูลเย่อยู่แล้ว  จึงยิ่งชังน้ำหน้านางมากขึ้น
สตรีบ้านใดล้วนปรารถนาจะเป็นอองเฮากันทั้งนั้น  แต่เย่เจินเจินกลับตรงข้าม
การกระทำของนางล้วนคาดเดามิได้ ใฝ่รู้ในเรื่องที่สตรีไม่ควรยุ่งเกี่ยว
ทั้งยังหน้าหนาผิดกับสตรีทั่วไป  ที่สำคัญคือขยันหาเรื่องปวดหัวมาให้จี่อู๋จิ้วอยู่เสมอ
ราวกับว่าภารกิจหลักที่นางแต่งเข้าวังนี้คือการทำให้ฮ่องเต้ไม่มีความสุขเลยสักวัน!


ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )

ถัดจากจันทราดอกไม้ร่วง มหาสมุทรดอกไม้บานกับบุหลันไร้ใจ ที่เป็นแนวดราม่าปวดใจ  เคล้าน้ำตา ก็มาเป็นเรื่องเบาๆ หวานๆ จบแบบ Happy ending  กันบ้างเน้อ  สำหรับสำนักพิมพ์อรุณที่หันมาจับนิยายจีนแปลบ้างแล้ว ซึ่งปีหน้าก็จะได้เจอกับเรื่องภรรยาผู้มีคุณธรรม (คนเขียนเดียวกับเรื่องว่าด้วยอาชีพนางสนม) แล้วก็นิยายจีนแปลแนวปัจจุบันของกู่ม่านอีก 3 เรื่อง..

          

เรื่องนี้พระ-นางเขาเกลียดขี้หน้ากันมาตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว เพราะต่างคนก็ต่างถูกบังคับให้มาแต่งงานกัน  นางเอกเป็นฮองเฮาที่ถูกท่านปู่บังคับให้มาแต่งงานกับฮ่องเต้ “ จี่อู๋จิ้ว “  
ฮ่องเต้หนุ่มวัย 20 ที่กำลังเลือดร้อน และมีสนมนางในอยู่ในวังหลังมากมาย... 
นางเอกเป็นหลานสาวคนสุดท้องท่ามกลางพี่น้องผู้ชาย เพราะเป็นหลานสาวคนเดียวก็เลยถูกรักใคร่ตามใจจากคนในครอบครัว ประหนึ่งสมบัติล้ำค่า ตระกูลของนางเอกเป็นตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพล  ท่านปู่เคยเป็นพระอาจารย์ของฮ่องเต้และดำรงตำแหน่งเป็นถึงอำมาตย์  ส่วนคนอื่นๆ ในครอบครัวก็ล้วนเป็นผู้มีความสามารถเลยมีแววว่าจะถูกกำจัด เพราะทำให้ฮ่องเต้ระแวง (ก็ตามปกติแหละ ถ้าตระกูลไหนมีอำนาจมากเกินไปจนดูเป็นภัยคุกคามต่อราชวงศ์ สุดท้ายก็จะถูกฮ่องเต้กำจัดไปตามระเบียบ )   ดังนั้นนางเอกจึงถูกบังคับให้ต้องแต่งงานเพื่อวงศ์ตระกูล โดยท่านปู่ขอร้องนางเพียงแค่เรื่องเดียว คือ.... “ ไม่ต้องทำอะไร ขอแค่อย่าให้ถูกปลดจากตำแหน่งฮองเฮา “

นางเอกเป็นคนฉลาด ตรงไปตรงมา นิสัยเอาแต่ใจเหมือนเด็กๆ เพราะเติบโตมาด้วยความรักความเอาใจใส่ของคนในบ้าน ส่วนพระเอกนั้นถึงจะเพิ่ง 20 แต่ก็เป็นฮ่องเต้ที่ดี เก่งกาจ เฉลียวฉลาด
และมีอีโก้สูงตามประสาคนหนุ่ม จึงทำให้มักมีความเห็นไม่ตรงกับปู่ของนางเอกที่เป็นคนหัวเก่าแล้วชอบเถียงกันอยู่บ่อยๆ  แต่ด่ามากไม่ได้ไง เพราะปู่ของนางเอกเคยเป็นพระอาจารย์ของตัวเอง ก็เลยเอามาลงกับนางเอกแทน ด้วยความที่ไม่ชอบตระกูลของนางเอกเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก็เลยพาลให้ไม่ชอบหน้านางเอกไปโดยปริยาย 

เล่มแรกจะเป็นตอนอยู่ในวังหลัง นางเอกถูกคนใส่ร้ายและเอาปัญหามาให้  

แม้ปัญหาจะไม่ได้เกิดจากตัวนาง แต่เนื่องจากนางเอกเป็นฮองเฮา และฮองเฮาก็มีหน้าที่ดูแลควบคุมวังหลัง เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไร...ก็ต้องโทษนางเอกเอาไว้ก่อนว่าดูแลไม่ดี   
พวกสนมนางในรวมถึงพระเอกก็อาศัยจุดนี้มาเล่นงานนางเอก หากนางพลาดไม่สามารถแก้ปัญหา หรือหาตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษได้ ก็จะได้หาเรื่องปลดออกจากตำแหน่งฮองเฮาซะ!!

นางเอกจึงต้องคอยหาตัวคนผิดที่ก่อเรื่องไม่ดีในวังหลัง ส่วนพระเอกก็มองอยู่เฉยๆ ไม่ได้ช่วยอะไร
เพราะตอนนั้นยังไม่โปรดปราน แถมไทเฮากับสนมอื่นๆ ก็ยังจ้องจะเล่นงานนางเอกอยู่เหมือนกัน 
พูดง่ายๆ ว่านางเอกนั้นหัวเดียวกระเทียมลีบ  แต่โชคที่สุดท้ายนางก็สามารถหาตัวคนผิดมารับโทษได้ทุกครั้ง จึงทำให้ใช้ชีวิตอยู่ในวังได้อย่างมีความสุขดี  ส่วนพระเอกจะไปนอนกับสนมนางในคนไหนก็ไม่สน ขอแค่อย่ามาปีนขึ้นเตียงนางก็พอ 

เรื่องนี้นางร้ายเยอะ (ก็บรรดานางสนมของพระเอกนั่นแหละ แถมหลังๆ มีคนรักเก่าโผล่มาด้วย)  
ก็พระเอกเป็นฮ่องเต่นี่เนาะ ยังไงก็เลี่ยงเรื่องแบบนั้นไม่ได้หรอก 55+   
แถมแรกๆ พี่แกยังมาถามนางเอกด้วยว่าในวังหลังไม่ชอบใครมากที่สุด แล้วพี่ก็จะไปนอน+ปูนบำเหน็จให้คนๆ นั้น  แต่เป็นแค่ช่วงแรกๆ ที่ยังไม่ชอบนางเอกเฉยๆ นะ เพราะพอเริ่มชอบแล้วพระเอกก็ไม่ไปหลับนอนกับผู้หญิงคนไหนอีกแล้วจ้า กลัวเมียโกรธแล้วเดี๋ยวจะไม่ให้เข้าใกล้ 
กว่าจะได้กินนางเอกแบบจริงๆ จังๆ ก็ประมาณเล่ม 2 ได้ เพราะนางเอกรังเกียจที่พระเอกนอนกับผู้หญิงมาเยอะ รู้สึกสกปรกก็เลยชอบอ้วกเวลาจะซัมธิง.... พอแก้โรครักสะอาดของเมียได้ พี่แกก็ไม่ให้สนมนางในหน้าไหนมาแตะต้องสัมผัสตัวเองอีกเลย  ไม่ไปตำหนักไหนทั้งนั้น ไปหาเมียคนเดียว 55+  ( มาเริ่ม +18 ที่เล่ม 2 เยอะหน่อย 55+ )

พอเข้าเล่ม 2 ตั้งแต่ออกนอกวัง เราก็รู้สึกเหมือนจะได้กลิ่นไอของน้ำทะเลโชยมา แต่เราก็ต้องอ่านให้จบ 55 ....จริงๆ นิสัยบางเรื่องของนางเอกก็ทำให้เราแอบหน่ายใจอยู่บ้าง
เพราะนิสัยแบบนี้ในชีวิตจริงคงเป็นฮองเฮาม่ายล่ายย น่าจะตายตั้งแต่วันแรกที่เข้าวังหลวงแล้ว 
คงเป็นได้แต่ในนิยาย … มีอย่างที่ไหนฮองเฮาแอบหนีออกจากวังไปสนามรบ  ก็ลำบากพระเอกต้องไปตามกลับมา คิดดูสถานการณ์บ้านเมืองเป็นแบบนี้ก็ยังจะสร้างปัญหาอีกนะ  แถมยังมาโดนจับตัวไปอีก...ก็สมควรแล้ว แต่ไม่เป็นไรหรอกเพราะนางเป็นนางเอก ยังไงพระเอกก็ต้องตามไปช่วยไว้ได้ทันอยู่แว้วว...เหอๆ   

สรุปสำหรับเราก็อ่านได้เรื่อยๆ ไม่มีไรมาก ชอบเล่มแรกตอนอยู่ในวังหลังมากกว่า  
เล่ม 2 เหมือนจะเริ่มออกทะเล ในเรื่องเหมือนจะมีพระรองใช่มิ แต่ก็ไม่ค่อยมีบทบาทอะไรเท่าไรนะ 
ส่วนตัวร้ายที่ออกๆ มาเหมือนจะเก่ง แต่สุดท้ายพระ-นางก็จัดการได้หมด ไม่มีเซอร์ไพรส์อะไร   

สำนวนการแปลยังไม่ค่อยลื่นไหล มีสะดุด ( แต่สู้ต่อไปนะจ๊ะ สู้ๆ ฮุยเล่ฮุย~~~ )  ... 

เร้นใจใต้เงาจันทร์

เร้นใจใต้เงาจันทร์ 2 เล่มจบ / ผู้แต่ง : Yue Mi Shu Tong
สำนักพิมพ์ Meedee

คำโปรยหลังปก
    ชาติก่อนเขาหลงรักใคร่
ยอมมอบกายใจให้ราชันจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์
สุดท้ายถูกหยามเกียรติจนร่างต้องสลาย ...
     บัดนี้เขาเป็นเพียงศิษย์ชั้นต่ำในห้องปรุงยา
ไร้ซึ่งความหล่อเหลางามสง่าดังเก่าก่อน
ทว่ายามได้พานพบกันอีกครั้ง  เขาผู้นั้นยังคงไม่รามือ
" จี้ถง "  รู้สึกว่าหากเขาสัมผัส  " ไป๋จวินเซี่ยน " อีกครั้ง
ไม่ว่าเรื่องใดล้วนจะโศกศัลย์ทบมากขึ้นเป็นทวี
      แต่จิ้งจอกเจ้าเล่ห์กลับเอาแต่ใจ
ให้เขาต้องผจญเคราะห์กรรมซ้ำซาก  
เจาะจงให้เขาเป็นผู้ร่วมใคร่ต้องเสน่หา .......
      ตอนตกอยู่ในเงื้อมมือคนผู้นี้ครั้งแรก
ยังเอ่ยได้ว่า ....' ไม่ประสีประสา '
หากมีครั้งที่สองถือว่า ' ช่างโง่เขลา '
ชาตินี้จี้ถงขอปฏิญาณตนว่าจะอยู่ให้ห่างจากจิ้งจอกตัวนี้!
   
ความรู้สึกหลังอ่านจบ ( อาจมีสปอยล์ )

เรื่องนี้ปกสวยถูกใจมาก  แปลภาษาสวยดีแต่อ่านแล้วอาจจะงงๆ ไปบ้าง
เพราะมีศัพท์ทางธรรมเยอะ  แต่โดยรวมเราว่าสำนวนแปลดีนะ  อ่านแล้วโอเคเลย
ตั้งแต่อ่านวายจีนแปลของ Mee-d มา
เราชอบเรื่องนี้กับนัยย์ตาดอกท้อแล้วก็โรงน้ำชาเร้นรักมากที่สุด 

นี่เป็นเรื่องของนักพรตเต๋ากับปีศาจจิ้งจอกเก้าหางรูปงามที่ต้องการจะสำเร็จเป็นเซียน
แล้วขึ้นสวรรค์..แต่เดิมนายเอก “เสวียนเจิน“ นั้นเป็นนักพรตเต๋าที่มีพลังหยางบริสุทธิ์สูงมาก
ไม่มีใครเทียบ เป็นเจ้าสำนักชิงซิวอู๋ซิน  สำนักพรตเต๋าที่เน้นฝึกบำเพ็ญเพียรสายธรรมะ 
ฝึกจิตให้บริสุทธิ์ (มันจะมีบางสำนักที่ฝึกแบบเป็นคู่ ซึ่งถือเป็นการฝึกบำเพ็ญเพียรอย่างหนึ่ง)  ส่วนพระเอก “ไป๋จวินเซี่ยน“ เป็นราชันจิ้งจอกเก้าหางที่ต้องการตบะเพื่อเป็นเซียน  
พี่แกมาใกล้ชิดนายเอกเพราะมีจุดประสงค์คือ ต้องการพลังหยางบริสุทธิ์ของนายเอก
เพื่อมาเพิ่มตบะให้ตัวเอง แต่นายเอกเป็นนักพรตแล้วก็ไม่เคยสนใจเรื่องอย่างว่า  
วิธีแสดงความรักของทั้งคู่ก็คือการดีดพิณ-เป่าขลุ่ยร่วมกันเท่านั้นเอง  
จนวันหนึ่งพระเอกทนไม่ไหวเลยตัดสินใจวางยานายเอก แล้วจับรวบหัวรวบหางดูดพลังหยางมาจนหมดสิ้น  เสร็จแล้วก็โยนนายเอกให้เหล่าสมุนดูแล ส่วนตัวเองก็สะบัดตูดเข้าถ้ำไปเก็บตัว หารู้ไม่ว่าลูกสมุนดันไม่สนใจคำสั่งพี่แก แต่แอบเอานายเอกที่ตอนนั้นไม่มีพลังเหลือแล้วมารุมกินกันต่อ  นายเอกไร้พลังจะต่อต้านทั้งร่างกายและจิตใจโดนหยามเหยียดไม่มีเหลือ เลยตัดสินใจระเบิดร่างตายด้วยความเจ็บปวด .........

ร่างจริงของพระเอกคือจิ้งจอกขาว ซึ่งสันดานเดิมของจิ้งจอกก็คือชอบโกหกหลอกลวง    
ซึ่งสำหรับคนทั่วไปก็คือไม่ดีใช่ไหม แต่สำหรับเผ่าพันธุ์จิ้งจอกมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาไง 
เหมือนเป็นวิถีชีวิตแบบหนึ่ง พอพระเอกตายไปตอนแรกๆ พี่แกเลยไม่ได้รู้สึกผิดเท่าไร
เพราะในสายตาตอนนั้นมองเห็นพระเอกเป็นแค่เหยื่อ ที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ก็เพราะอยากโง่ให้ถูกหลอกเอง แต่ในชาติที่แล้วนายเอกนั้นรักพระเอกหมดใจ เห็นอีกฝ่ายเป็นคนรัก   
ตอนจะโดนวางยาก็รู้แต่ก็ยังยอมดื่ม พอโดนพระเอกจับกินแล้วพอพี่แกบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงต่อไปนี้จะดูแลเอง ก็เชื่อใจ  

พระเอกมารู้สึกตัวตอนไหน ก็คงเป็นตอนที่พยายามจะผ่านด่านเคราะห์กรรมด่านสุดท้ายมั้ง
แต่ทำยังไงก็ไม่ผ่านสักที  เพราะใจมันคิดถึงนายเอกอยู่ตลอดเวลา  
คอยเสาะหาคนที่หน้าตาคล้าย คอยตามหาวิญญาณนายเอกว่ามาเกิดใหม่หรือยัง  
พอเจอใครที่คล้ายๆ หน่อยก็หยุดชะงัก รู้ว่านายเอกดวงวิญญาณแตกสลายไม่เวียนว่ายตายเกิดแล้วก็ยังไม่ยอมเลิกรา  ส่วนนายเอกพอได้มาเจอพระเอกอีก ไม่ว่าจะทำยังไงให้ตายก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองคือเสวียนเจินในชาติที่แล้ว ปฏิเสธพระเอกทุกอย่าง 
ไม่ขอเข้าใกล้ ไม่ขอยุ่งเกี่ยว แต่พอผ่านไปก็เริ่มมาคิดใคร่ครวญดูใหม่และปลงตก   
ไม่นึกเคียดแค้นแต่กลับหวังอยากให้พระเอกได้ฝึกฝนสำเร็จกลายเป็นเซียนแล้วขึ้นสวรรค์ไป   พยายามบอกพระเอกให้ตัดใจลืมอดีตเสียแล้วก้าวไปข้างหน้า แต่พระเอกมันไม่เอา 
หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ร่ำร้องอยากเจอแต่ “อาเจินๆ“ 

ความรักแบบนี้มีให้เห็นอยู่บ่อยๆ ที่ตอนแรกคนหนึ่งรักแต่อีกคนไม่สนใจ  
พอต้องสูญเสียไปฝ่ายที่ไม่ได้รักกลับวิ่งตามหา คนหนึ่งตัดใจแล้วแต่อีกคนกลับไม่ยอม 
ร่ำร้องขอกลับไปเริ่มต้นใหม่ ...........

** มีตอนพิเศษ 1 ตอน ... ขอปรบมือต้อนรับสมาชิกใหม่ของบ้านจ้า 55+  .....
ยาวิเศษมีถมเถไปอะไรก็เกิดขึ้นได้ชิมิ อิอิ ~~~  .นายเอกของเราถึงจะเก่งกาจแค่ไหน 
จะเกิดใหม่อีกสักกี่รอบแต่ก็ยังคงแพ้ทางพระเอกอยู่ดี  .... 
นายเอกเค้าเป็นคนใจซื่อไม่สนใจเรื่องบนเตียง ตอนแรกที่ให้ความร่วมมือเพราะนึกว่าเป็นการฝึก กว่าจะรู้ว่าถูกหลอกเพราะจริงๆ พระเอกมันก็แค่หื่น คุณน้องนางก็โดนรวบหัวรวบหางกินทั้งตัวไม่มีเหลือแล้วจ้า 55+

.......................................................................................................

" พวกเขาบอกข้าว่า  หากราชันจิ้งจอกรักใครจริง  
จะพากลับมาแนะนำให้ญาติพี่น้องที่ชิงชิวรู้จัก  หาใช่ถูกหลอกใช้แล้วโยนทิ้งไว้ข้างทาง  ร่างพลังหยางบริสุทธิ์อย่างข้า เป็นได้เพียงแค่เตาปรุงยาสำหรับการบำเพ็ญตบะเท่านั้น... "

" คาดไม่ถึงว่าจับพลัดจับผลู  เจ้ายังคงตามหาข้าจนพบ จวินเซี่ยน ... 
ข้ารู้ดีว่าชาติก่อนเจ้าไม่ได้ชอบข้าจริง  ใยต้องลำบากหาข้าให้พบด้วย "

" อาเจิน .... "  ไป๋จวินเซี่ยนรู้สึกว่าหัวใจของตนเองแทบแหลกสลายอยู่รอมร่อ