หงส์ฟ้อนมังกรเหิน

หงส์ฟ้อนมังกรเหิน 2 เล่มจบ / ผู้แต่ง : หมิงเยวี่ยทิงเฟิง           

สำนักพิมพ์ แจ่มใส

คำโปรยหลังปก

แม้เฟิ่งหนิงจะโชคดีเหลือแสน

สามารถรอดชีวิตมาได้จากการถูกทำร้ายและได้รับความช่วยเหลือทันท่วงที

ทว่าสิ่งที่นางต้องสูญเสียไปจนไม่เหลือแม้แต่น้อยคือ ' ความทรงจำ '  ของตนเอง

และ ' ความเป็นห่วงเป็นใย ' จากคนรอบข้าง

น่าแปลกทั้งที่ใครๆ ก็เรียกนางว่า  ' ฮูหยิน'  ของนายท่านสามแห่งคฤหาสน์สกุลหลง

ไฉนนางกลับเป็นที่รังเกียจของผู้คน

กระทั่งสามีที่แต่งงานกันมาแล้วสามปีของนางก็ไม่เคยมาหานางเลยสักครั้ง

นี่มันออกจะผิดปกติเกินไปแล้ว

นางทำความผิดสถานใดกัน  ถึงกลายเป็นคนน่าสงสารเช่นนี้ได้

อดีตที่ผ่านมาจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร  สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออนาคตต่อจากนี้

ความผิดใดที่นางกระทำ  นางจะหาทางชดใช้คืน

แต่นางยอมรับไม่ได้เด็ดขาดกับฐานะ  ' ภรรยาผู้ถูกทอดทิ้ง! '

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )

2 เล่มจบ เล่มหนาสะใจมาก โดยเฉพาะเล่ม 1 หนามากๆๆ (ยกหนังสือนอนอ่านแล้วเผลอทำหล่นนี่มีสิทธิ์หัวแตกได้เลยน ) หนามากจริงๆ ขอบอก ...
เล่ม 1 มี 640 กว่าหน้า  รวมๆ 2 เล่มประมาณ 1100 หน้าได้ …                                                                                                                                                               

หงส์ฟ้อนมังกรเหินเป็นเรื่องของน้องชายคนเล็กสกุลหลง “หลงซาน”    
ซึ่งก่อนหน้านี้แจ่มได้ออกเรื่องของพี่คนรอง ‘หลงเอ้อร์’ ไปแล้วเมื่อเดือนกุมภาที่ผ่านมา.....   
จริงๆ แล้วเรื่องนี้ถ้าตามลำดับน่าจะเป็นเรื่องของพี่คนโต ‘หลงต้า’ ก่อนตามด้วย ‘หลงซาน’   
และคนสุดท้ายคือ ‘หลงเอ้อร์’  แต่ถึงจะได้อ่านหลงเอ้อร์ก่อนก็ไม่มีปัญห
เพราะเนื้อเรื่องแยกไม่เกี่ยวกัน แต่แค่ตัวละครเกี่ยวข้องเป็นครอบครัวเดียวกันเฉยๆ ...
เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะอ่านเรื่องของใคร ก็จะมีอีกสองคนที่เหลือเข้ามาแจมด้วยตลอด... 

‘ หงส์ฟ้อนมังกรเหิน ‘ พระ-นางเรื่องนี้มีวรยุทธ์ด้วยกันทั้งคู่
พระเอกแต่งภรรยาเข้าบ้านมาสามปี แต่ตัวเองกลับไม่ค่อยอยู่บ้าน ไม่เคยเหลียวแลภรรยา 
จึงทำให้คนในบ้านรวมถึงบ่าวไพร่ต่างก็เย็นชา และพลอยไม่ชอบภรรยาพระเอกไปด้วย 
แต่งมาสามปีภรรยาก็ได้แต่เรียกสามีว่า ‘นายท่านสาม’  ...... 
แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อนางบาดเจ็บและความจำเสื่อม  พอฟื้นขึ้นมานิสัยก็เปลี่ยนเป็นคนละคน ...กลายเป็นคนกินเก่ง ช่างพูด-ช่างคุย ใสซื่อซุกซนเหมือนเด็กๆ
คิดอะไรก็พูดออกไปแบบตรงๆ ซื่อๆ เหมือนเด็กน้อย แต่เรื่องกินต้องมาอันดับหนึ่ง
จนทำให้บาดหมางกับ ‘หลงเอ้อร์’ 55+   ………. 
เมื่อเมียเปลี่ยนไปก็ทำให้พระเอกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น หรือจะมีแผนการณ์อะไรแอบซ่อนอยู่เบื้องหลังอีก  เพราะทุกคนในบ้านล้วนรู้ดีว่าครอบครัวฝั่งภรรยานั้นแต่งเข้ามาเพราะมีเจตนาไม่ดีแอบแฝง พระเอกเลยต้องเริ่มจับตามอง และเข้ามาพูดคุยตีสนิทกับเมียมากขึ้นเพื่อหาทางจับผิด  

ส่วนนางเอกนั้นก็เสียใจมากที่ตัวเองมีสภาพเหมือนภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง   คนในบ้านก็ไม่มีใครชอบนางเลยสักคน ....แถมสามีก็ไม่สนใจ  อยากพบสามีก็ยาก...มีแต่คนคอยจับตาดู  
คอยระแวดระวังนางไปหมด  ....นางจำไม่ได้ ไม่รู้ว่าอดีตที่ผ่านมาตัวเองเคยไปทำอะไรไว้
ทุกคนในบ้านถึงได้ตั้งแง่รังเกียจนางขนาดนี้ ...ดังนั้นนางจึงเริ่มสืบหาความจริง 
หาตัวตนในอดีตเพื่อแก้ไขข้อผิดพลาด และพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คนอื่นคิด   โดยมีพระเอกเป็นพันธมิตรคอยช่วยเหลือ โดยตกลงกันว่าเมื่อทุกอย่างคลี่คลายนางจะหย่าและกลับบ้านไป

หลังจากนั้นก็จะเป็นเรื่องของการสืบหาความจริง หาคนร้าย หาสมบัติ
เพื่อคลายปมความแค้นของสองตระกูล และหาเบื้องหลังอดีตของนางเอก
ที่ดูเหมือนว่าพอความจำเสื่อมแล้วก็จะเปลี่ยนไปกลายเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง 
จนพระเอกสงสัยว่านางใช่ 'เฟิ่งหนิง'  ในอดีตคนนั้นจริงหรือ?
เขาอยากจะรักภรรยาในตอนนี้มากเหลือเกิน แต่ก็กลัวว่าถ้านางจำอดีตได้ขึ้นมาแล้วเปลี่ยนกลับไปเป็นคนเดิม เช่นนั้นเขาจะทำอย่างไร?  ตัวตนในอดีตที่ผ่านมาของนางทำเรื่องราวไม่ดีเอาไว้มากมายนัก และบางเรื่องเขาเองก็รับไม่ได้ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อาจเปิดใจให้ภรรยาคนใหม่ได้เต็มที่ แต่ถ้านางไม่ใช่  'เฟิ่งหนิง'  ในอดีต
 ...นางจะยังยอมอยู่กับเขา และไม่ทิ้งเขาไปหรือไม่?                        
                                                                                                           
พระเอกมีวรยุทธ์สูง มีเพื่อนฝูงเยอะ เพราะอยู่ในยุทธภพ ไปที่ไหนก็เจอแต่คนรู้จัก
เลยมีคนคอยให้ความช่วยเหลืออยู่ตลอด  ถึงจะอยู่ในยุทธภพแต่ก็เป็นคนใจเย็น  
สุภาพอ่อนโยน ทำอะไรรอบคอบ ไม่ใจร้อน....
ส่วนนางเอกก็นิสัยเหมือนเด็ก ชอบเอาแต่ใจอยู่บ้าง   
พูดอะไรไม่ค่อยคิด ชอบต่อปากต่อคำ ซึ่งบางทีมันก็น่ารักดี แต่บางทีมันก็ดูเยอะไปหน่อย   
ถ้าคนชอบก็คงมองว่าน่ารัก แต่ถ้าคนที่ไม่ชอบก็คงมองว่าน่ารำคาญ เพราะบางทีมันเยอะไป นางเอกเป็นคนเปิดเผยไม่เจ้าเล่ห์ โกหกไม่เก่ง เพราะทุกอย่างมันแสดงออกมาหมดทางสีหน้า แล้วบางคำพูดก็คือพูดออกมาซื่อๆ ไม่ได้คิดอะไร แต่พออ่านแล้วเราว่าตลกดี  

" ไม่ได้  ... เมื่อครู่เดินจากมาแบบลับๆ ล่อๆ กลับไปอีกก็คงขายหน้า ข้าให้เงินเจ้า เจ้าไปเอง "
" ไม่เอา  ข้าหน้าบาง ไม่กล้ากลับไป "
" ข้าหน้าหนาอย่างนั้นหรือ "
" หนากว่าข้าแน่นอน "
" ไปเถอะ  ปเถอะ ต้องอาศัยท่านแล้ว  ท่านเป็นคนดีมาก ป้าเจ้าของแผงจะได้เก็บแผงกลับบ้าน ไปพักผ่อนเร็วขึ้น  พี่ทหารเติมท้องให้อิ่มก็จะได้เฝ้าประตูเมืองได้ดี  ทุกอย่างอยู่ที่ท่านแล้ว "
นางพูดจนการซื้อซาลาเปาเป็นเรื่องที่สำคัญมาก  ในที่สุดมือกระบี่หนุ่มก็ถูกนางบีบให้กลับไปที่แผงอาหารเช้าจนได้
.........................................................................................

" ข้าได้รับบาดเจ็บ  ท่านไม่ได้มาเยี่ยมข้าเลย "
หลงซานไม่สบายใจขึ้นมา
" เหตุใดท่านจึงไม่สนใจข้า "
" .......... "
หลงซานทำหน้าจนปัญญา
หญิงสาวที่กำลังโศกเศร้าผู้นี้เปลี่ยนสีหน้าในทันที  นางทำท่ากางกรงเล็บอย่างดุร้าย  
พุ่งเข้ามาเตะน่องเขาอย่างแรง
" คนเลว! คนหลอกลวง "
เตะเสร็จด่าจบนางก็ทิ้งเขาเอาไว้แล้วหมุนตัวเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว

คำพูดง่ายๆ เหตุผลง่ายๆ ไม่ต้องพูดจาสวยหรูแต่กลับทำให้คนฟังถึงกับพูดไม่ออกอยู่หลายที...ตอนแรกนางเอกเหมือนจะตามติดพระเอกแจ แต่พอมีเรื่องเป่าเอ๋อร์เข้ามา
นางก็แกร่งและตัดสินใจทิ้งทุกอย่างแม้แต่พระเอกได้ทันที เป็นคนใจเด็ดอยู่เหมือนกันนะพระเอกเรื่องนี้เลยเหมือนเป็นสามีพ่วงตำแหน่งพี่เลี้ยงเด็กไปด้วย 55+  ......... 
ดีนะที่หลงซานเป็นคนใจเย็น ใจดี ไม่ขี้โมโห เลยรับมือกับนางเอกได้ ((( ลองเปลี่ยนเป็นท่านหลงเอ้อร์ดูสิ 55+ ...บ้านแตกชัวร์  ))

ในเล่มนี้จะมีตัวละครจากเรื่องสามคราวิวาห์รักโผล่มาอยู่หลายคนเหมือนกัน    
มีท่านหมอที่เคยมารักษาภรรยาของท่านหลงเอ้อร์ด้วย ....ก็พอได้รู้อดีตของท่านเจ้าเมืองที่ต้องนั่งรถเข็นเพิ่มมาอีกหน่อย ว่าทำไมพี่แกถึงนิสัยไม่ดี +โมโหร้ายนัก แต่เราว่าคู่ของท่านหมอก็น่าสนใจเหมือนกันนะ ไม่รู้ว่านักเขียนมีเขียนออกมาเป็นเล่มแยกด้วยหรือเปล่า..... 
แล้วก็มีเรื่องของเป่าเอ๋อร์ด้วย ....เป่าเอ๋อร์นิสัยน่ารักมากๆ  
ตอนที่อ่านในเรื่องสามคราวิวาห์รัก ตอนอ่านเจอตัวละครตัวนี้เราเฉยมาก    
แต่พอมาอยู่ในเล่มนี้รู้สึกเป่าเอ๋อร์น่ารักมาก นิสัยคล้ายๆ แม่แต่ดีกว่าแม่ 55+ ......
โดยเฉพาะในตอนพิเศษที่เป็นตอนของเป่าเอ๋อร์ตอนโตแล้ว 
เป็นตัวละครที่เรียกได้ว่าบริสุทธิ์ไร้เดียงสาจริงๆ ท่ามกลางการเลี้ยงดูของบ้านสกุลหลง 55 
เป็นเด็กที่จิตใจดีมากเหมือนผ้าขาวเลย  มองโลกในแง่ดีเสมอจนทำให้คนรอบข้างอึ้งไปเลย มองในมุมที่คนอื่นไม่สนใจมอง  แต่จะเรียกว่าโง่ก็ไม่ใช่นะ  .......

‘ นางเป็นเด็กดีของสกุลหลง  มีความสามารถติดกาย  เป็นคนจิตใจกว้างขวาง 
การหนีออกจากบ้านไม่ยากเลยจริงๆ ล้าลาลา ... ‘    
 พี่ชิ่งเซิงอยู่ไกลสุดขอบฟ้า  แต่นางเข้าใกล้เขาเข้าไปหนึ่งเมืองครึ่งแล้ว  
ในใจรู้สึกยินดีเสียจริง ล้าลาลา....’

มีตอนพิเศษ 4 ตอน ( ประมาณ ครึ่งเล่มของเล่ม 2 ได้ )  
พออ่านจบก็ไม่รู้สึกคาใจแล้ว  ไม่ต้องมโนไปเองแล้ว  ได้รู้ความเป็นไปบทสรุปและชีวิตช่วงหลังของตัวละครที่เราสังสัยเกือบหมด ......
พออ่านจบไม่รู้เป็นไงเราจะชอบตอนพิเศษที่สุดเลย ทั้งเรื่องของหลงเอ้อร์แล้วก็หลงซาน
อย่างของหลงเอ้อร์เราก็ชอบตอนพิเศษของพี่ใหญ่หลงต้า ที่ได้เจอกับภรรยาครั้งแรก (ไม่รู้เรื่องของพี่ใหญ่ที่เป็นแม่ทัพแจ่มจะออกเมื่อไร อยากอ่านจังเลย ท่าจะสนุก >o< )))  .....
ส่วนเล่มนี้เราก็ชอบตอนของเป่าเอ๋อร์กับศิษย์พี่นางเอก  ...
ศิษย์พี่อุตส่าห์ลงจากเขามาตามหาศิษย์น้อง พอรู้ว่าศิษย์น้องตายแล้วก็ทำใจไม่ได้
จึงตามไปล้างแค้นถล่มคนที่ทำร้ายศิษย์น้องซะราบคาบเลย..
พอเห็นศิษย์น้องยังมีชีวิตอยู่ก็ดีใจ  แต่นางกลับจำเขาไม่ได้เสียแล้ว
แถมยังกลายเป็นภรรยาผู้อื่นไปแล้วอีก ...สงสารศิษย์พี่มาก  ศิษย์พี่ไม่ผิดนะ แต่ศิษย์พี่แค่ไม่มีวาสนาอะ T^T ....โชคดีที่มีตอนพิเศษของศิษย์พี่ให้อ่าน เราเลยไม่ต้องเศร้านาน

............................................................................................................

" ท่านไม่ต้องตามข้ามาแล้ว "
" ไม่ได้ "
" ทำไม "
" เพราะข้ามักจะคิดถึงเจ้า "
" ไม่ให้คิดถึง  ห้ามคิดถึง! "
" จะคิดถึง ชอบคิดถึง "
" หน้าไม่อาย "
" เจ้าก็เช่นกัน! "
" นายท่านสามหน้าไม่อาย  ขายหน้าจริง! "
" ฮูหยินสามหน้าไม่อาย  ดังนั้นนายท่านสามก็ต้องหน้าไม่อายไปด้วยไม่เช่นนั้นจะไม่เหมาะสมกัน "

ปฐพีไร้พ่าย

ปฐพีไร้พ่าย 2 เล่มจบ

ผู้แต่ง : จิ่วลู่เฟยเซียง

สำนักพิมพ์ Hongsamut

คำโปรยหลังปก

สิงจื่อ ..มหาเทพมังกรดำซึ่งหลับไหลอยู่นอกฝั่งฟ้า ทรงอำนาจที่สุด ยุติธรรมที่สุดและเยือกเย็นที่สุด เขาใช้บารมีของตนพยุงทุกภพเข้าด้วยกัน  เพื่อรักษาสมดุลระหว่างเทพ ผี ปีศาจและมนุษย์

เขาไม่เคยมีความรู้สึก  ไม่มีรัก  และไร้ญาติขาดมิตร  ตลอดอายุไขของเขาช่างน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน เขาใช้เวลาว่างที่มีอย่างเหลือเฟือเพื่ออวตารลงไปท่องเที่ยวยังโลกมนุษย์

เสิ่นหลี ... หากเทียบกับเขาแล้ว ชีวิตของนางมีสีสันกว่ามาก

นางเป็นท่านอ๋องอันดับหนึ่งแห่งแดนอสูร  ทั้งองอาจ  กล้าหาญและไม่กลัวใคร

เพื่อให้สวรรค์และแดนอสูรเป็นพันธมิตรต่อกัน  ท่านอ๋องปี้ชางเสิ่นหลีจึงถูกจับแต่งงานกับเซียนหนุ่ม แห่งแดนสวรรค์  ที่ทั้งเจ้าชู้หลายใจ  และอ่อนแอราวกับสตรี

แล้วเหตุใดนางต้องยินยอม!

นางแอบหนีออกจากแดนอสูร  ผ่านการจับกุมอยู่หลายครั้ง  ถูกตีจนบาดเจ็บอ่อนแรงก็หลายหน

สุดท้ายก็ตกลงมายังโลกมนุษย์ในสภาพวิหคฟ้าตัวหนึ่ง

ทว่าผู้คนกลับคิดว่านางเป็นไก่เสียนี่  นางถูกจับถอนขนแล้วใส่กรงรอขาย

และแล้วมนุษย์พิการขาเป๋ผู้หนึ่งก็ซื้อนางมา  

เสิ่นหลีไม่รู้ว่าอนาคตของตนในเงื้อมมือเขาจะเป็นเช่นไร

รู้เพียงแต่ว่า  หลังจากนี้ชีวิตของทั้งสองถูกผูกเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่นเสียแล้ว!

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )

เคยไปตามอ่านผลงานของนักเขียนท่านนี้ที่มีคนแปลไว้คร่าวๆ ปรากฏว่าชอบทุกเรื่องเลย ผลงานส่วนใหญ่ที่เราไปอ่านมาจะเป็นแนวเทพเซียน ที่รู้คือตอนนี้มี 2 เรื่องที่ถูกซื้อลิขสิทธิ์มาแล้วคือเรื่อง “  7 ชาติ 7 ภพหนึ่งดลใจ  ” สำนักพิมพ์อรุณ  กับเรื่องที่นางเอกเป็นก้อนหิน อันนี้แจ่มใสซื้อลิขสิทธิ์แล้ว หวังว่าจะได้อ่านไม่เกินปีหน้าเน้อ ...รอเสียตังค์อย่างใจจดใจจ่อเลยนะจ๊ะ 55+

ปฐพีไร้พ่ายเรื่องราวความรักแนวเทพเซียน ของ ‘อ๋องปี้ชางเสิ่นหลี’ หรือนางเอก ซึ่งเป็นท่านอ๋องแม่ทัพหญิงแห่งดินแดนอสูร และมีหอกเงินเป็นอาวุธคู่กาย ส่วนพระเอกคือมหาเทพแห่งนอกฝั่งฟ้า เป็นเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่เหลืออยู่เพียงองค์เดียวของทั้งหกภพภูมิ เพราะเหลืออยู่เพียงองค์เดียว ดังนั้นท่านเทพจึงต้องแบกรับภาระมากมายของทั้งหกภพภูมิ  ต้องปราศจากความอยาก ปราศจากความรักและความรู้สึก เพราะมีชีวิตอยู่มาอย่างยาวนานจนแทบจะเป็นนิรันด์ แถมยังต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังที่นอกฝั่งฟ้า ท่านเทพจึงแสนจะเบื่อหน่ายก็เลยถอดจิตออกไปเที่ยวเล่นบนโลกมนุษย์ และทำให้ท่านเทพได้พบกับไก่ไร้ขนที่สุดแสนจะอัปลักษณ์ตัวหนึ่ง

ไก่น้อยไร้ขนวิ่งหนีตายเพราะจะถูกคนจับลงหม้อ แต่โชคดีที่พระเอกมาซื้อไว้ทัน เจ้าไก่ไร้ขนจึงไม่ต้องกลายเป็นไก่ต้มแล้ว... นางเอกไม่อยากถูกจับแต่งงานก็เลยหนีมาอยู่บนโลกมนุษย์ บวกกับบาดเจ็บเลยทำให้ต้องกลับไปอยู่ในร่างจริง (จริงๆ ร่างจริงของนางเอกคือหงส์ไฟนะไม่ใช่ไก่เน้อ 55+)
ตอนมาอยู่บนโลกมนุษย์นางเอกตกหลุมรักพระเอกในร่างของ สิงอวิ๋น ที่เป็นมนุษย์อ่อนแอ+ยากจน เจ็บออดๆ แอดๆ ต้องเดินขากะเผลกตลอดเวลา  
ส่วนพระเอกก็ตระหนักดีว่าตัวเองเป็นใคร มีหน้าที่อะไร 

ดังนั้นต่อให้นางเอกจะบอกชอบตนสักกี่ครั้ง...พระเอกก็ได้แต่นิ่งเงียบ (และคอยแอบตามนางเอก รักไม่ได้แต่ก็ชอบไปหึงเขานะ เขากลับบ้านดึกก็โกรธ หึหึ ... )

นางเอกเป็นแม่ทัพแห่งดินแดนอสูร เป็นผู้นำของกองทัพ นิสัยจึงเข้มแข็งและห้าวหาญยิ่งกว่าชายชาตรี เพราะอยู่ในฐานะของผู้ปกป้อง นางเอกจึงต้องแกร่งและยืนอยู่ข้างหน้าคนอื่นเสมอ  เพิ่งได้มาเป็นฝ่ายที่ถูกปกป้องกับเขาบ้างก็ตอนที่พบกับพระเอกซึ่งเป็นมหาเทพ แต่ก็รู้ดีว่าด้วยฐานะนี้พระเอกจึงไม่อาจรักใครได้ ไม่สามารถอยู่ข้างกายนางได้ เพราะฉะนั้นไม่ว่ายังไงนางก็ต้องปกป้องตัวเองอยู่ดี หลายครั้งที่ต่อสู้จนได้รับบาดเจ็บเกือบตาย ต้องถือหอกบุกตะลุยนำหน้า ต้องห้าวหาญยิ่งกว่าบุรุษ อ่อนแอไม่ได้เพราะไม่มีใครมาเป็นสิงจื่อให้นางนี่ (จะมีประโยคที่นางเอกพูดกับพระเอกว่า “ ก่อนหน้านี้ ...ไม่มีผู้ใดเป็นสิงจื่อให้ข้านี่นา “ ...เราว่าประโยคนี้น่าจะหมายถึงก็ไม่มีใครมาคอยปกป้องตัวเองนี่นา ) ง่ายๆ ก็คือถ้าอยากมีชีวิตก็ต้องสู้  ถ้าไม่สู้ก็ตายเพราะไม่มีใครมาคอยปกป้องนางนิ่
ดังนั้นจึงต้องสู้ สู้เพื่อตัวเอง และเพื่อคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังด้วย 

ในเรื่องจะมีอีกคู่หนึ่งที่น่าสนใจอยู่ด้วย คือคู่ของเทพชิงเย่...ซึ่งเป็นอดีตมหาเทพเหมือนกับพระเอก แต่เพราะไปหลงรักมนุษย์และเพื่อช่วยนาง เขาจึงกระทำผิดกฏฟ้าจนส่งผลให้ถูกสวรรค์ลงโทษ ถูกริบพลังเทพคืน และต้องลงมาเวียนว่ายตายเกิดเหมือนกับมนุษย์ โดยถูกกำหนดให้ต้องพลัดพรากจากคนที่รักทุกชาติไป ตอนที่พระเอกไปเจอกับชิงเย่ในครั้งที่สองน่ะ...คือเราอยากรู้มากๆ ว่าตกลงชาตินี้ชิงเย่เลือกถูกไหม (ตอนอ่านเรื่องนี้เราว่าเรื่องของคู่นี้มันหน่วงๆ มากกว่าคู่ของพระ-นางอีกนะ)   
ครั้งแรกที่เจอในชาติของอ๋องยุ่ยก็เลือกผิด พอมาครั้งที่สองในชาติของจิ่งเหยียน

ตอนแรกเราก็เกือบจะเชื่อแล้วว่าเลือกถูก แต่พอมาเจอตอนจบที่เผยเรื่องปานดอกบัวนี่เราก็ชักไม่แน่ใจ.... แถมพระเอกยังบอกอีกว่าตอนที่ชิงเย่จะรู้ตัวว่าเลือกผิดก็คือ..ในชั่วพริบตาที่ได้พลัดพรากจากกันไปแล้ว
“ บางที ... อาจจะต้องไปจนถึงช่วงเวลาสุดท้ายของทุกชาติภพ ชั่วพริบตาที่เขาได้พลัดพรากกับนางผู้นั้น เมื่อถึงเวลา ... เขาจึงค่อยรู้ว่านางเป็นใครกระมัง “ 
ตกลงเลือกผิดใช่ม้ายยยยยยยยย ...เพราะไม่งั้นชิงเย่จะมีเล่มแยกเป็นของตัวเองรึ 55+ ...
ใช่แล้วสนพ.ห้องสมุดซื้อลิขสิทธิ์ของนักเขียนคนนี้มาอีกเรื่องคือเรื่องของคู่ชิงเย่นี่แหละ 55+  ((( ทางสำนักพิมพ์เคยเล่าเรื่องย่อๆ ไว้ในเฟสไม่รู้ว่าชื่อเรื่องอย่างเป็นทางการคืออะไรแต่ขอเรียกว่า “ บัวอ้วน” ละกันเน้อ ....))))   รู้แค่ว่าเล่มนี้พี่ชิงเย่ของเรากลายเป็นจอมมารผมขาวไปแล้ว 55+ ( สงสัยคลั่งที่ตามหาคนรักไม่เจอสักทีเลยเข้าสายมารแทน ) ....หวังว่าปีหน้าคงจะได้อ่านเน้อ ซื้อแน่นอนเพราะติดใจเรื่องของพี่แกมาก  ( ออกไวๆ น๊า สาธุๆ )

นางเอกเรื่องนี้มีเรื่องให้ต้องเจ็บตัวตลอดเลย ไม่เหมือนพระเอกที่ชายเสื้อยังไม่เปื้อนเลยสักนิด 55+ ...คือท่านเทพนี่เก่งมากอะเทพสมชื่อจริงๆ (ถึงจะขี้แกล้ง+เกรียนไปหน่อยก็เถอะ)   คือนางเอกสู้เลือดตาแทบกระเด็น แต่ท่านเทพมาแป๊บเดียวราบคาบ ...ทว่ากว่าท่านเทพจะยอมรับใจตัวเองได้ก็นู่น ต่องรอถึงตอนที่ได้สูญเสียนางเอกไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับนั่นแหละ ....

** มีตอนพิเศษในเล่มอีก 2 ตอน ตอนแรกเป็นเรื่องของพ่อแม่ท่านอ๋องอะ ...โอ๊ยอยากจะบอกว่าอ่านมาจนจะจบเรื่องนี่สบายมาก แต่ดันมาน้ำตาซึมเอากับตอนนี้ ...ชอบป๊ะป๋านางเอกอะ...อ่านตอนพิเศษนี่รู้เลยว่าพ่อไก่รักแม่ไก่ขนาดไหน ทั้งชีวิตของพ่อนางเอกมีแต่แม่นางเอกเท่านั้นจริงๆ...เมียอยู่เขาอยู่ เมียไม่อยู่เขาไปด้วย T^T

** อ่านจบแล้วก็ได้รู้ว่าการเป็นเทพเซียนก็ใช่ว่าจะดีเท่าไร เป็นมนุษย์นี่แหละดีแล้ว ถึงจะไม่มีอายุไขยืนยาว ต้องเวียนว่ายตายเกิด...แต่ก็มีชีวิตอิสระกว่า มีสีสัน อยากจะรักใครก็ได้  ไม่ต้องแบกรับภาระความเป็นความตายอะไรเยอะแยะ จะเห็นได้ว่าพระเอกในร่างสิงอวิ๋นน่ะมีความสุขมากว่าตอนเป็นมหาเทพสิ่งจื่อเยอะ ได้นอนอาบแดดอุ่นๆ อยู่ในลานบ้านแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก ทั้งยังได้ใช้ชีวิตสบายๆ อยู่กับคนที่ตัวเองรักอีกด้วย 

พระเอก-นางเอก

" ยามนี้ทั้งหกภพภูมิเหลือเทพอยู่เพียงองค์เดียวแล้ว  หากต้องสูญเสียเทพองค์สุดท้ายไป  
สิ่งที่เกิดต่อจากนี้คงไม่มีผู้ใดสามารถรับมือได้ "

" เพราะฉะนั้น ... เสินหลีข้ามิอาจรักเจ้าได้ "

พ่อไก่-แม่ไก่

" ข้าไม่ได้เกลียดเจ้า "

" ถ้าอย่างนั้น .... เหตุใดจึงต้องไล่ข้าไปนอนที่อื่นเล่า? "

" ข้าไม่ได้โกรธ  ไม่ได้เกลียดอันใดทั้งนั้น  ที่ให้เจ้าอยู่อีกห้องหนึ่งก็เพราะว่าเจ้าโตแล้ว  
ชายหญิงมีความแตกต่างอยู่ใกล้กันไม่ได้ "

" ข้ายังเด็กอยู่ "

" เจ้าโตมากแล้ว "

" แล้วจะต้องทำเช่นไรเล่า  ที่ถึงโตแล้วก็ยังคงอยู่ร่วมกับท่านได้? "

ชิงเย่ - ???

" จู  จู .... "

" จู - เหอ - ชอบ จู - เหอ  ... "

" จู - ชอบ - ข้า - ไหม ? "

" ชอบ "

คำลวงที่ออกจากปากทำให้ดรุณีน้อยนางนั้นแย้มยิ้มงดงาม  ชั่วขณะนั้นคล้ายกับว่ารอยยิ้มงดงามของนางคือแสงสว่างเล็กๆ ที่ส่องทะลุถึงก้นบึ้งจิตใจอันดำมืดของเขา  
ทำให้เขาได้เห็นความหวังรางเลือนอีกครั้ง 

📍ปฐพีไร้พ่าย ➡️ https://s.shopee.co.th/9AIIKMyCUV

เทพจิ้งจอกลวงรัก

เทพจิ้งจอกลวงรัก / ผู้แต่ง : อ้ายถง
สำนักพิมพ์ แจ่มใส

คำโปรยหลังปก
ไม่ว่าจะส่องคันฉ่องสำริดอีกกี่ครั้ง ...
แต่เงาที่ปรากฏในนั้นเป็นใบหน้าของหญิงสาวคนที่ "ไม่ควรเป็น" อยู่ดี

สวรรค์นี่มันเกิดความผิดพลาดตรงไหนกัน
ทั้งๆที่เป็นสื่อรักให้เมิ่งฉวนซีกับหวังซู่อีได้สำเร็จในภพนี้
นางก็จะได้เป็นเทพจิ้งจอกเต็มตัวแล้ว
แต่ในตอนี้  เพราะความผิดพลาดที่ไม่รู้สาเหตุนั้น
ทำให้นางมาอยู่ในร่างของหญิงสาวคนที่นางต้องจับคู่ให้
มิหนำซ้ำ  ร่างนี้ยังมีพระสวามีอีกแล้วด้วย

หากเป็นเช่นนี้ มีหวังนางอาจจะไม่ได้เป็นเทพ
และมิต้องอาศัยอยู่ในจวนเสนาบดีกับเขา
ผู้มีความเย็นชาประหนึ่งภูเขาน้ำแข็งพันปีเช่นนี้ตลอดไปหรือ
ไม่ได้อีกแค่ภพชาติเดียวเท่านั้น  นางก็จะได้เป็นเทพแล้ว
ท่านเทพสวรรค์จะกลั่นแกล้งนางเช่นนี้ไม่ได้!

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )

เดือนนี้พี่แจ่มออกหลายเรื่องจริงๆ มีเทพจิ้งจอกลวงรัก,หงส์ขังรักเล่ม 3, บุพเพอลวน 3 เล่มจบ  
(เลื่อนออกจากเดือนที่แล้วมาเป็นเดือนนี้ ) และเรื่องสุดท้ายหงส์ฟ้อนมังกรเหิน 
เรื่องของหลงซานน้องชายคนเล็กของหลงเอ้อร์แห่งสามคราวิวาห์รัก (คู่นี้ออกแนวจอมยุทธ)

เทพจิ้งจอกลวงรักเล่มเดียวจบ  หนังสือหนาพอสมควร  (เดี๋ยวนี้ถ้าเป็นเล่มเดียวจบบางๆ เราจะรอสักพักก่อนแล้วค่อยซื้อ แต่ถ้าเป็นแบบสองเล่มจบขึ้นไป หรือเล่มเดียวจบแต่ถ้าหนังสือหนาๆ แบบนี้เราจะซื้อเลยไม่รอ 55+ )  เรื่องนี้อ่านได้สบายๆ เนื้อเรื่องไม่หนัก ในเรื่องมีปมบ้าง มีเรื่องในรั้วในวัง
แต่ก็คลี่คลายได้ไม่ยาก  ถ้าใครไปอ่านเรื่องหนักๆ มาก็สามารถหยิบเรื่องนี้มาอ่านได้แบบเพลินๆ 
ไม่ต้องคิดอะไรมาก เนื้อเรื่องไม่ได้ซับซ้อนหรือต้องคิดเยอะ ในช่วงแรกๆ พระเอกอาจจะตั้งป้อมเกลียดนางเอก แต่หลังๆ พอเริ่มรู้สึกดีด้วยก็จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที 55+ 

นางเอกเป็นปีศาจจิ้งจอกที่ได้รับภารกิจจากสวรรค์ให้มาจับคู่ให้กับหนุ่มสาวคู่หนึ่ง 9 ชาติ   
แล้วนี่ก็เป็นชาติสุดท้าย หากทำสำเร็จนางก็จะได้รับหางจิ้งจอกอันที่ 9 แล้วกลายเป็นเทพจิ้งจอก    
แต่ชาตินี้ไม่รู้เกิดผิดพลาดตรงไหน เพราะนางเอกดันมาอยู่ในร่างขององค์หญิงที่นางต้องจับคู่ให้   
ส่วนพระเอกเป็นราชบุตรเขยหรือสามีขององค์หญิง ซึ่งตอนแรกก่อนที่นางเอกจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้
พระเอกแต่เดิมจะเย็นชา เกลียด และรังเกียจองค์หญิงเอามากๆ
เพราะแค้นที่องค์หญิงทำให้ตนนั้นตกหลุมพราง เลยถูกบังคับให้ต้องแต่งทั้งๆ ที่ไม่เต็มใจ
พระเอกโกรธมากก่อนแต่งงานเลยชิงตัดหน้ารับอนุกับเมียบ่าวเข้ามาก่อน เพื่อเหยียดหยามและทำให้องค์หญิงเสียใจ  ดังนั้นเมื่อนางเอกมาอยู่ในร่างนี้สิ่งแรกที่นางทำก็คือขอหย่ากับสามี 55+  
เพราะนางรู้ว่าเนื้อคู่ขององค์หญิงไม่ใช่พระเอก เลยต้องหาทางเลิกก่อน จะได้ไปตามหาเนื้อคู่อีกคน

นางเอกคอยตามตื๊อขอหย่ากับพระเอก ส่วนพระเอกไม่รู้เป็นไงพอโดนตามตื๊อบ่อยๆ เข้า
จากที่แต่ก่อนจะเกลียด+รำคาญมากกก ถ้าองค์หญิงมาเข้าใกล้  
พอตอนนี้กลับชอบที่นางเอกแวะเวียนมาหา ถึงจะเป็นเรื่องหย่าก็เถอะ  
คือพี่แกนึกว่าพอเมียจมน้ำฟื้นขึ้นมานิสัยคงเปลี่ยน จึงค่อยๆ เริ่มชอบ เริ่มมองเมียใหม่   
ส่วนนางเอกเพราะรู้ว่าตนนั้นเป็นปีศาจคงไม่อาจครองคู่กับพระเอกได้ แถมร่างนี้ก็ต้องคืนให้องค์หญิง
เลยพยายามหักห้ามใจ แต่ไฉนเลยจะห้ามใจไหวก็พี่แกหล่อนิ่  ตรงสเปคเลย 55+  

.....คือ 9 ชาติที่นางเอกต้องคอยไปช่วยจับคู่เนี่ย มีทั้งยุคอดีตและปัจจุบันเลยนะ 
เพราะฉะนั้นนางเอกในเรื่องนี้เลยค่อนข้างจะเป็นสาวหัวสมัยใหม่หน่อย เพราะศตวรรษที่ 21 
เธอก็ไปมาแล้ว  ( ในเรื่องเลยจะมีคำศัพท์สมัยใหม่กับชื่อสิ่งของในยุคปัจจุบันอยู่ด้วย ) .......  
แถมในเรื่องยังมีคนจากยุคปัจจุบันที่ทะลุมิติย้อนกลับมาอดีตแล้วมาสิงร่างคนในยุคนั้นอีก ...  
เอาเข้าไปจ้าา ...นางเอกเลยมีเพื่อนหัวอกเดียวกันเพิ่มมาอีกหนึ่ง 55+     
( โอ๊ยพล็อตนี้นี่มันฮิตจริงๆ 55+ นี่นึกว่าไม่มีแล้วนะเนี่ย  (～o￣▽￣)～)

ก็อย่างที่บอกเรื่องนี้ถึงจะหนาแต่เนื้อหาสบายๆ จ้า  อ่านแล้วไม่เครียด อ่านจบแล้วฟิน 
คู่รองก็ไม่มีปัญหา แถมพระเอกพอรู้สึกว่ารักนางเอกแล้วหลังๆ มือไม้ก็จะเริ่มอยู่ไม่สุข  
อนุ เมียบ่าวอะไรลืมไปเสีย จากนี้มีแค่ฉันกับเธอ 55+ ...หมดกันภาพลักษณ์เย็นชา 
สมญานามภูเขาน้ำแข็งอะไร น้ำแข็งละลายหมดแล้ว ข้างในนี่ภูเขาไฟชัดๆ 55+ 
 ...ลูก 3 คนติดๆ กันสามปี ทำได้ไงเนี่ย 55+ ...

…… เกือบพันปีที่เขาและเธอได้แต่มองกันอยู่ห่างๆ สวนทางกันบ้าง                               

เดินผ่านกันบ้างตามหัวมุมถนน หน้าร้านกาแฟ                                                                       

เมื่อได้สบตา  ได้เดินสวนกันวาสนาก็เริ่มถูกถักทอขึ้นทีละนิดๆ                                             

ระยะทางก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆจนก่อเกิดเป็นพรหมลิขิต                                        

.... 9 ชาติ 9 ภพเพื่อไถ่บาป                                                                                                 

9 ชาติ 9 ภพเพื่อสร้างวาสนาให้ได้อยู่ร่วมกัน 

AIN’T NO SUNSHINE ตราบสิ้นแสงตะวัน

AIN’T NO SUNSHINE ตราบสิ้นแสงตะวัน 2 เล่มจบ / ผู้แต่ง : FENGNONG

สำนักพิมพ์ Hermit

คำโปรยหลังปก

" ปล่อยฉัน  ปล่อย  ฉันไม่ต้องการนาย! ไสหัวไป "

" นายไม่ต้องการฉันไม่ได้หรอก  ฉันเป็นของนาย เป็นได้แค่ของนาย  นายจำเป็นต้องต้องการฉัน "

ความอดทนของเขาเปรียบเหมือนกระบี่

ตอนเขารักผม  เขาใช้มันทำร้ายตัวเอง

แล้วเมื่อเขาไม่รักผมแล้วล่ะ?

เปลวไฟลุกไหม้ ... แผดเผาทุกสิ่งเป็นจุณ

ทว่ามีอยู่สิ่งหนึ่งที่เปลวไฟไม่อาจเผาผลาญ

อยากเปลี่ยนเพลิงร้อนแรงในตัวให้เป็นแค่แสง

...แสงแดดอาบไล้ให้ความอบอุ่น

แม้สัมผัสก็ไม่เกิดอันตรายใดๆ 

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )

เรื่องนี้ถ้าจำไม่ผิดเหมือนหนังสือออกมาเมื่อประมาณกลางๆ ปีที่แล้วมั้ง  
ตอนนั้นไม่ได้ซื้อขนาดเห็นคนเอามาขายมือสอง 400 กว่าบาทก็ยังไม่ซื้อ ...แบบเฉยๆ  
มาตอนนี้สิโอ๊ยๆ ราคา 900+...อยากจะด่าตัวเองจริงๆ ว่าทำไมตอนนั้นไม่ซื้อฟะ 
งานสัปดาห์หนังสือเดือนตุลาปีที่แล้วก็ไป ก็เห็นวางอยู่แบบมี box ด้วยทำไมไม่หยิบว๊า (=_=;)    
 ได้มาตอนต้นเดือนกันยาแบบกัดฟันเลยว่าถ้าเกินราคานี้ชั้นไม่ซื้อนะเฟ้ยยยยย  //(ㄒoㄒ)//

เรื่องนี้อ่านวันเดียวจบ ชอบนิสัยพระเอกกับลูกน้องคนสนิทของพี่แก แต่ขัดใจกับนิสัยนายเอกมาก 
อยากจะเข้าไปตบกะโหลกมันจริงๆ 55+  ทำไมมันถึงได้งี่เง่า เอาแต่ใจ ไม่มีเหตุผล ไม่เอาไหน   

ขี้โวยวายแบบนี้  มีดีอย่างเดียวแค่หน้าตากับไอ้ตรงใสซื่อ+โง่ล่ะมั้งเนี่ย  .......
นางเป็นลูกมาเฟียแต่เป็นลูกคนสุดท้อง เลยมีแต่คนตามใจ+เอาอกเอาใจ เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ 
อยากได้อะไรก็ต้องได้  ใครขัดใจไม่ได้  พ่อกับพี่ชายรักประคบประหงมเป็นแก้วตาดวงใจสุดๆ   
ถึงจะเป็นลูกมาเฟียแต่ก็ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับงานในโลกมืด เพราะฉะนั้นเลยไม่ใช่แบบถือปืนฆ่าคน  
โหดเหี้ยมเย็นชา  แต่เป็นลูกคนรวยแบบคุณหนูเอาแต่ใจ ใช้เงินฟุ่มเฟือย กินดื่มเที่ยวเล่น 
ไม่ค่อยมีสมอง ทำตัวไร้สาระไปวันๆ อะไรแบบนี้  ส่วนพระเอกน่ะหรือพี่แกเป็นคนดูแลใกล้ชิดของน้องนาง  สมัยที่พี่แกยังไม่ดาร์กก็คอยตามอกตามใจคุณน้องนาง 
คอยดูแลปกป้องชนิดที่ว่า แค่เห็นใบไม้ร่วงลงมาถูกนายเอกฉันก็เจ็บแทนแล้ว ....เหอๆ (T.T) 

พระเอกเป็นคนเงียบๆ ฉลาด ชอบอ่านหนังสือมากๆ  ถูกส่งให้คอยมาดูแลปกป้องนายเอก...
คอยอบรมสั่งสอนคุณน้องที่เอาแต่ใจแบบชนิดที่เกินเยียวยาจริงๆ แต่พระเอกก็ยังเป็นศรีทนได้   
ชีวิตนี้รักนายเอก เป็นของนายเอกคนเดียวเท่านั้น

คือเปิดเรื่องมาก็เป็นตอนที่นายเอกถูกพระเอกจับกลับมา แล้วหลังจากนั้นส่วนใหญ่ก็จะมีแต่ฉากที่นายเอกถูกพระเอกลงโทษสั่งสอนอะนะ สรรหาสารพัดวิธีมาลงโทษน้องนาง  
ตอนแรกเราก็นึกว่าสงสัยพระเอกคงจะแค้นใครสักคนที่เป็นญาติโกโหติกาของนายเอกมั้ง
เลยเอามาลงที่นาง แล้วเรื่องก็จะดำเนินไปแบบนายเอกถูกพระเอกบังคับให้ทำนั่นนู่นนี่  
ถูกลงโทษ ถูกพูดจาทำร้ายจิตใจ  พระเอกก็เย็นชาโหดร้าย เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเอาแต่บีบบังคับให้นายเอกทำในสิ่งที่ไม่ชอบ ถ้าผิดก็จะโดนลงโทษ .... นายเอกก็ขัดขืนบ้างยอมบ้าง เพราะไม่อยากเจ็บตัวเจ็บสะโพก 55+  รับไม่ไหวพี่แกดุดันเหลือเกินแต่ก่อนใจดีอ่อนโยนจะตาย พูดอะไรก็ฟัง ...
มาตอนนี้ร้องไห้อ้อนวอนเสียงแหบเสียงแห้งให้ตายก็ยังไม่สน  

ตอนแรกๆ เราก็ยังเห็นใจยังสงสารนายเอกอยู่บ้าง 
แต่พออ่านไปเรื่อยๆ ก็เริ่มรู้สึกว่าคุณน้องนางนี่ไม่พัฒนาเลยนะ 
ถูกลงโทษมาตั้งหลายทีก็ยังไม่เข็ด นิสัยอะไรก็ไม่พัฒนาเลย มีบางทีที่เหมือนจะดีขึ้นแต่สุดท้ายก็วนลูปเดิม ...ชีวิตนี้จะให้แต่คนอื่นมาปกป้อง ตัวเองไม่ออกหน้าไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง  
ไม่คิดจะพัฒนาตัวเองเล๊ย นิสัยเด็กเอาแต่ใจ ไม่พอใจอะไรไม่ได้ดั่งใจก็โวยวายแล้วก็ร้องไห้  
อ่านมา 2 เล่มนี่น้ำตาคุณเธอแทบจะท่วมโลกอยู่แล้ว  ร้องอะไรนักหนาฟะ..... 
นับถือความรักที่พระเอกมีให้คุณน้องนางจริงจริ๊ง (( น่าสงสารจริงๆชอบไปได้ไงเนี่ย 55+)))

อ่านไปจนจบเราก็ยังไม่ค่อยเคลียร์ บางเรื่องก็ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไปทำไม??  
สรุปที่พระเอกต้องโหด  ที่ให้นายเอกโดนมาทั้งหมดเพื่อ.......?? (˙<>˙)//……….. 

ประโยคพูดติดปากของนายเอกคือ  “ ฉันเปลี่ยนได้ ฉันเปลี่ยนได้ อันหรันนายเชื่อฉันสิ “   
แต่ก็ไม่เห็นจะเปลี่ยนได้เลย  คือนางก็โดนเยอะนะแต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงเท่าไร  
นิสัยยังน่าโดนตบกะโหลกเหมือนเดิม สมน้ำหน้าที่โดนคนสนิทตบไปหนึ่งฉาด 55+...
สถานการณ์จะตายแหล่มิตายแหล่ยังมีหน้ามาถามเรื่องพระเอกอยู่ได้ เค้าจะโดนยิงตายกันหมดแล้ว
แล้วก็เป็นเพราะเอ็งนั่นแหละที่ลากให้คนอื่นเค้ามาโดนยิง ....
ใครให้คุณน้องนางเป็นหัวหน้านะบอกได้เลย...ลูกน้องตายหมดไม่มีเหลือ  55+

" จวิ่นเยว่ ทุกครั้งที่นายบอกกับฉันว่าฉันไม่ใช่อันหรันของนาย  
ฉันเหมือนตายไปหนึ่งครั้ง "

ในที่สุดผมก็เข้าใจแล้วว่าอะไรคือรักอย่างสุดหัวใจ

ผมร้องไห้

  

To where the hands ring เสียงเพรียกจากปลายนิ้ว

To where the hands ring  เสียงเพรียกจากปลายนิ้ว 

ผู้แต่ง : Shinobu Kuriki

สำนักพิมพ์ MANJYU

คำโปรยหลังปก                                                                                                                    
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  มีภูตไร้หน้าผู้โดดเดี่ยว                                                                      
ซึ่งถูกบรรดาภูตตนอื่นทิ้งให้อยู่ตัวคนเดียวเนื่องจากไม่มีใบหน้า                                                  
เขาสวมหน้ากากจิ้งจอกและเฝ้ารอคอยใครสักคน                                                                      
ที่จะมารักตนอยู่ตามลำพัง                                                                                                    
และแล้วกาลเวลาก็ผ่านมาสองร้อยปี ....                                                                                                             

ทัตสึมิ  ผู้สูญเสียความสามารถในการมองเห็นและทำงานในบริษัททั่วไป                                       ตระหนักได้ว่าตัวเองถูกที่ทำงานตัดออกจากลุ่มกลางคัน                                                          
ความสนุกสนานเพียงหนึ่งเดียวของเขาคือการได้ใช้ช่วงเวลาอาหารกลางวันไปกับ คุสะมากุระ    
ชายหนุ่มที่บังเอิญได้พบกันจากการเก็บหน้ากากจิ้งจอกให้                                                        
แม้จะใช้ภาษาโบราณทำให้บางครั้งรู้สึกเหมือนอยู่กันคนละโลก                                                
แต่เมื่อเขาเผชิฐหน้ากับทัตสึมิอย่างตรงไปตรงมา                                                                    
หัวใจรักของทัตสึมิแตกหน่อขึ้นโดยไม่ทันได้รู้ตัว                                                                      
ทว่าในตอนนั้นเองก็เริ่มมีเรื่องราวน่าพิศวงเกิดขึ้นรอบตัว ...!?

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )

เป็นนิยายที่มีเรื่องของภูตผีปีศาจเข้ามาเกี่ยวข้อง พระ-นายมีปมด้วยกันทั้งคู่ 

พระเอก  ‘คุสะมากุระ’  เป็นภูตที่มีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปี แต่ในช่วงหลายร้อยปีนั้นเขากลับมีเพื่อนแค่คนเดียวคือภูตคอยาว  ตอนแรกๆ พระเอกก็อยากมีเพื่อนเหมือนคนทั่วๆ ไป  
พยายามขอเข้ากลุ่มกับภูตผีปีศาจตนอื่นๆ ด้วย แต่กลับไม่มีใครให้เขาเข้ากลุ่มด้วยเลย 
เขาโดนผลักไสไล่ส่งครั้งแล้วครั้งเล่าโดยที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร 
ทำไมไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับเขาเลย  ไม่ว่าจะเป็นภูตผีปีศาจหรือแม้กระทั่งมนุษย์ที่มีรูปลักษณ์เหมือนตัวเอง ทำไม?  ... แต่ไม่นานเขาก็ได้รู้ความจริง  
เมื่อได้รู้....เขาก็เข้าใจเหตุผลทั้งหมดที่ไม่มีใครเข้าใกล้ 
เหตุผลที่ตัวเองนั้นถูกรังเกียจช่างเป็นความจริงที่เจ็บปวดนัก ........
เขาร้องไห้ฟูมฟายแต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว  
มีเพียงเสียงคร่ำครวญที่ดังออกมาจากปากเท่านั้น ที่ทำให้รู้ว่าเขากำลังเสียใจ.........

นายเอกของเรื่อง ‘ ทัตสึมิ’ เด็กหนุ่มที่สูญเสียการมองเห็นไป เพราะโรคทางสายตาทำให้เขาตาบอด ถ้าคิดว่าพระเอกที่มีเพื่อนอยู่เพียงคนเดียวนั้นก็น่าเห็นใจแล้ว 
เช่นนั้นนายเอกที่ไม่มีเพื่อนเลยสักคน เพื่อนที่ทำงานก็ไม่มีใครคุยด้วย ต้องนั่งกินข้าวกลางวันคนเดียวทุกวัน  แถมยังใช้ชีวิตอยู่คนเดียวทั้งๆ ที่ตาบอดด้วยจะเรียกว่าอะไร?  ....
แต่ก็ยังดีที่ความเหงาช่วยชักนำคนสองคนที่โดดเดี่ยวให้มาเจอกัน  
ช่วงเวลาพักกลางวันที่แต่เดิมไม่มีอะไร กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่นายเอกตั้งตารอคอย
เพื่อจะได้มาเจอกับพระเอกที่มางีบหลับที่สวนสาธารณะแห่งนี้ทุกวัน 
 ดีใจที่มีคนพูดคุยด้วย  ดีใจที่มีคนรับฟังสิ่งที่ตนพูด ...  

ไม่นานหลังจากนั้นก็มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นกับนายเอกที่ห้องพัก  ............
ตอนแรกก็หลอนๆ อะนะ เพราะข้าวของบางอย่างถูกย้ายที่  ได้ยินเสียงหัวเราะแปลกๆ
แล้วบางทีก็รู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองตัวเองเวลาอยู่ในห้อง 
แต่คุณน้องก็พยายามปลอบตัวเองว่าคงคิดมากไปเอง ไม่มีอะไรหรอกหน่า...
แต่หลังๆ เริ่มหนักข้อเพราะเริ่มถูกลวนลาม ถูกโลมเลียตอนนอน 55+  ( จริงๆเรื่องนี้มี +18 นิดเดียวเองนะ 55+ ) ทีนี้แย่เลยไม่ต้องนงต้องนอนมันและ งานการไม่ต้องทำและ
ไม่มีแรง นอนไม่พอ...อยากบอกให้พระเอกมาช่วยดูหน่อยก็ไม่กล้า  
กลัวพระเอกไม่เชื่อเดี๋ยวหาว่าบ้า  กลัวเดี๋ยวจะหาว่าคุณน้องอ่อย  กลัวนู่นกลัวนี่บลาๆๆ          -(¯`v´¯)-  ...ดีนะที่สุดท้ายพี่แกมาช่วยทันไม่งั้นได้เสียตัวและ 55+

เรื่องนี้สนุกดีอะเราชอบ  มีดราม่าเล็กน้อยให้พอหอมปากหอมคอ  
เดือนนี้มันจูออกมา 3 เรื่องแต่เราชอบเรื่องนี้ที่สุด ....
ให้ข้อคิดเรื่องคำพูด การแกล้ง การหยอกล้อ บางทีคนแกล้งไม่คิดอะไรเห็นแล้วนึกสนุกอยากแกล้งเล่นๆ  แต่ผลกระทบที่ตามมาบางทีมันหนักหนาสาหัสกว่าที่คิดนะ 
พอถึงตอนนั้นอยากจะพูดว่าขอโทษมันก็สายไปแล้ว 

“ ถูกกล่าวหาว่าพิลึก  ถูกหัวเราะเยาะที่ไม่รู้ว่าตัวเองไม่มีใบหน้า 
ตอนที่พวกพ้องที่ทำแบบนั้นรู้สึกสำนึกผิดว่า  ‘ ทำเรื่องไม่ดีลงไปแล้ว ’  หัวใจของคุสะมากุระก็ถูกปิดตายอย่างแน่นหนาเสียแล้ว “

หงส์ขังรัก เล่ม 1-2

หงส์ขังรัก 
หงส์ขังรัก เล่ม 1-2 / ผู้แต่ง : เทียนอีโหย่วเฟิง
สำนักพิมพ์ แจ่มใส

คำโปรยหลังปก
ท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาล  ปุยเมฆลอยละล่องไปตามเสียงเพลง
ร่างกายและจิตวิญญาณของนางได้แยกจากกันอย่างถาวร ...

นางตื่นมาพบบุรุษงามร่างเปลือยปล่าวมากมายนอนอยู่รายรอบ
ความรู้สึกตื่นตระหนกและอัปยศอดสูโหมซัดสาดอยู่ในสมอง
ข้าวของเครื่องใช้ในยุคโบราณได้ย้ำเตือนให้รู้ว่านางได้ข้ามมิติเวลามาแล้ว

นับจากนี้  นางคือองค์หญิงซานอินหลิวฉู่อวี้
นางในประวัติศาสตร์เมื่อหนึ่งพันกว่าปีก่อน
นางผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่และมี ' ชายบำเรอ '  ในวังถึงสามสิบคน .... ตลอดไป

ในเมื่อชะตาฟ้ากำหนดให้มาเป็นเช่นนี้
นางจึงต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ในดินแดนกามโลกีย์นี้ให้ได้
ทั้งยังต้องเร่งหาวิธีรอดพ้นจากความตาย
ตามที่ในประวัติศาสตร์ได้จารึกไว้  ซึ่งกำลังคืบคลานใกล้เข้ามา


ความรู้สึกหลังอ่านจบ ( อาจมีสปอยล์ )

ได้ยินชื่อเรื่องนี้มาตั้งนานดีใจที่แจ่มใสซื้อลิขสิทธ์มาแปล แล้วในที่สุดปีนี้ก็ได้อ่านเสียที 
หงส์ขังรักมีทั้งหมด 5 เล่มจบ เดือนสิงหาออกเล่ม 1-2  เดือนกันยาออกเล่ม 3  
ส่วนสองเล่มสุดท้ายจะออกเดือนตุลาช่วงงานสัปดาห์หนังสือ ได้ข่าวว่าจะมี Box ด้วยนา

เป็นเรื่องของหญิงสาวที่ประสบอุบัติเหตุแล้วย้อนเวลากลับมาในยุคอดีตอีกแล้ว (เหรออ )  
พล็อตนี้ฮิตกันจริงจริ๊ง ตอนนี้เป็นยุคทองของการย้อนเวลาสินะ แต่ก็อ่านนะ 555+ 
นางเอก ฉู่อวี้ วิญญาณหลุดออกจากร่างมาอยู่ในยุคสมัยโบราณ
มาอยู่ในร่างของ องค์หญิงซานอินหลิวฉู่อวี้ องค์หญิงผู้ซึ่งมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ โหดเหี้ยมอำมหิต มักมากในกาม มีชายยาใจเกือบสามสิบคน (ปกติเรื่องอื่นจะเห็นแต่ผู้ชายมีเมียมากแต่เรื่องนี้กลับกัน มาแบบฉีกแนวเหมือนกัน))  เรื่องนี้นางเอกไม่มีความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างที่ตัวเองมาอยู่  ตอนแรกนางเลยต้องใช้เวลาปรับตัวตั้งสติหน่อย 
พยายามเค้นความทรงจำนึกถึงประวัติศาสตร์ที่ตัวเองเคยรู้มา พยายามวางตัวไม่ให้มีพิรุธ
จะได้ไม่ถูกจับได้ 

สองเล่มนี้บทบรรยายความคิดกับรูปลักษณ์ของตัวละครค่อนข้างเยอะ บทพูดน้อย               

แต่มีหลายเรื่องที่ทำให้เราสงสัยแล้วอยากอ่านเล่มต่อไป  
อย่างเช่นตกลงองค์หญิงซานอินตายหรือยัง หรือแค่วิญญาณหลุดออกจากร่าง 
หรือถ้าตายแล้ว นางตายได้ยังไง เพราะส่วนใหญ่หากย้อนเวลากลับมาสิงร่าง ส่วนมากเจ้าของร่างเดิมก็จะต้องตายก่อน อาจจะป่วยตาย หรือโดดน้ำตาย แต่ก็แน่ๆว่าคือตายแล้ว                 
แต่อันนี้เปิดเรื่องมาก็คือองค์หญิงนอนหลับอยู่บนเตีย งแล้ววิญญาณนางเอกก็มาอยู่ในร่างเลย  แล้วจุดประสงค์ในการพายอดชายงามทั้งหลายมาอยู่ในวังของตนเนี่ย เป็นเรื่องของความมักมาก หรือแท้จริงแล้วมีจุดประสงค์อย่างอื่น เพราะเบื้องหลังของชายงามหลายคนก็ไม่ธรรมดาเลย  ..แล้วจริงๆแล้วองค์หญิงซานอินตัวจริงมีนิสัยยังไงกันแน่
เป็นคนโหดเหี้ยม มักมากในกามจริงๆ หรือ??   
แล้วท่าทีที่องค์หญิงซานอินตัวจริงมีให้ฮ่องเต้ซึ่งเป็นน้องชายนั้น เป็นความรู้สึกของพี่สาวที่เป็นห่วงน้องชายจริงๆ หรือแค่เสแสร้งแกล้งทำ???   

เรื่องนี้ตัวละครชายเยอะ ( ก็ยอดชายงามมันเยอะนี่น๊อ 55+ ) แต่พระเอกก็พอจะเดาๆได้ว่าเป็นใคร หวังว่าคงไม่ลงเรือผิดลำเน้อ  (^人^)  ...... ถ้าไม่ผิดจากที่คาดก็คงเป็นคนนี้แหละ  
ออร่า+ความสามารถพี่แกเด่นมาแต่ไกล ยังกับอับดุล มีอะไรที่พี่แกไม่รู้บ้างเนี่ย  
ใครทำอะไร อยากได้อะไรพี่แกรู้หมด หน้าตา กิริยาท่าทาง การวางตัว ความรู้ นิสัย 
การแสดงออกทางสีหน้า อารมณ์ความรู้สึก ทุกสิ่งอย่างยังกับผลงานชิ้นเอกที่แทบจะไม่มีตำหนิหรือข้อผิดพลาด ทุกอย่างดูเหมือนจะอยู่ในการควบคุมคาดเดาของพี่แกหมด   
จากที่อ่านมาเลยอดคิดไม่ได้ว่า เหตุการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้นก็คงมีพี่แกอยู่เบื้องหลังคอยทำให้มันเกิดขึ้น แล้วก็มีบทสรุปเป็นไปตามนั้นนั่นแหละ ..พระเอกเป็นคนที่เก่งมีความสามารถมาก คาดเดายาก ตอนนี้เลยยังดูไม่ออกว่าตกลงพี่แกชอบนางเอกหรือเปล่า  
มันดูคลุมเครือ เหมือนจะมีอะไรแต่ก็ไม่รู้ว่าอะไร 55+  
แต่เป็นคนเดียวที่คิดว่านางเอกไม่ใช่องค์หญิงตัวจริง แต่ก็ยังหาข้อพิสูจน์ไม่ได้   
แต่ทำไมพี่แกถึงยอมมาเป็นยอดชายงามอยู่ในวังของนางเอกได้ล่ะ???   
และที่มาที่ไปเบื้องหลังของพระเอกก็ยังคงเป็นปริศนาต้องรออ่านในเล่มต่อๆ ไป

ที่น่าสนใจคือเรื่องนี้มีเทคโนโลยีบางอย่างจากอนาคตหลุดเข้ามาอยู่ในยุคสมัยโบราณด้วย   
ตอนที่อ่านเราเดาว่าเป็น Ipad mini เพราะเห็นเอาใส่ในแขนเสื้อได้อะ
เลยคิดว่าน่าจะพกไปไหนมาไหนง่ายเหมือนมือถือล่ะมั้ง แต่ไม่ใช่อันนี้ล้ำกว่านั้นอีก 55 ...
เลยทำให้เรายิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ว่ามันมาจากไหน เพราะขนาดนางเอกที่ย้อนเวลามา 
ในช่วงยุคปัจจุบันที่นางเคยมีชีวิตอยู่ ก็ยังไม่มีเทคโนโลยีที่ล้ำขนาดนี้เลย ????   .....           
คนที่ได้ครอบครองสิ่งนี้เรียกมันว่า ‘ คัมภีร์สวรรค์ ‘ ไฮเทคมาก เพราะมีระบบป้องกันตัวเอง
เหมือนบาเรียป้องกันตัว แถมมีระบบจู่โจมด้วย  (( ยังกับสตาร์วอร์มาเองเลย 55+ )  ...... 
แต่เสียดายที่ตอนนี้ระบบจู่โจมยังใช้ไม่ได้เลยไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง  
(( แอบคาดหวังเหมือนกันว่าถ้าคนสมัยก่อนได้เห็นเทคโนโลยีในอนาคตจะมีท่าทียังไง ))  
เพราะในเรื่องแค่เห็นระบบป้องกันก็พากันผวา ไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว  
แต่นางเอกมาจากอนาคต จึงพอเดาๆ ได้เลยไม่แปลกใจเท่าไร   
แล้วถ้าระบบจู่โจมใช้ได้เมื่อไร เรานี่นึกถึงหนังไซไฟเลยนะ 55+  

 เสียดายที่โปรแกรมบางอย่างถูกลบไป ทำให้ชุดคำสั่งไม่สมบูรณ์เลยยังใช้ไม่ได้  
แต่ไม่แน่ต่อไปนางเอกอาจจะรู้ระบบคำสั่งนั้นก็ได้ เพราะมันเป็นภาษาอังกฤษ  
(( แต่คนที่ครอบครองอยู่ไม่รู้จักภาษาอังกฤษไงเลยไม่เข้าใจ ))) แต่พระเอกเกลียดสิ่งนี้  

“ เหตุใดจะไม่รู้ว่าพลังประหลาดเหล่านั้นของเขามาจากกำไลนั่น  
ที่ข้าชิงชังหาใช่ความสามารถแปลกประหลาดเหล่านั้น  
หากแต่รู้สึกว่ากำไลนั่นคล้ายไม่ควรปรากฏอยู่ในโลกนี้ “  

ตอนนี้โดยรวมนางเอกก็กำลังพยายามหาทางเปลี่ยนแปลงอนาคตขององค์หญิงซานอินอยู่
เพราะตามประวัติศาสตร์องค์หญิงซานอินจะต้องตายตั้งแต่ยังสาว  
และฮ่องเต้ที่เป็นน้องชายนางก็จะต้องตายด้วยเพราะถูกก่อกบฏ  
แน่นอนว่าหากฮ่องเต้ตายนางก็คงไม่รอด เพราะสองคนนี้เป็นสองศรีพี่น้องคู่ฉาวโฉ่ที่ไม่มีใครชื่นชอบ  น้องชายนางเอกเป็นฮ่องเต้ที่โหดเหี้ยม ใจดำอำมหิต เอาแต่ใจ ลุ่มหลงในกาม
เป็นทรราชโดยแท้ ส่วนองค์หญิงซานอินก็แทบไม่ต่างกัน....นางเอกก็กลัวว่าถ้าเกิดนางทำให้องค์หญิงซานอินรอด แล้วต่อไปประวัติศาสตร์จะเกิดการเปลี่ยนแปลงหรือไม่   
แต่เราว่ามันน่าจะเริ่มเปลี่ยนตั้งแต่ตอนที่นางเอกท่องกลอนบทหนึ่งที่เอามาจากอนาคต
ให้คนอื่นฟังแล้วแหละ มันค่อยๆเกิด Butterfly Effect เริ่มสะสมความเปลี่ยนแปลงไปทีละเล็กทีละน้อยโดยที่นางไม่รู้ตัว ......... 

***  รีวิวหงส์ขังรัก เล่ม 3-5 ( 5เล่มจบ )  http://marynlinsbook.blogspot.com/2016/11/5.html

(( รูปภาพประกอบจากเนท ของ Ibuki )))

          หลังจากนางจัดการคนอื่นๆในวังเสร็จสิ้นแล้วก็หันมาถามเขาว่าคิดจะจากไปหรือไม่ 
เด็กหนุ่มแววตาสุขุมสง่างามคล้ายไม่อาจเข้าใกล้ผู้นั้นใช้ดวงตาดำสนิทลึกล้ำมองไม่เห็นก้นบึ้งจ้องมองนางเขม็ง  ท่องออกมาเบาๆด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มไม่ยิ้ม

" มีคนงามผู้หนึ่ง              เพียงพบติดตรึงไม่ลืมลา

วันเดียวไม่ได้พบหน้า            คะนึงหาดุจจะคลุ้มคลั่ง

หงส์ผู้บินเหินวน              ทุกแห่งหนตามหงส์เมียวอนหวัง

อนิจจาโฉมงามคล้ายดั่ง              ไม่อยู่ยังกำแพงบูรพา

             ใช้พิณแทนถ้อยคำ          สื่อเสี้ยวความในใจโหยหา

ยามใดหนอได้พบอีกครา           ปลอบขวัญข้าเทียวหาเวียนมอง

หวังให้ตัวข้าคู่ควร             จับจูงมือนวลร่วมครอง

แม้นไม่อาจบินเคียงสอง         ข้าปองดับสิ้นม้วยมรณ์ "

    นี่คือบทเพลงพิณ ' หงส์วอนรัก '   ที่ใช้วิงวอนขอความรักจากอิสตรีบทหนึ่ง  ฉู่อวี้ขมวดคิ้วเขาทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่ ..........