สวมรอยรักแม่ทัพหญิง 3 เล่มจบ
ผู้แต่ง : เมิ่งซานเซิง
ผู้แปล : เจินจูไหน่ฉา
สำนักพิมพ์ แจ่มใส
ความรู้สึกหลังอ่านจบ (อาจมีสปอยล์)
นางเอกเป็นแม่ทัพหญิงที่กำลังหนีสมรสพระราชทานหรือการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้น หนำซ้ำยังมีคดีฆ่าคนตายติดตัว เลยทำให้ถูกหน่วยเทียนฉีหรือพระเอกที่เป็นผู้บัญชาการหน่วยตามไล่ล่าเพื่อพาตัวกลับเมืองหลวง ในขณะที่กำลังปะทะฝีมือกัน พระนางก็ถูกคนฉวยโอกาสแอบเล่นงานทีเผลอ ทำให้คนหนึ่งร่วงตกเหว ส่วนอีกคนก็โดนวางยา เรียกได้ว่าเจ็บหนักสาหัสด้วยกันทั้งคู่
นางเอกถูกบ้านตระกูลซูที่เปิดโรงหมอพากลับมารักษาเพราะเข้าใจว่านางคือบุตรสาวคนรองที่หายตัวไป คนในบ้านก็ไม่มีใครระแคะระคายหรือสงสัยเลยว่านางเอกไม่ใช่บุตรสาว เพราะทั้งสองคนหน้าตาเหมือนกันมากจริงๆ ส่วนนางเอกเพราะต้องการหลบภัยจึงได้แต่จำใจต้องสวมรอยเป็นคุณหนูรองสกุลซูผู้นี้ไปก่อนชั่วคราว ส่วนพระเอกก็ใช้มุกแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมเพื่อตามหาคน ...คือพระเอกก็ถูกส่งมารักษาตัวที่โรงหมอสกุลซูเหมือนกัน พอเห็นหน้านางเอกตอนแรกพระเอกก็นึกว่าคงได้ปะทะกันและ แต่ที่ไหนได้!! กลายเป็นว่านางเอกกลับไม่รู้ว่าพระเอกเป็นไผ(รู้แต่ว่าหล่อมาก) ...แบบเหมือนนางเอกจะรู้จักแต่ชื่อเสียงเรียงนามของพระเอก แต่ไม่เคยเห็นใบหน้าจริงๆ ของพี่แกมาก่อนอะ (เป็นไปได้ไงเนี่ย😅) ก็เลยจำไม่ได้ ไม่รู้ว่าพระเอกเป็นใคร
ตอนแรกพระเอกก็ไม่เชื่อนึกว่านางเอกแกล้งทำ แต่พอเห็นว่านางเอกไม่รู้จริงๆ บวกกับทุกคนล้วนบอกว่านางคือคุณหนูรองสกุลซูลูกสาวเจ้าของโรงหมอ พระเอกเลยเกิดลังเล หรือว่านี่จะเป็นแค่คนหน้าเหมือนกัน ...(เราว่าพระนางน่าจะรู้จักกันแค่ผิวเผินจากชื่อเสียงเรียงนาม ไม่เคยไปมาหาสู่กัน หนำซ้ำนางเอกก็อยู่แต่ในสนามรบไม่เคยสนใจเรื่องในแวดวงขุนนาง แต่พระเอกอะจำหน้านางเอกได้ ลูกน้องพี่แกก็จำได้ มีแต่ฝั่งนางเอกนี่แหละที่ทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องไม่มีใครรู้จักหน้าตาพระเอกเลย😂 ส่วนเรื่องนิสัยใจคอหรือตัวตนของอีกฝ่ายก็ไม่มีฝั่งไหนรู้ลึก มันมีความโบ๊ะบ๊ะ มีเหตุที่ทำให้เข้าใจผิดทำให้จำกันไม่ได้ ก็เลยทำให้หลอกกันสำเร็จโดยไม่ได้ตั้งใจ🤣)
จริงๆ คิดว่าถ้าสองคนนี้มาเจอกันด้วยสถานะที่แท้จริงก็อาจจะลงเอยกันยากอยู่ แต่พอมาอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องปกปิดตัวตน เมื่อวางฐานะแม่ทัพกับผู้บัญชาการหน่วยเทียนฉีลง เผชิญหน้ากันด้วยฐานะคนธรรมดาที่ปราศจากอคติ มันเลยทำให้มองเห็นกันชัดขึ้น พระเอกก็ไม่ได้โหดเหี้ยมน่ากลัวเหมือนอย่างในข่าวลือ เป็นเพียงผู้ชายธรรมดา ที่อ่อนโยนและทำอาหารเก่ง(มาก) ต้องได้รับการปกป้องคุ้มครอง ดูไม่น่าเชื่อมโยงกับผู้บัญชาการหน่วยเทียนฉีอะไรนั่นเลย (นางเอกถึงไม่สงสัย) ส่วนนางเอกก็เป็นเพียงหญิงสาวไร้เดียงสา อ่อนโยน(ในสายตาพระเอก) ตรงไปตรงมา และกินเก่ง ไม่ได้เฉียบขาดสังหารคนตาไม่กะพริบสักหน่อย ...ต่างคนก็ต่างนึกว่าอีกฝ่ายมีใจให้ตัวเองก่อน ตัวเองเป็นฝ่ายถูกชอบก่อน คิดเองเออเอง+มโนกันไปเองแล้วก็ชอบกัน จากนั้นก็แต่งงาน (ไวมาก🤣)
แต่มันไม่ได้มีแต่เรื่องรักนะ ยังมีเรื่องครอบครัว เรื่องการเมืองด้วย ตอนแรกนึกว่าจะคอเมดี้ ขำๆ แต่พอมาเจอปมเรื่องครอบครัวนางเอกกับอดีตพระเอกนี่ขำไม่ออกเลย🥹 ส่วนตัวอ่านแล้วรู้สึกหน่วงอยู่นะ ...คือนางเอกเป็นเด็กกำพร้า ถูกพ่อแม่ขายให้บ้านคนรวย เพราะตอนนั้นที่บ้านยากจนบวกกับภัยสงคราม พอแม่คลอดลูกสาวฝาแฝดออกมาดันมีคนหนึ่งร่างกายอ่อนแอ ก็เลยตัดสินใจขายแฝดคนโตที่ร่างกายแข็งแรงให้บ้านคนรวย ต่อมาบ้านคนรวยกิจการล่ม ฝั่งสามีตาย ภรรยาคนรวยที่ตอนนั้นมีลูกชายของตัวเองแล้วเลยเลือกเอานางเอกไปปล่อยทิ้ง ส่วนนางเอกเพื่อแลกข้าวหนึ่งคำเลยต้องยอมติดตามโจรภูเขาและกลายเป็นบุตรสาวบุญธรรมของเขา ...
ต่อมาแม่แท้ๆ กับแม่เลี้ยงนางเอกก็ย้ายมาอยู่เมืองเดียวกัน พอแม่แท้ๆ รู้ว่าอีกฝ่ายเอานางเอกไปปล่อยทิ้งก็โกรดจัด ทะเลาะตบตีกับอีกฝ่ายมาจนถึงปัจจุบัน แต่พอเราอ่านแล้วก็แบบเอ๊ะๆๆ อะไร(ฟะ) ตัวเองก็เป็นฝ่ายขายลูกทิ้งไปก่อนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมพอเขาทำบ้างถึงกลายเป็นคนเลวต่ำช้าล่ะ มีสิทธิ์อะไรไปโกรธไปว่าเขาอะ?
สุดท้ายคนที่รู้ว่านางเอกไม่ใช่คุณหนูรองตัวจริงก่อนคนแรกกลับไม่ใช่ทั้งพระเอกหรือคนในครอบครัวนะ55 ในบ้านนี่พี่ชายรู้คนแรก แต่ก็ไม่ได้เปิดโปง ตอนพระเอกมาสู่ขอนางเอกเดิมคนในบ้านยังลังเลไม่อยากให้แต่ง แต่พอพี่ชายรู้ว่านางเอกเป็นใครก็มาช่วยพูดจนได้แต่ง ...นางเอกชอบพระเอกจริงๆ ยิ่งพอรู้ความจริงเรื่องชาติกำเนิดตัวเองก็ยิ่งอยากรีบแต่งกับพระเอก อยากมีครอบครัวที่เป็นของตัวเอง แม้จะรู้แล้วว่าตนเป็นลูกสาวของบ้านนี้แต่ก็รู้ดีว่าที่นี่ไม่มีที่สำหรับตน ทุกคนที่นี่ไม่ใช่ครอบครัวตัวเองแต่เป็นครอบครัวของน้องสาวฝาแฝดต่างหาก โดยเฉพาะความรักความห่วงใยของแม่ที่แสดงออกมา🥲 (คือก่อนหน้านี้นางเอกไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองถูกพ่อแม่แท้ๆ ขายให้คนอื่นตั้งแต่เป็นทารก ไม่นึกว่าตนจะเป็นลูกสาวอีกคนของบ้านนี้จริงๆ)
พระเอกเลยรีบให้ลูกน้องไปสร้างฐานะปลอมๆ ให้ตัวเอง ให้ลูกน้องไปหาบ้านเช่า และยอมรับงานเป็นรองหัวหน้าพ่อครัวในร้านอาหารชื่อดังของเมือง เพื่อจะได้ดูมั่นคงดูมีการมีงาน เพื่อที่พ่อแม่เขาจะได้ยกลูกสาวให้ ...พอแต่งได้ไม่นานคุณหนูรองตัวจริงก็กลับมา นางเอกรู้วันตัดสินชะตา รู้ว่าอีกไม่นานทุกคนคงรู้ความจริง แต่นางไม่ได้กลัวคนในบ้านตระกูลซูจะโกรธหรอกนะ(ไม่ได้สนใจ) แค่กลัวว่าพระเอกจะรับไม่ได้แล้วขอเลิกอย่างเดียว ...ตอนแรกเราคิดว่าพอความจริงเฉลยคงจะมีดราม่าเรื่องเจ้าหลอกข้า ข้าหลอกเจ้าอะไรแบบนี้รึเปล่า ปรากฏว่าไม่มีจ้า พอพระเอกรู้ก็ไม่ได้คิดเลิกหรือโกรธนางเอกเลย (ยังเรียกน้องหญิงเหมือนเดิม อิๆ) ยิ่งพอนึกถึงประวัติความเป็นมาของนางเอกก็ยิ่งรักและสงสารนางเอกมากกว่าเดิม (แถมยังขี้หึงมากด้วย55)
ทีนี้ก็เหลือแต่ฝั่งนางเอกแล้วที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองแต่งกับใคร ความโบ๊ะบ๊ะฮาๆ จึงบังเกิด 🤣🤣 ...แอบขำตอนที่นางเอกถูกคนพาตัวไป (คือมันมี 2 ฝั่งที่ต้องการจับนางเอกกลับเมืองหลวง ฝั่งแรกคือหน่วยเทียนฉี อีกฝั่งคือองค์ชายรองของอีกแคว้นที่ได้สมรสพระราชทานให้แต่งด้วย) คือองค์ชายรองรู้ไงว่าคนที่นางเอกแต่งด้วยคือผู้บัญชาการหน่วยเทียนฉี และรู้ด้วยว่านางเอกไม่รู้ว่าผู้บัญชาการหน่วยเทียนคือสามีที่แต่งด้วย ตอนองค์ชายรองพานางเอกหลบหนีเลยชอบขู่ว่าหน่วยเทียนฉีจะตามมาจับแล้วนะ นางเอกก็เลยยิ่งหนี หารู้ไม่ว่าจริงๆ นั่นคือลูกน้องของพระเอกที่ตามมาช่วยต่างหากเล่า55 ...พอกลับเมืองหลวงกลายเป็นว่าคดีนางเอกคลี่คลาย แต่พระเอกกลับถูกคนเล่นงานยัดข้อหาขายชาติให้แทน😡 จากนั้นนางเอกก็ได้พบกับคนบ้านตระกูลซูอีกครั้ง เพราะคุณหนูรองสกุลซูถูกคนดึงเข้ามาพัวพันในเกมการเมืองของพวกผู้มีอำนาจด้วย
อ่านแล้วแอบเจ็บแทนนางเอก ตอนที่แม่แท้ๆ มาตามหาน้องสาวฝาแฝดที่จวนนางเอกอะ ใจร้ายจุง ทำไมคนที่แข็งแรงถึงต้องถูกทิ้งและถูกมองข้าม เพียงเพราะแข็งแรงกว่าเลยไม่ต้องเป็นห่วงหรือสนใจก็ได้แบบนี้งั้นเหรอ ส่วนคนที่อ่อนแอกลับได้รับความรักความห่วงใยอย่างล้นเปี่ยม ...จริงๆ ตัวน้องสาวนางเอกก็เป็นคนดีนะไม่ใช่ไม่ดี พ่อแม่พี่น้องทุกคนในบ้านตระกูลซูก็เป็นคนดีหมด ติดแค่เรื่องที่พ่อแม่เคยขายนางเอกไปตอนเป็นทารกนี่แหละ
ตอนแรกเรานึกว่าพอนางเอกได้ใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวในช่วงที่ปลอมตัว ทุกคนก็อาจจะได้กลับมาสานสายสัมพันธ์กันใหม่ เพราะนางเอกเป็นคนมีเหตุผลสบายๆ คงเข้าใจเหตุผล+ความจำเป็นในตอนนั้น(ล่ะมั้ง) แต่กลายเป็นว่า...ต่อไม่ติดจริงๆ คือคนในครอบครัวที่รู้เรื่องตอนนั้นก็รู้สึกผิดแหละ แต่มันก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ไม่รู้จะเริ่มยังไง แถมตัวคุณแม่เองก็แสดงออกให้เห็นหลายครั้งว่าในสายตาและจิตใจมีแต่ลูกสาวคนรองที่อ่อนแอ กว่าจะมานึกถึงนางเอกได้ก็สายไปหมดแล้ว ซึ่งนางเอกก็ไม่ได้ต้องการอะไรแล้ว ไม่โกรธ ไม่แค้น ไม่น้อยใจ ไม่ตัดพ้อต่อว่า ไม่รู้สึกอะไร ปล่อยวางได้หมดเหมือนผิวน้ำที่สงบไร้ระลอกคลื่น ซึ่งไอ้แบบนี้เราว่ามันยิ่งน่ากลัวกว่าพวกที่ด่าทอโวยวายเสียงดังอีกนะ ...ชอบประโยคสุดท้ายที่พระเอกพูดกับแม่แท้ๆ ของนางเอก คิดว่าชีวิตหลังจากนี้แม้ครอบครัวจะพร้อมหน้า แต่รับรองว่าคุณแม่คงนอนหลับไม่สนิทอีกแล้ว ในใจมีแต่ความทุกข์ตรม ต้องจมอยู่กับความรู้สึกผิดตลอดไป
📍สวมรอยรักแม่ทัพหญิง เล่ม 1 ➡️ https://s.shopee.co.th/6fbkfRYVjj
📍เล่ม 2 ➡️ https://s.shopee.co.th/AUoTEdtk4Z
📍เล่ม 3 ➡️ https://s.shopee.co.th/6KyuH4tueF
ชอบอ่านรีวิวมากค่ะ
ตอบลบขอบคุณมากนะคะ^^
ลบ