รัชทายาทแพ้ใจ + ชายาสลับรัก

รัชทายาทแพ้ใจ + ชายาสลับรัก / ผู้แต่ง : อูหลิง
สำนักพิมพ์ แจ่มใส

คำโปรยหลังปก 'รัชทายาทแพ้ใจ'
        เขาถูกทำร้ายจนหมดสติ ...ถึงจะยังมีลมหายใจ
แต่ไม่รู้เหตุใดวิญญาณของเขา  ถึงไม่สามารถกลับเข้าร่างได้สักที
ซ้ำยังสูญเสียความทรงจำ  
ผู้มีพระคุณที่เก็บเขามารักษาถึงขั้นต้องตาม 'เซียนน้อย' ผู้หนึ่งงมาช่วยเหลือ
ไม่ง่ายเลยกว่าจะฟื้นขึ้นมาได้ในที่สุด
       ทว่าฟื้นขึ้นมาแล้วอย่างไร
ทุกครั้งที่เขานอนหลับใหลวิญญาณก็มักจะออกจากร่างเสมอ
เซียนน้อยแนะนำว่าต้องรีบ 'ประคองวิญญาณ'
ด้วยการ 'เสริมพลังหยาง'  
       ต้องอยู่ใกล้ชิดสตรีที่มีธาตุหยางอย่างสมบูรณ์เป็นเวลาสี่สิบเก้าวัน
ต้องอยู่ใกล้ชิดสตรีเขาไม่มีปัญหา  แต่เหตุใดสตรีผู้นั้น
ต้องเป็นเซียนน้อยที่กล้าทำกิริยาไร้มารยาทกับเขา
ทั้งยังขี้กลั่นแกล้งและนอนดิ้นด้วย!
        อดทน .. เขาจะต้องอดทนให้พ้นสี่สิบเก้าวัน
แล้วจะรีบจากไปเพื่อสืบหาฐานะและชาติกำเนิดของตนเอง
รวมทั้งผู้ที่ปองร้ายเขาสักที!

คำโปรยหลังปก 'ชายาสลับรัก'
        'จูอวี่อิน'  พิการมาตั้งแต่เด็ก
นางใฝ่ฝันมาตลอดชีวิตว่าสักวันหนึ่ง
จะสามารถท่องไปทั่วหล้าด้วยสองขาของตัวเอง
แต่นางไม่เคยคาดคิดว่ามันจะเป็นเช่นนี้ ...
         จู่ๆวิญญาณของนางกลับได้มาอยู่ในร่างของหญิงสาวผู้หนึ่ง
หญิงสาวที่สองขาสามารถเดินได้
ทั้งยังมีตำแหน่งเป็นถึงพระชายาขององค์ชายสาม 'เหวินเหรินเสวียนซวี่'
         การมาอยู่ในร่างผู้อื่นเป็นเรื่องน่าตื่นตระหนกยิ่ง
แต่การที่ผู้นั้นมีสามีแล้วทำให้นางตื่นตระหนกยิ่งกว่า
แม้ครั้งแรกที่ได้พบหน้าเขา  ท่าทีกระด้าง  เย็นชา
และไร้เยื่อใยที่เขามีต่อนางจะทำให้นางสงบใจได้
แต่เหตุไฉนยิ่งนานวันเขากลับมีท่าทีสนใจ
และหาทางใกล้ชิดนางมากขึ้นเช่นนี้เล่า
         เรื่องนี้ไม่เป็นการดีต่อใจแล้วจริงๆ...
นางต้องรักษาระยะห่างกับเขาไว้
เมื่อถึงเวลาที่ต้องจากร่างนี้ไป
จะได้ไม่ต้องรู้สึกอาลัยอาวรณ์โดยไม่จำเป็น

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  (อาจมีสปอยล์)

แนะนำว่าควรอ่านรัชทายาทแพ้ใจก่อน แล้วตามด้วยชายาสลับรักนะจ๊า    
เพราะ 2 เรื่องนี้พระเอกเขาเป็นพี่น้องกันเน้อ หนังสือเป็นเล่มเดียวจบ เล่มบางไม่หนามาก 
อ่านสบายๆ เนื้อเรื่องเบาๆ ไม่เครียด ปมในเรื่องเคลียร์ง่าย ตัวร้ายก็แล้วแต่โชคชะตา จับได้ก็จับ  
จับไม่ได้ก็ไม่เป็นไร 55+ (เราไม่ได้กล่าว พ่อพระเอกเขากล่าวเอาไว้ 55+)                                                                                                                               

รัชทายาทแพ้ใจ  ก็ตามชื่อเรื่องเลยจ้า พระเอกนั้นเป็นรัชทายาที่มีชายาเอกอยู่แล้ว  
แต่ชีวิตแต่งงานก็ระหองระแหง  แต่งกันด้วยการเมืองเลยไม่ได้รักกัน ...
วันหนึ่งพระเอกโดนลอบทำร้าย พอฟื้นขึ้นมาก็จำอะไรไม่ได้ แถมเวลาหลับวิญญาณยังชอบหลุดออกจากร่างอีก 55+ ...ส่วนวิธีแก้ก็คือต้องอยู่ร่วมกับสตรีที่มีพลังหยางธาตุหยางเป็นเวลา 49 วัน
แบบห้ามห่างกันด้วยนะ  ส่วนสตรีที่มีพลังหยางธาตุหยางจะเป็นไผไปได้ล่ะ ก็ต้องนางเอกน่ะเซ่  
‘ถานอู๋ซวง‘ นางเอกเป็นเด็กกำพร้า หาเลี้ยงชีพด้วยการขจัดทุกข์รักษาโรคให้คน 
(ออกแนวต้มตุ๋นหน่อยๆ) นิสัยแก่นแก้ว ตอนเริ่มแรกพระ-นางเลยไม่ค่อยชอบหน้ากัน
เพราะนิสัยไปคนละทาง  แต่พออยู่ด้วยกันไปนานๆ เข้าก็เริ่มเกิดเป็นความรัก 
อุปสรรคอะไรก็บ่ยั่นผ่านได้สบายไม่มีไรมาก ไม่ว่าจะเป็นการสืบหาฐานะของพระเอก แล้วหาตัวคนร้าย  เรื่องฐานะของนางเอกที่ไม่คู่ควรกับพระเอก หรือความบาดหมางระหว่างพระเอกกับน้องชาย..นี่ก็จิ๊บๆ  พระเอกเรื่องนี้ถึงจะโดนวางแผนฆ่าจนเกือบตายหลายที แต่คุณพี่ก็ยังใจกว้างนะ  
ไม่เอาเรื่องตัวการเบื้องหลังอะไรเล๊ย (อยากจะถามเหลือเกินว่าทำผิดขนาดนี้นี่ไม่ต้องประหาร 9 ชั่วโคตรรึ! ) ใจดีจริงๆ พ่อคุณ 55+

ชายาสลับรัก  นางเอก ‘จูอวี่อิน’ พิการมาตั้งแต่เด็ก เดินไม่ได้ วันๆ จึงได้แต่เก็บตัวอยู่ในบ้าน  
นางมีความฝันง่ายๆ ว่า สักวันหนึ่งจะได้เดินด้วยสองขาของตัวเอง .... 
แล้ววันหนึ่งความฝันนั้นก็เป็นจริง เมื่อนางป่วยหนักจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง
แล้วไปสิงอยู่ในร่างของชายาองค์ชายสาม ‘เหวินเหรินเสวียนซวี่’   …
พระเอกพอเห็นเมียฟื้นขึ้นมาก็เริ่มกลับมาสนใจ จากแต่เดิมที่เอือมระอาไม่อยากจะแลก็เริ่มตามติด
และสั่งให้คนจับตามอง เพราะเมียนิสัยเปลี่ยน (ตามสไตล์ 55+)   ....
ส่วนนางเอกนั้นก็รู้ดีว่าตนไม่ใช่ตัวจริง แถมไม่รู้ด้วยว่าวันไหนยมทูตจะมารับตัวไป
ก็เลยพยายามเว้นระยะห่างกับพระเอก  ไม่เข้าใกล้พยายามเลี่ยง ........ 
แต่ไฉนเลยพี่แกจะยอม เพราะเมียที่นิสัยเปลี่ยนไปนี่แหละใช่เลย  ถูกใจป๋าเลย  
ยิ่งเธอถอยฉันก็ยิ่งรุก .... แม้นางเอกจะคิดว่าตัวเองนั้นไม่คู่ควรกับพระเอกที่เป็นถึงท่านอ๋อง
ทั้งด้วยฐานะและสภาพร่างกาย  แต่พระเอกก็ไม่แคร์ รุกๆ ๆ ๆ 

เทียบท้าปฐพี 3 เล่มจบ

เทียบท้าปฐพี 3 เล่มจบ / ผู้แต่ง : เฉี่ยซื่อเทียนเซีย
สำนักพิมพ์ แจ่มใส

คำโปรยหลังปก
ท่ามกลางกลียุค
ข้างกระดานหมากที่เวิ้งว้างเพียงร้างรอ  ณ ยอดเขาชังหมังมีอักษรสลักไว้
' หมากจนบนชังหมัง เว้นอาสน์ร้างว่างรอรา  ฟ้าใหม่เหล่าผู้กล้า เทียบฤธาชิงปฐพี '

ยอดบุรุษมากมายวาดหวังจะกำปฐพีไว้ในมือ
ไม่ว่าจะเป็นเฮยเฟิงซีผู้ทีท่วงทีสูงส่ง  กิตติศัพท์ลือเลื่อง  เล่ห์กลลึกล้ำ
หวงเฉาผู้อหังการ  สูงศักดิ์และหยิ่งทระนง
เฟิงหลันซีผู้เก็บคมงำประกาย  งามสง่าดุจกล้วยไม้ในหุบเขาลึก
กระทั่งจอมยุทธ์หญิงไป๋เฟิงซีที่ท่องเที่ยวยืนหยัดเพียงลำพังไปทั่วแดน
ท่าทีผ่อนคลายไม่แยแสยังถูกม้วนเข้าไปสู่วังวนของการแย่งชิง

ทว่ากระดานหมากบนยอดเขาต้องการเพียงสอง
ยอดคนผู้ครองโลกหล้าต้องการเพียงหนึ่ง
พวกเขาจะจบหมากกระดานสำคัญนี้อย่างไร
ใครจะเป็นผู้เทียบฤธาท้าชิงปฐพี
และสุดท้ายใครจะเป็นผู้กุมผืนหล้าไว้ในฝ่ามือ!

ความรู้สึกหลังอ่านจบ ( อาจมีสปอยล์ )

เทียบท้าปฐพีเนื้อเรื่องเข้มข้น แนวสงครามการสู้รบ แย่งเมืองชิงบัลลังก์ ....
เนื้อเรื่องกล่าวถึงจักรวรรดิต้าตงที่มีฮ่องเต้ปกครองและแบ่งดินแดนเป็น 7 แคว้น ให้อ๋องทั้ง 7 คนครอบครองดูแล แต่เมื่อเวลาผ่านไปจากรุ่งเรืองก็กลายเป็นเสื่อมถอย 
ฮ่องเต้อ่อนแอโง่เขลาเบาปัญญาลง  ไม่ฉลาดปราดเปรื่องเข้มแข็งดังเช่นวันวาน  
ทำให้ขุนนางเอาใจออกหาก  ราษฎรทุกข์ยาก แผ่นดินระส่ำระส่าย รอคอยวันที่สงครามจะปะทุ  ... 

เมื่อสงครามบังเกิด  บ้านเมืองเข้าสู่กลียุค ก่อให้เกิดผู้มีความสามารถเหนือคน  
แม้ต่างฝ่ายจะมุ่งหวังในสิ่งเดียวกัน ปรารถนาในสิ่งเดียวกัน แต่ก็ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ 
เพราะโอรสสวรรค์มีได้เพียงหนึ่งมิใช่สอง...   
เรื่องนี้สำหรับเราไม่มีใครดีและเลว ไม่มีตัวละครไหนที่ทำให้เราเกลียดหรือรู้สึกไม่ชอบ
เพราะทุกคนต่างก็มีเหตุผลในสิ่งที่ทำ  ทุกคนต่างก็จงรักภักดีต่อแผ่นดินและเจ้านาย  
ทำเพื่อชาติบ้านเมือง ปกป้องบ้านเกิดของตัวเอง  จะโทษก็ต้องโทษที่อยู่กันคนละฝั่งเท่านั้น

‘ไป๋เฟิงเฮยซี‘  หนึ่งสตรีอาภรณ์ขาวและหนึ่งบุรุษอาภรณ์ดำ สองจอมยุทธ์อันดับหนึ่งแห่งยุทธภพที่ได้รับการขนานนามร่วมกัน มิตรภาพของคนทั้งคู่ดำรงอยู่มาสิบกว่าปี  คบหากันดั่งสหายผู้รู้ใจท่องเที่ยวช่วยเหลือกันไปในยุทธภพ  ยามพบหน้าก็ไม่มีใครเคยเอ่ยถามถึงเบื้องหลังที่ไปที่มาของแต่ละฝ่าย จะนับว่าใกล้ชิดก็ไม่ใช่จะแปลกหน้าก็ไม่เชิง เพราะทั้งที่อยู่ใกล้เพียงตรงหน้า แต่แท้จริงกลับถูกกั้นกลางด้วยระยะห่างนับหมื่นลี้  

‘ไป๋เฟิงซี‘ จอมยุทธ์หญิงผู้มีวรยุทธ์สูงส่ง+เสน่ห์แรง ใครเห็นก็ต้องชอบ มักสวมใส่อาภรณ์สีขาวไปมาไร้ร่องรอย รักในอิสรเสรี แต่ก็ให้ความสำคัญกับเรื่องกินมาก... ยามโลดแล่นอยู่ในยุทธภพ นางเปิดเผยจริงใจเป็นกันเอง เห็นคนถูกรังแกเมื่อไรก็ต้องยื่นมือเข้าไปช่วยอยู่ตลอด ส่วนพระเอกนั้นตรงกันข้าม เหมือนขาวกับดำ เป็นคนฉลาดล้ำลึก 
ทว่าข้างในกลับเต็มไปด้วยกลอุบายและแผนการมากมายร้อยแปด ภายใต้รูปโฉมหล่อเหลางามสง่า ความสุภาพอ่อนโยนที่อบอุ่นเหมือนแสงจันทร์นั้นก็คือ...ความโหดเหี้ยมเด็ดขาดที่ไม่มีใครคาดถึง ในโลกใบนี้คงไม่มีใครรู้จักพระเอกดีเท่ากับนางเอก และคงไม่มีใครรู้จักนางเอกดีเท่ากับพระเอกเช่นกัน ... 

สองคนที่ต่างกันถึงเพียงนี้ จะอยู่ร่วมกันได้ยังไง? จะเดินไปด้วยกันได้ไกลแค่ไหน? 

ยาวนานหรือไม่? ในเมื่อสิ่งพระเอกต้องการคือแผ่นดินและอำนาจ ส่วนสิ่งที่นางเอกต้องการก็คืออิสระ การได้เดินทางท่องเที่ยวไปทั่วทุกแห่งหน และปรารถนาเพียงคนรักเดียวใจเดียวไม่แบ่งใจเป็นสอง ไม่ขอใช้สามีร่วมกับผู้ใด   

เมื่อมีบุรุษผู้หนึ่งถามนางว่า 

  ‘หากวันหนึ่งเขาเป็นฮ่องเต้  นางยินดีจะเป็นฮองเฮาของเขาไหม‘   

นางถามเขากลับไป 

  ‘แล้วเขาจะรักนางมีนางเพียงคนเดียวหรือไม่’                    

เขาครุ่นคิดแล้วตอบกลับว่า 

   ‘แม้เขาจะมีสตรีหลายคน  แต่จะมีนางเพียงคนเดียวที่เป็นภรรยาของเขาเท่านั้น‘

พระ-นางต่างเป็นคนสำคัญของยุคสมัย มีความสามารถเหนือคนทั่วไป และมีภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับอย่างหนักหนาสาหัส  เมื่อเข้าสู่สงครามนางเอกเลือกยืนข้างฝั่งพระเอก จับมือเป็นพันธมิตรคอยช่วยเหลือกันภายใต้ความระแวดระวัง ต่างฝ่ายต่างไม่ไว้ใจกัน คอยหวาดระแวงกันทุกฝีก้าว และรอยร้าวก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นไม่อาจประสาน 
เมื่อฝ่ายหนึ่งถูกโจมตี แต่อีกฝ่ายกลับยกทัพมาช่วยไม่ทัน และทำให้ฝ่ายนั้นต้องสูญเสียทหารคนสนิทไปอย่างโหดร้าย  ทว่าถึงรอยร้าวนี้ใกล้จะแตกเต็มทีแต่ก็จนใจ เนื่องจากไม่มีใครยอมเปิดปากพูดอธิบาย  เพราะต่างฝ่ายต่างก็รู้ดีว่า...มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว ในใจของนางเอกนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลมากมายนับไม่ถ้วน และท้ายที่สุดเมื่อนางถูกทำร้ายใกล้ตาย พระเอกถึงได้กระจ่างว่าสิ่งสำคัญ ...สิ่งที่ตัวเองต้องการที่สุดคืออะไร...

เนื้อเรื่องหนักหน่วงพอควร บีบอารมณ์เป็นระยะๆ ภาษาสวยมากและมีบทกลอนเยอะพอสมควร มีคำศัพท์หลายคำที่ไม่ค่อยคุ้น จึงทำให้ต้องพยายามตั้งใจอ่าน 

ในเล่มแรกจะกล่าวถึงการตามล่าหาป้ายขั้วกาฬที่หายสาปสูญไป  ซึ่งกล่าวกันว่าหากใครได้ครอบครองคนผู้นั้นก็จะได้เป็นฮ่องเต้  มีคนมากมายที่ต้องบาดเจ็บล้มตายเพราะป้ายนี้ แต่พอรู้ว่าใครได้ไปก็ไม่เห็นจะมีคนตามไปแย่งชิงอีกเลย เงียบไปเลยแฮะ ??? ??  ตกลงมันสำคัญจริงๆ เหรอเนี่ย เห็นพากันไปตายตั้งเยอะแยะ แล้วสุดท้ายก็สู้กันด้วยกำลังคนและสติปัญญากันอยู่ดี ...
ตัวละครมีแต่คนเก่งๆ แต่ที่เก่ง+โดดเด่นที่สุดแน่นอนก็คือพระ-นาง และผู้นำของอีกฝ่าย ถึงจะมี 7 แคว้นแต่ที่เก่งกาจจริงๆ ก็มีแค่ตัวละครหลัก 4 คน  แต่ส่วนตัวเราว่าในเรื่องพระเอกเก่งสุดนะ เพราะมีเล่ห์เหลี่ยมและอุบายล้ำลึกกว่าใครเขา ...พระ-นาง มีบุคลิกและความสามารถที่ใครเห็นก็ตกหลุมรักได้ง่าย  มีแต่คนมารุมชอบ(แต่เราไม่ชอบ...เราชอบแม่ทัพโจวกับเหล่าขุนพลของนางเอก 55+ ) ตอนที่อ่านเราเสียน้ำตาให้กับท่านแม่ทัพอิ๋งโจวและบทพิเศษของหลางหวา T^T

‘ไป๋หลางหวา’  เด็กสาวไร้เดียงสา อ่อนต่อโลกไม่เคยออกไปเผชิญโลกภายนอก ชอบเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นแล้วหลงคิดว่าตัวเองเก่งกาจมากความสามารถยิ่งกว่าใคร แต่ฝันอันงดงามไม่นานก็ต้องสลาย เมื่อบ้านเมืองพังพินาศจนเหลือเพียงนางกับข้ารับใช้สองคน... เมื่อออกไปเผชิญโลกภายนอกและใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรีถึงได้รู้ว่าการใช้ชีวิตแบบอิสรเสรีนั้นไม่ใช่ง่ายดายอย่างที่ใจคิด โลกภายนอกช่างแสนโหดร้ายทารุณ ทำให้นางสูญเสียความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาไปจนหมดสิ้น ใช้ชีวิตที่เหลือเหมือนคนตาย ส่วนหัวใจก็เหี่ยวแห้งเหมือนคนชรา ...

แต่ท้ายที่สุดสวรรค์ก็ยังใจดีส่งคนที่รักและถนอมนางจากใจจริงมาให้ ถึงจะไม่นานแต่ก็ทำให้นางยิ้มได้อีกครั้ง และหลับไหลไปในอ้อมกอดของบุรุษที่รักทะนุถนอมนางด้วยใจจริง

“ หลางหวาข้าจะพาเจ้าไป  ปกป้องเจ้า  รักถนอมเจ้าไปชั่วชีวิต  ไม่จากไม่ทอดทิ้ง “                

“ ดี “  

คนในอ้อมกอดเผยยิ้มบางๆ ทว่าอิ่มเอม น้ำตาหยดหนึ่งไหลจากดวงตา ผ่านจมูกเรื่อยไปถึงปาก

‘แม่ทัพใหญ่แห่งต้าตง’ จักรวรรดิต้าตงเมืองหลวงที่ประทับของฮ่องเต้ซึ่งควรจะล่มสลายไปนานแล้วหากไม่มีสกุลตงคอยปกป้องรักษา  ถึงปู่แกจะรู้ว่าฮ่องเต้ไม่เอาไหน แต่เขาก็จงรักภักดีต่อฮ่องเต้ซึ่งเป็นนายเหนือหัวเพียงผู้เดียว ปู่เป็นแม่ทัพที่เก่งมาก  แม้จะรู้ว่าสุดท้ายก็ต้องแพ้แต่เมื่อเป็นคำสั่งปู่ก็ยินดีทำตาม  ในสายตาปู่ตัวอ๋องทั้ง 3 คน  ซีอวิ๋นจู่กง  หลันซีกงจื่อ หวงเฉากงจื่อ ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นผู้มีความสามารถแห่งยุค แต่สำหรับปู่ก็แค่ขุนนางขบถ เพราะปู่มีนายเดียวเท่านั้นคือ ฮ่องเต้  

‘แม่ทัพอิ๋งโจว’ ออกมาไม่มาก ไม่กี่ตอนแต่เอาใจข่อยไปโลดๆ ออกมากี่ทีก็ทำให้เราน้ำตาซึม ...ถ้าเรื่องนี้พระเอกไม่ใช่ ... เราจะเชียร์คนนี้แล  

................................................................................................

" ข้ามาเพื่อถามอีกครั้งก่อนท่านไปเขาเทียนจือ  ท่านยินดีแต่งกับข้าหรือไม่ "

" ในเมื่อท่านพูดจริง  เช่นนั้นข้าก็ขอถามท่านอย่างจริงจังสักคำ  

หากข้าแต่งเป็นภรรยาของท่าน  เช่นนั้นท่านก็ห้ามรับผู้อื่นเป็นภรรยาอีก  

ชั่วชีวิตมีข้าได้เพียงผู้เดียว  ท่านยินยอมหรือไม่ "

" ...ไม่ว่าข้าจะมีสตรีมากแค่ไหน  แต่ภรรยาของข้ามีเพียงท่าน และภายภาคหน้า

หากข้าได้เป็นฮ่องเต้  ตำแหน่งของฮองเฮาก็จะเป็นของเจ้าอย่างแน่นอน "

.................................................................................................

' ...มือของทั้งสองคนจูงไว้ด้วยกันตลอด  ฝ่ามือร้อนผ่าวอยู่ตลอด  

ฝืนมองกันเป็นครั้งคราว 

สายตาสบกันเป็นบางครั้ง  ส่งยิ้มบางเบาแก่กันเป็นบางหน  

...คล้ายกับสามารถเดินเช่นนี้ไปได้ตลอด

ทว่า ...หนทางมีจุดเริ่มต้นก็ต้องมีจุดสิ้นสุด '

📍เทียบท้าปฐพี 3 เล่มจบ ➡️ https://s.shopee.co.th/qccniv1qC

กลรักดอกท้อ

กลรักดอกท้อ 2 เล่มจบ / ผู้แต่ง : โม่เหยียน
สำนักพิมพ์ แจ่มใส

คำโปรยหลังปก
     'ต้วนฉางยวน' ประมุขแห่งปราสาทเขาชิงอวี้จะรับอนุภรรยา!
เพียงข่าวแค่นี้ก็ทำให้สตรีทั่วหล้าใจสลาย
ด้วยต้วนฉางยวนเป็นยอดบุรุษในฝัน
แต่ที่ทำให้ผู้คนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟก็เพราะอนุภรรยาที่ว่า
เป็นแม่นางอัปลักษณ์ที่บังอาจใช้ชีวิตน้องสาวท่านประมุขมาข่มขู่ขอตำแหน่ง
     แต่ใครจะก่นด่าอะไรก็ช่าง  'อวี๋เสี่ยวเถา' คร้านจะใส่ใจ
ในเมื่อนามนี้เป็นนามปลอม  ใบหน้าอัปลักษณ์นี้ก็ไม่ใช่โฉมหน้าที่แท้จริงของนาง
หากมิใช่เพราะเผชิญภัยร้ายเหมือนตายทั้งเป็น
มีหรือนางจะยอมเป็นอนุใคร!
     แต่สำหรับต้วนฉางยวน  นางเป็นใครไม่สำคัญ
ให้ยอมนิ่งเฉยถูกลูบคมเพียงฝ่ายเดียวงั้นหรือ ไม่มีวันเสียล่ะ
หากมีบุญคุณ  เขาย่อมตอบแทนด้วยชีวิต
หากคิดข่มขู่  อย่าหวังจะอยู่เป็นสุข!

ความรู้สึกหลังอ่านจบ ( อาจมีสปอยล์ )

นางเอก ‘อวี๋เป่าเอ๋อร์ ’ สมญานาม ‘ เทพธิดาดอกเถา ’ ได้รับการยกย่องว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ ทำให้เป็นที่หมายปองของชายหนุ่มมากมาย และเพราะความงามเลยทำให้ทั้งถูกวางยา ถูกตามล่า จนต้องแปลงโฉมหนีเอาชีวิตรอดและหายาถอนพิษ กระทั่งต้องไปหลบอยู่ใต้ปีกของพระเอก ‘ต้วนฉางยวน’ ประมุขปราสาทเขาชิงอวี้ โดยบากหน้ากัดฟันหอบรูปโฉมที่สุดแสนจะอัปลักษณ์เพราะถูกพิษ ไปขอให้พระเอกรับเป็นอนุ แลกกับการรักษาน้องสาวให้

นางเอกต้องการที่อยู่+อาหาร+ความปลอดภัย และสิ่งสำคัญคือยาแก้พิษ ( พระเอกไงจ๊ะยาแก้พิษจะใครล่ะ อิอิ~~ ) พระเอกเกลียดการถูกข่มขู่บีบบังคับ แต่เพื่อรักษาน้องเลยยอมตกลง ...นางเอกถูกก่นด่าสาปแช่งที่หวังสูง คิดฉวยโอกาสเป็นอนุของพระเอก แต่ยามนี้เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเอง นางจึงต้องทำหูหนวกตาบอดกัดฟันทน  
รอนางพักฟื้นหายดีเมื่อไรก็จะตีปีกจากไปทันที

นางเอกเป็นสาวงาม นิสัยน่ารักซุกซน เชี่ยวชาญเรื่องยาพิษ+ปรุงยา ที่ถูกคนวางยาตามล่าก็เพราะความงามของตัวเอง หลังจากหายดีแล้วก็เลยยังไม่เลิกแปลงโฉม เพราะไม่เชื่อใจคน เนื่องจากที่ผ่านมาเจอแต่คนที่มาทำดีด้วยเพราะรูปโฉมของตัวเอง ...ส่วนพระเอกก็นั่นแหละ เป็นประมุขของปราสาทเขาชิงอวี้ ฉลาด เจ้าเล่ห์ ช่างวางแผน ชอบวางกับดัก แล้วตัวเองก็ยืนดูแบบสวยๆ มือไม่เปื้อน  แต่ก็เคยพลาดท่าถูกนางเอกวางยาสลบถึง 2 ครั้ง ...พอหลังๆ เริ่มจับทางได้ก็เลยไม่พลาดและ อิอิ พี่แกเริ่มสนใจนางเอกเพราะนางเอกไม่สนใจพี่แก นางไม่มีการประจบเอาใจหรือมีท่าทีหลงใหลได้ปลื้มเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ เลย งั้นตกลงนางมาเป็นอนุพี่แกทำไม นางต้องการอะไร  พี่แกงงก็เลยเริ่มจับตามอง 

เรื่องนี้มันเกิดเพราะความสวย เกิดเป็นคนหน้าตาดีก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป โดยเฉพาะกับนางเอกเรื่องนี้ ความงามของนางนำพามาซึ่งภัยพิบัติโดยแท้   
แต่พอเจอคนจริงใจที่ไม่สนใจรูปลักษณ์ภายนอก พระเอกก็ดันมาแอบสกัดดาวรุ่งซะงั้น แต่เราว่านางเอกก็ต้องลงเอยกับพระเอกนั่นแหละเนาะ เพราะถึงจะมีคนจริงใจไม่สนใจหน้าตามาชอบ แต่คนเหล่านั้นก็ความสามารถไม่ถึง ไม่อาจปกป้องนางได้หรอก แล้วพอเจอคนที่มีอำนาจมากพอจะปกป้องดูแลได้ แต่ก็ไม่ไหวอีกแหละ โหดเกิน 
ชอบใช้ความรุนแรง บังคับนาง สุดท้ายก็หนีไม่พ้นต้องเป็นพระเอกนี่แหละ แต่เนื่องจากสมัยเป็นอนุเคยทำไม่ดีกับนางเอาไว้ พี่แกเลยต้องใช้แผนวีรบุรุษช่วยหญิงงาม ทำให้นางเอกติดกับ แล้วยินยอมอยู่ด้วยทั้งกายและใจ ทำเป็นนิ่งๆ ไม่กระโตกกระตาก แสร้งปล่อยแล้วจับ  พอจับได้ทีนี้ก็ไม่ให้หนีไปไหนอีกเลยชั่วชีวิต 55+    

หลังอ่านจบอาจจะตงิดๆ ว่าตกลงพระเอกนี่มันเหมือนกับคนอื่นๆ ที่ชอบนางเอกเพราะหน้าตาหรือเปล่า  ถ้าไม่ได้แอบเห็นรูปโฉมที่แท้จริงตอนนางอาบน้ำแล้วจะเริ่มสนใจไหม? แต่เราว่าที่มาเริ่มสนใจจริงๆ จังๆ ก็น่าจะเป็นเพราะตอนพลาดท่าถูกวางยา ที่นางเอกไม่ได้ลงมือสังหารตัวเอง แต่แค่แกล้งเอาหมึกมาเขียนบนตัวเฉยๆ พอพี่แกมารู้ทีหลังก็เลยรู้สึกถูกใจกับนิสัยแบบนี้ ประกอบกับคิดได้ว่าดวงตาของคนงามกับอนุในบ้านนั้นก็คล้ายกัน ทีนี้เลยให้ลูกน้องตามสืบและจับตาดูอย่างจริงๆ จังๆ จนแน่ใจว่าเป็นคนเดียวกันถึงได้รุก เพราะตามนิสัยพระเอกถ้าสวยเฉยๆ แต่นิสัยไม่โดนก็คงไม่แล โชคดีที่เผอิญคนงามเป็นคนเดียวกับอนุที่บ้าน ทีนี้เลยเข้าทาง วิน-วิน .... 

📍กลรักดอกท้อ 2 เล่มจบ ➡️ https://s.shopee.co.th/3fxLlaDy5b

Boss & Me มื้อนี้มีรัก

Boss & Me มื้อนี้มีรัก / ผู้แต่ง : กู้ม่าน
สำนักพิมพ์ อรุณ

คำโปรยหลังปก
ทุกอย่างมันเริ่มต้นมาจากเลือดแท้ๆ
นึกแล้วพนักงานใหม่อย่าง 'เซวียซานซาน' ก็ได้แต่เศร้าใจ
ว่าทำไมโชคชะตาถึงลิขิต ให้เธอมีกรุ๊ปเลือดหายากกัน
เพราะหลังจากที่เธอบริจาคเลือดให้น้องสาวของ 'เฟิงเถิง' ซึ่งเป็นบอสใหญ่ของเธอแล้ว
ชีวิตของเธอก็มีเขาคอยพัวพันอยู่ทุกที่แถมยังคอยบงการส่งมื้อกลางวัน
ที่มีแต่ตับหมูให้เธอกินทุกวัน  ซานซานที่ใบหน้าใกล้จะกลายเป็นตับหมูจึงได้แต่สงสัย
ว่าเหตุใดบอสใหญ่สุดแสนจะเพอร์เฟ็กต์  จึงตั้งอกตั้งใจขุนเธอซะขนาดนี้ 
หรือว่า ... เขาจะแอบชอบฉัน ไม่เอาน่า  ซานซาน ...
เขาแค่เห็นเธอเป็นถังเลือดสำรองเท่านั้นแหล่ะ

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )

Boss&Me มื้อนี้มีรัก แค่เห็นชื่อเรื่องก็พอจะเดาได้ว่าต้องมีเรื่องอาหารมาเกี่ยวด้วยแน่ๆ  

เรื่องมันเกิดเพราะนางเอก ‘ซานซาน’ พนักงานบริษัทตัวน้อยๆ ที่ยังไม่ผ่านโปร
แต่ดันมีเลือดกรุ๊ปพิเศษหายาก กรุ๊ปเดียวกับน้องสาวของพระเอก ‘เฟิงเถิง’    
เนื่องจากน้องของพระเอกนั้นเสียเลือดมากในขณะที่คลอดลูก ทำให้ต้องการเลือดเพิ่ม
ทางโรงพยาบาลเลยติดต่อนางเอกไป และหลังจากวันนั้นเป็นต้นมานางเอกก็จะได้รับกล่องอาหารบำรุงเลือดกินเป็นมื้อเที่ยงทุกวันอย่างงงๆ 55+

พอบ่อยๆ เข้านางก็ชักไม่อยากได้ แต่ก็จนใจเพราะอีกฝ่ายเป็นถึงท่านประธานบริษัทเชียว  
พนักงานตัวเล็กๆ อย่างนางจะกล้าไปปฏิเสธน้ำใจของเจ้านายได้อย่างไร  
แต่หลังๆ ยิ่งชักจะไปกันใหญ่ เพราะท่านประธานถึงขนาดให้นางขึ้นไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันทุกวันที่ห้องทำงาน ...ซานซานตัวน้อยมีหรือจะกล้าหือ จึงได้แต่พ่ายแพ้กลับไป  
และทนเก็บความไม่พอใจเอาไว้ ก้มหน้าก้มตาคีบกับข้าวเข้าปาก พร้อมทั้งทำตามคำสั่งของท่านประธานต่อไปแต่โดยดี   

นางเอก ‘ซานซาน’ นิสัยโก๊ะๆ ซื่อๆ มองโลกในแง่ดี ขอแค่ท้องอิ่มนอนหลับได้เป็นพอ 
เป็นคนความรู้สึกช้าโดยเฉพาะเรื่องความรัก ต้องให้พระเอกเอ่ยปาก ถึงได้รู้ตัวว่าถูกชอบแล้วนะจ๊ะ (จริงๆ พระเอกก็แสดงท่าทีออกไปหลายครั้งแล้วนะ แต่นางไม่รู้ ไม่เข้าใจ...
คือคนรอบข้างนี่รู้หมดแล้ว มีแต่นางนี่แหละที่ยังเอ๋อๆ อยู่ 55+ )  
ส่วนพระเอกเป็นประธานเจ้าของบริษัทที่นางเอกทำงานอยู่ หล่อ เริ่ด รวย เพอร์เฟ็กต์  
( ตามสไตล์นิยายของสาวน้อยช่างฝันที่ไม่มีทางเจอในชีวิตจริง 55+ )  
ท่านประธานจะอารมณ์ดีเวลาที่ได้แกล้งนางเอก และไม่ว่านางเอกกำลังคิดอะไร
พี่แกก็รู้ทันหมดเกือบทุกเรื่อง  หึหึ ........

เนื้อเรื่อง feel good อ่านไปยิ้มไป  ไม่มีดราม่าบีบคั้นอารมณ์..จะตลกกับความซื่อ+โก๊ะของนางเอก และความเจ้าเล่ห์ของพระเอก ที่เอามาใช้หลอกล่อนางเอกให้ติดกับตัวเอง   ....
พระเอกอยากจับกระต่ายตัวน้อยสีขาวกลืนลงท้องมาตั้งนานแล้ว
แต่ก็ต้องอดทนรอให้กระต่ายน้อยยอมเชื่อใจพี่แก 
และมีความกล้าที่จะบอกกับคนอื่นๆ ก่อนว่ากำลังคบหาดูใจกับตัวเองอยู่  
เนื่องจากทั้งคู่ต่างกันมาก นางเอกเลยไม่มั่นใจในอนาคต ไม่กล้าบอกใครว่าเป็นแฟนกับท่านประธาน  ส่วนพระเอกถึงจะไม่ค่อยพอใจแต่ก็ไม่เร่ง ได้แต่รอให้นางเอกกล้าพูดออกมาเอง  
พอวันนั้นมาถึง ....กระต่ายน้อยก็ถูกจับกินเรียบ 55+

** ในตอนพิเศษจะมีคู่ของเซียวไน่เหอกับเวยเวยเข้ามาแจมด้วย >o< ...
พ่อเทพบุตรนี่ออกมาเพื่อเป็นคู่ปรับกับท่านประธานโดยแท้  
ว่าแล้วก็อยากอ่านเรื่องหลักของทั้งสองคนขึ้นมาทันที  
อยากรู้ว่าพ่อเทพบุตรนี้จีบเมียยังไงหนอ 55+ ...จะหวานเท่าท่านประธานไหมเนี่ย อิอิ ~~ 

.............................................................................................................

" เซวียซานซาน  ปีที่แล้วฉันให้อั่งเปาเธอหรือปล่าว "

" เปล่า! "

" แล้วของขวัญปีใหม่ล่ะ "

" ก็ไม่มีเหมือนกัน "  จะมีก็แค่โทรศัพท์มือถือเครื่องเดียวที่เขาให้เธอแต่บอกว่าแค่ให้ยืมใช้อีกต่างหาก แถมเป็นของเก่าที่เขาใช้แล้วด้วยนะ

" เพราะฉะนั้น  เมื่อปีใหม่ที่แล้วฉันไม่ได้ให้ของขวัญเธอแต่เธอจำได้หรือปล่าวว่า  
ตอนอยู่ที่สนามบินฉันบอกเธอว่าสุขสันต์วันปีใหม่ "

เฟิงเถิงมองหญิงสาว  " นี่คือสิ่งที่ฉันให้เธอ  ซานซานที่ฉันพูดนี่ไม่ใช่คำอวยพร  
แต่เป็นคำสัญญา "

................................................................................................................

ถึงแม้จะเอาสายตาชื่นชมของภรรยากลับคืนมาได้ แต่การที่สู้แล้วแพ้ติดกันถึงสามยก   

กว่าจะตีเสมอกับอีกฝ่ายได้นั้น ก็เป็นเรื่องที่น่าอับอายเรื่องหนึ่งสำหรับคนที่กำชัยชนะมาตลอดอย่างเฟิงเถิงเพราะแบบนั้น..เขาเลยพิมพ์ไปอย่างหน้าตาเฉยว่า " เมื่อกี้เมียฉันเป็นคนเล่น "

ซานซานที่อยู่ข้างๆ " ..... "

และเซียวไน่เหอก็พิมพ์ตอบกลับมาอย่างไม่แสดงความรู้สึกเช่นกัน " เมื่อกี้ลูกชายฉันเป็นคนเล่น " เวยเวยที่อยู่ข้างๆ  " ........... "

📍Boss & Me มื้อนี้มีรัก ➡️ https://s.shopee.co.th/9KaFSkEBwP

เงาพรางใจ

เงาพรางใจ / ผู้แต่ง : คุ่นคุ่น
สำนักพิมพ์ ฝู

คำโปรยหลังปก
เพราะ 'คุณหลี่' มีบุญคุณที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้  เสิ่นโม่ว จึงตอบตกลงที่จะเซ็นสัญญากับอีกฝ่าย
เพื่อเป็นหลักประกันว่าหลี่อันอันน้องสาวของชายหนุ่มกับโจวหยาง
ที่เป็นคนรักเก่าของเขาจะคบหากันอย่างราบรื่น  
เขายอมเป็นทั้งคู่นอนและคนรักจอมปลอมของหลี่หมิงซวน
ใช้ชีวิตร่วมกันทั้งที่หัวใจไปคนละทาง
แต่เฉื่อยชาเกินกว่าจะเปลี่ยนแปลงความสัมพัรธ์อันแสนซับซ้อนนี้
ทั้งยังตระหนักดีว่าตัวเองไม่มีกำลังพอจะทำอะไรทั้งสิ้น
     ที่ผ่านมาหลี่หมิงซวนทำเหมือนไม่อินังขังขอบคนรักกำมะลออย่างเขา
ทว่าเมื่อถึงจุดเปลี่ยน  เปลือกนอกอันแข็งกระด้างของชายหนุ่มก็เริ่มกะเทาะออก
เผยให้เห็นความรู้สึกแท้จริงที่ซุกซ่อนอยู่ช้างในทีละน้อย 
กลับเป็นเสิ่นโม่วเสียเองที่เหมือนหลงทางอยู่ในม่านหมอก
ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอย่างไรกับคนคนนี้กันแน่

ความรู้สึกหลังอ่านจบ ( อาจมีสปอยล์ )
ในที่สุดก็ได้อ่านนิยายแปลเรื่องใหม่ส่งท้ายปีของฝู  ลุ้นอยู่ว่าจะได้อ่านก่อนปีใหม่ไหม
และก็ได้อ่านจริงๆ แถมออกเร็วกว่าที่บอกมา 4-5 วันด้วยน๊าจ๊า ^^

อ่านเรื่องนี้จบด้วยรอยยิ้มและแอบอิจฉานายเอกเบาๆ ว่าทำบุญมาด้วยอะไรถึงได้สามีแบบนี้ 
เรื่องนี้สัมผัสได้ตั้งแต่ตอนที่อ่านช่วงแรกๆ แล้วว่าพระเอกนั้นรักนายเอกมาก    
ในมุมมองของคนอ่านจะเห็นได้ชัดๆ แต่ในมุมของนายเอกอาจจะดูคลุมเครือหน่อย  
เพราะพระเอกไม่ค่อยพูด เป็นพวกปิดทองหลังพระ ต้องให้นายเอกมาแอบมารู้ทีหลังเอาเอง 

นายเอก ‘เสิ่นโม่ว’ มีฝีมือในการวาดรูป แต่ชีวิตรันทดเพราะถูกคนทำร้าย  
จึงทำให้มือขวาที่ใช้วาดรูปใช้การไม่ได้ ในตอนที่ถูกไล่ออกจากห้องเช่าและไม่มีที่ไป
เขาก็ได้รับการช่วยเหลือจากพระเอก ‘หลี่หมิงซวน’  
แน่นอนว่าตามมาตรฐานพระเอกก็ต้องรูปหล่อ บ้านรวย ชาติตระกูลดี อิอิ~~   
นายเอกยินยอมรับการช่วยเหลือจากพระเอก ด้วยการทำสัญญาแลกกับการแสดงเป็นคนรักหลอกๆ แน่นอนว่าเป็นนายเอกคนเดียวที่คิดว่าทุกอย่างนี้เป็นเพียงการแสดง 
และมีแต่พระเอกเท่านั้นที่รู้ว่ามันไม่ใช่ แต่ก็ไม่เคยพูด ไม่เคยอธิบายอะไร...
อ้อลืมไป!! พระเอกเรื่องนี้เค้าไม่ชอบอธิบายด้วยคำพูด แต่ชอบอธิบายด้วยร่างกายอะ 55+ 

ความรักของพระ-นายในเรื่องดูเหมือนพอถึงตอนสำคัญทีไร ก็มักจะมีเรื่องที่ทำให้ต้องคลาดกัน และเข้าใจผิดกันอยู่เรื่อย หรืออาจเป็นเพราะทั้งสองคนต่างก็เป็นพวกที่ไม่ค่อยชอบพูดชอบอธิบาย มีอะไรก็ไม่ถามออกไปตรงๆ แต่ดันมานั่งคาดเดาวิเคราะห์ความคิดของอีกฝ่ายกันเอาเอง เลยทำให้สิ่งที่เก็บอยู่ในใจมันพอกพูนมากขึ้นเรื่อยๆ พอถึงสุดท้ายมันก็ไม่ไหว จนต้องแยกทางกัน 

...ในเรื่องไม่มีมือที่สาม จะมีก็แต่แฟนเก่าของนายเอกที่ตามกลับมายุ่งวุ่นวาย  
ซึ่งเราว่าก็ดีแล้วแหละที่นายเอกไม่ได้ลงเอยกับแฟนเก่า เพราะขานั้นเทียบกับพระเอกไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นความหนักแน่น การแก้ปัญหาก็สู้พระเอกไม่ได้ เหมือนเกิดมาเพื่อเป็นมารผจญของพระเอกมากกว่า เพราะคนที่พระเอกรักที่สุดต่างก็หลงรักหมอนี่หมด 55+ (แล้วจะให้ไม่ชอบขี้หน้าได้ไงเล่า) 

 .... พระเอกเรื่องนี้เค้ารักนายเอกมานานแล้วนะ มีแต่ฝั่งนายเอกนี่แหละที่ไม่รู้
ว่าตกลงรักพระเอกบ้างหรือเปล่า อาจจะเห็นว่าพี่แกดูนิ่งๆ เฉยๆ แต่จริงๆ แล้วหวานมากนะ  
ยิ่งเรื่องที่ทำให้นายเอกแต่ละเรื่องนี่ ทำเอาเราอดปลื้มปริ่มแทนไม่ได้…
แต่พี่แกเล่นปิดปากเงียบไง ชอบทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  
หลายเรื่องตอนเราอ่านแล้วดูเหมือนไม่มีอะไร แต่พอมาเฉลยที่หลังนี่...หวานมากจ้า >o< 
..................................................................................................................................

' เสิ่นโม่ว  เธออยู่ที่ไหน? '
' เธอไปกับโจวหยางแล้วหรือ? '
' กลับมาเถอะ'
' เสิ่นโม่ว  อย่าไปเลย '
' อยู่กับฉันนะ '
' ...... อยู่ข้างๆฉัน '
...................................................................................................................................

" คุณนายหลี่....... "
" ไม่มีคุณนายหลี่ที่ไหนทั้งนั้น "  หลี่หมิงซวนบอก 
" ถ้าจะมี ... ก็ต้องเป็นคนที่อยู่ตรงหน้าฉันแค่คนเดียว "
เสียงของเสิ่นโม่วจุกอยู่กลางลำคอ  ต้องใช้เวลาสักพักถึงถามออกไปได้
" ทำไมล่ะครับ? "

ศิลาหลอมรัก

ศิลาหลอมรัก 2 เล่มจบ / ผู้แต่ง : หมิงเยวี่ยทิงเฟิง

สำนักพิมพ์ แจ่มใส

คำโปรยหลังปก
" เนี่ยเฉิงเหยียน"  เจ้าเมืองที่ผู้คนทั่วหล้าต่างกล่าวขวัญถึง
สร้างเมืองอันดับหนึ่งแห่งการแพทย์ซึ่งเพียบพร้อมไปด้วยหมอมีชื่อและยาวิเศษ
ภาพของเขาคือผู้ยิ่งใหญ่ที่มีจิตใจเมตตา  เป็นที่เคารพนับถือของทุกผู้คน

หากใครเลยจะรู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของเขานั้นสามารถใช้คำสามคำมานิยาม
'แข็งกระด้าง'  'โหดเหี้ยม'  และ 'ดุดัน' โดยเฉพาะกับคนใกล้ตัวอย่าง "หานเซี่ยว"
บ่าวแพทย์ข้างกายที่มีชีวิตรอดอยู่ได้เพราะมีดาวนำโชคคอยค้ำจุน

คนป่วยที่ผ่านมือนางนั้นไม่เคยมีผู้ใดไม่รอดชีวิต
หากแต่ครานี้ศัตรูที่แฝงกายในเงามืดมิใช่โรคภัย
ในเมื่อผู้เป็นนายตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวง
นางหรือจะยอมให้ภัยใดเข้าถึงตัวเขาได้  ถึงแม้จะต้องสละชีวิต
นางก็จะต้องปกป้องและรักษาผู้เป็นนายที่นาง 'รัก' เอาไว้ให้ได้!

ความรู้สึกหลังอ่านจบ (อาจมีสปอยล์)

และแล้วก็มาถึงเรื่องสุดท้ายของชุด แอบเสียใจเล็กน้อยที่ไม่มีเรื่องของพี่ใหญ่หลงต้าอะ 
อยากให้นักเขียนเขียนออกมา 4 เรื่อง 4 คู่จังเลย 55+..แต่เรื่องของท่านเจ้าเมืองก็สนุกนะ 
หนังสือหนาสะใจมาก เรื่องนี้ไทม์ไลน์อยู่ในช่วงเดียวกับหงส์ฟ้อนมังกรเหิน  
เพราะฉะนั้นในเรื่องเลยจะได้เห็นคู่ของหลงซานโผล่ออกมาบ่อยๆ     
จะมีเรื่องตอนที่พวกหลงซานไปแคว้นซย่า ซึ่งในเล่มของหงส์ฟ้อนไม่ได้เล่ารายละเอียดมากเท่าเล่มนี้ ชอบสามีภรรยาคู่นี้นะ โดยเฉพาะหลงซานนี่มันสามีตัวอย่างชัดๆ 55+ 

มากล่าวถึงพระเอกของเรื่อง ‘ เนี่ยเฉิงเหยียน’ ท่านเจ้าเมืองไป่เฉียวเมืองแห่งการแพทย์  
ซึ่งเป็นหลานของหมอเทวดาเจ้าของหุบเขาอวิ๋นอู้   
ส่วนนางเอง ‘หานเซี่ยว’  เป็นเด็กสาวชาวบ้านธรรมดาที่พ่อแม่ตายหมด 
ทั้งชีวิตเหลือแต่เพียงน้องชาย  
แต่น้องก็ดันมาป่วยเดินไม่ได้ พาไปหาหมอที่ไหนก็มีแต่บอกว่าให้ทำใจ รักษาไม่ได้
ตายแน่นอน ...แต่นางเอกกลับไม่ยอมแพ้ แบกน้องใส่หลังขึ้นเขาลงห้วยระเหเร่ร่อนไปตามเมืองต่างๆ เพื่อหาหมอ ยอมโขกหัวทำงานรับใช้ทุกอย่าง ต่ำต้อยลำบากแค่ไหนก็ไม่เกี่ยงเพื่อแลกค่ายา ค่ารักษาน้องชาย..นางแบกน้องใส่หลังตั้งแต่อายุ 12 จนอายุ 14
ถึงได้เดินทางมาถึงเมืองไป่เฉียวที่พระเอกอยู่....

‘เนี่ยเฉิงเหยียน’ พระเอกของเรื่อง ถูกลอบทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสจะตายมิตายแหล่
แถมขาทั้ง 2 ข้างก็ถูกทำร้ายจนเดินไม่ได้  ทำให้พี่แกกลายเป็นคนอารมณ์ฉุนเฉียว 
โมโหร้ายอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่กำลังหมดหนทางรักษา
ท่านปู่ของพี่แกที่เป็นหมอเทวดา เลยตัดสินใจไปพา ‘หานเซี่ยว’ 
ที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าเป็นดาวนำโชค เพราะคนไข้ที่นางดูแลไม่เคยมีใครตาย 
มีชีวิตรอดอยู่ทุกราย ให้มาอยู่ข้างๆ กายคอยดูแลพระเอก แลกกับการรักษาน้องให้ ....
และนั่นก็ทำให้นางเอกได้กลายมาเป็นบ่าวแพทย์ บ่าวรับใช้ส่วนตัวของพระเอกด้วยประการฉะนี้แล 

พระเอกเรื่องนี้เป็นคนอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ( เหมือนประจำเดือนมาอยู่ตลอด ) 
เอาแน่เอานอนกับพี่แกไม่ได้จริงๆ เลยไม่ค่อยมีคนอยากอยู่ใกล้คอยรับใช้
เพราะเอะอะอะไรก็ตวาดๆ เลยมีแต่นางเอกนี่แหละ “ เจ้าค่ะ นายท่านบ่าวอยู่นี่ “  ที่เป็นศรีทนได้คอยดูแลรับใช้อยู่ข้างๆ 55  
นางเอกเป็นพวกดื้อเงียบ พระเอกบอกว่านางชอบเถียงแต่นางบอกปล่าวเถียงก็แค่อธิบาย  ...พระเอกบอกห้ามไปทางซ้ายนะ นางเอกบอกได้เจ้าค่ะนายท่านแล้วก็ไปทางซ้าย 55+   
นางเอกอยากเป็นหมอมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็รู้ว่าผู้หญิงไม่อาจเป็นหมอได้  
เพราะฉะนั้นจึงได้แต่ครูพักลักจำแอบศึกษาเอาเอง
แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เมื่อนางกลายมาเป็นบ่าวแพทย์ของพระเอก  
พระเอกเป็นใคร! พี่แกเป็นถึงเจ้าเมืองไป่เฉียวที่สร้างเมืองแห่งการแพทย์ขึ้นมาเองเลยนะ....
ทรัพย์สิน กำลังคน อำนาจหนุนหลังล้วนมีหมด เพราะงั้นนางเอกอยากศึกษาวิชาแพทย์รึ 
จัดไป.....อยากได้อะไร  อยากเรียนรู้อะไร พี่แกจัดให้หมด ป๋ามากกกกก 55+

เนื้อเรื่องก็จะมีเรื่องที่ต้องสืบสาวหาความจริงเหมือนกับสามคราแล้วก็หงส์ฟ้อนนั่นแหละจ้า  
แต่ศิลาจะเป็นการสืบหาคนวางยาทำร้ายพระเอก ที่ต้องไปไกลถึงแคว้นซย่า ....
พอไปถึงก็ไม่ได้มีแค่หาตัวคนร้ายและนาจา เพราะดันไปเจอกับคนรักเก่าที่คิดว่าตายไปแล้วด้วย แถมยังมีเรื่องให้ผิดใจกับนางเอกอีก เนื่องจากนิสัยปากร้ายขี้วีนของพี่แกเอง .... 

ความรักของพระ-นางเป็นแบบค่อยเป็นค่อยไป   
นางเอกชื่นชมนับถือพระเอกที่สามารถสร้างเมืองไป่เฉียวได้ตั้งแต่อายุยังน้อยมานานแล้ว 
พอได้มาเป็นบ่าวแพทย์ของพี่แก ก็ยิ่งชอบมากขึ้นเรื่อยๆ
จนต้องเตือนตัวเองไม่ให้คิดเกินเลย ส่วนพระเอกพอรู้ว่าหลงรักสาวใช้ตัวเอง แรกก็กังวลอยู่บ้าง เพราะถึงพี่แกจะมีพร้อมทุกอย่าง แต่ก็เป็นคนพิการอยู่ดี นางเอกจะรับได้หรือ  
แต่ไม่นานก็คิดได้ว่าแล้วไงล่ะ ยังไงตัวเองก็เผด็จการอยู่แล้ว 
สัญญาขายตัวของนางเอกก็อยู่กับตัวเอง หากอยากแต่งงานก็ต้องมาขออนุญาตพี่แกก่อน 
ถ้าพี่แกไม่ยอมแล้วใครจะทำไม โฮะๆๆๆ (พอรู้ว่าใจตรงกันแล้วพระเอกจะขี้อ้อนมากเหมือนเด็กๆ เลย ติดนางเอกแจ ชอบให้นางมาอยู่ใกล้ๆ )  
แต่ไม่ว่านางเอกจะฉลาด  ถึก อดทนแค่ไหน แต่เพราะอายุยังน้อย ประกอบกับไม่เคยมีความรักมาก่อน บวกกับนิสัยพระเอกที่เป็นคนเจ้าอารมณ์  ทำให้ชอบหลุดพูดจาแย่ๆ ออกมา  
และก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ทั้งสองต้องแยกจากกันไป เพื่อทบทวนตัวเอง 
เราชอบตอนนี้นะ เพราะที่เราเคยอ่านส่วนมาก พอนางเอกหนีไปแล้วพระเอกมาตามกลับ 
ส่วนใหญ่นางเอกก็จะกลับไปด้วยทันที แต่เรื่องนี้ไม่จ้า เพราะพี่แกต้องรอไปเป็นปีๆ เลย 
จนสุดท้ายทนไม่ไหวต้องไปขอร้องให้กลับมา 55+ .......

จะมีเรื่องของคู่รองอยู่ในเล่ม 3  (ประมาณเกือบครึ่งเล่ม) ซึ่งน่ารักมากๆ  
เพราะฝ่ายชายเป็นแม่ทัพที่ออกรบตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เรื่องความรักนี่กลับใสซื่อมาก  
นิดๆ หน่อยๆ ก็หน้าแดงผิดกับตอนออกรบมาก กว่าจะได้ลงเอยกันก็เลยต้องพยายามมากหน่อย เพราะพี่แกขี้อาย  ถ้าตอนหลังๆ ไม่เริ่มรุกหนักๆ นี่อาจจะไม่ได้แต่งนะ >O< 
( ชอบตอนพิเศษของนักเขียนคนนี้จัง แอบรู้สึกว่าบางทีมันก็สนุกกว่าเรื่องหลักอีก 55+ )

อีกตัวละครนึงที่น่าสนใจก็คือ น้องชายนางเอก ‘เล่อเล่อ’  น้องแกเป็นเด็กฉลาด เจ้าเล่ห์ 
รู้จักพูดรู้จักใช้คนและน้องแกก็รักพี่สาวมากๆ ...แบบหากพี่สาวชอบใคร ต่อให้เป็นคนผ่าฟืน
ก็จะสนับสนุน  แต่หากพี่สาวไม่ชอบ ต่อให้เป็นจักรพรรดิน้องแกก็จะขัดขวาง....   
จุดเด่นอีกอย่างของนางเอกเรื่องนี้คือ รักน้อง+ห่วงน้องมาก  
ไม่ว่าจะไปไหนก็ต้องแบกน้องใส่หลังไปด้วย  
อย่างตอนจะลงเขาไปกับพระเอก  ให้ตายยังไงนางก็จะเอาน้องไปด้วย ไม่ว่าหมอจะมาห้าม
คนอื่นจะมากล่อมยังไง นางก็จะพูดแค่ “ ข้าไม่แยกกับน้องชาย”  จนพระเอกยังต้องอิจฉา 55+ 

..............................................................................................................................

" ท่านมันไร้เหตุผล  ใส่ร้ายข้าซ้ำยังด่าข้า  แล้วยังหยิบหญิงอื่นมาโมโหข้า  
ท่านก็ไม่น่ารักเหมือนกัน "

" สัญญาขายตัวให้เจ้าแล้ว  สิ่งที่เจ้าอยากได้ก็มีหมดแล้ว  ถ้าเที่ยวเหนื่อยแล้ว  
ได้เปิดหูเปิดตาพอแล้ว  ก็กลับมาบ้าน "

กลับบ้าน?  หานเซี่ยวตะลึงงัน

.....................................................................................................

" เซี่ยวเซี่ยว  ข้าไม่สบายแต่เจ้าไปดูชายอื่นมากกว่าข้า "

" ท่านพูดไร้สาระอะไร  ไม่ได้ยินที่คนผู้นั้นพูดหรือ  ภรรยาของเขาป่วย "

" มีภรรยาแล้วก็ต้องระวัง  .....จะอย่างไรเจ้าก็ต้องรักใคร่ข้าที่สุด  คนอื่นต้องมาทีหลัง   ญาติคนไข้ต้องอยู่หลังของหลัง ทางที่ดีอย่าให้อยู่ในลำดับจะดีที่สุด "

.....................................................................................................

" ท่านประมุขไร้ยางอาย  คืนพี่สาวข้ามา "

" คืนพี่สาวให้ข้า ข้าเกลียดท่านนัก  เดิมทีพี่สาวรักข้าที่สุด  ล้วนเป็นท่านที่แย่งไป "

" เซี่ยวเซี่ยวเป็นสาวใช้ของข้า  ดูแลข้าก็สมควรแล้ว  เจ้าเด็กไม่รู้ความถึงกับกล้าโวยวายกับนายท่าน ดีที่เจอคนใจดีอย่างข้า  ถ้าเป็นคนอื่นพวกเจ้าพี่น้องคงได้ดื่มลมพายัพไปแล้ว "

คำพูดนี้ส่งผลให้หานเล่อผงะ  เงยหน้าขึ้นจากตัวเขา  ก่อนถามน้ำเสียงแตกตื่นปนน่าสงสาร 
" ท่านจะไล่พวกเราไป?  ข้าแค่หยอกท่านเล่นเท่านั้น  พี่สาวข้าดูแลคนเก่งมาก  
ท่านจะไล่พวกเราไปหรือ "

" ไม่ไล่พวกเจ้าหรอก "

" ไม่ไล่จริงหรือ "

" ไม่ไล่  เจ้าก็เลิกเล่นได้แล้ว "

" เช่นนั้นข้าก็ขอสู้ตายกับท่านแล้ว "