แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สนพ.ฝู แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สนพ.ฝู แสดงบทความทั้งหมด

วันจันทร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2559

เงาพรางใจ


เงาพรางใจ / ผู้แต่ง : คุ่นคุ่น
สำนักพิมพ์ ฝู

คำโปรยหลังปก
เพราะ 'คุณหลี่' มีบุญคุณที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้  เสิ่นโม่ว จึงตอบตกลงที่จะเซ็นสัญญากับอีกฝ่าย
เพื่อเป็นหลักประกันว่าหลี่อันอันน้องสาวของชายหนุ่มกับโจวหยาง
ที่เป็นคนรักเก่าของเขาจะคบหากันอย่างราบรื่น  
เขายอมเป็นทั้งคู่นอนและคนรักจอมปลอมของหลี่หมิงซวน
ใช้ชีวิตร่วมกันทั้งที่หัวใจไปคนละทาง
แต่เฉื่อยชาเกินกว่าจะเปลี่ยนแปลงความสัมพัรธ์อันแสนซับซ้อนนี้
ทั้งยังตระหนักดีว่าตัวเองไม่มีกำลังพอจะทำอะไรทั้งสิ้น
     ที่ผ่านมาหลี่หมิงซวนทำเหมือนไม่อินังขังขอบคนรักกำมะลออย่างเขา
ทว่าเมื่อถึงจุดเปลี่ยน  เปลือกนอกอันแข็งกระด้างของชายหนุ่มก็เริ่มกะเทาะออก
เผยให้เห็นความรู้สึกแท้จริงที่ซุกซ่อนอยู่ช้างในทีละน้อย 
กลับเป็นเสิ่นโม่วเสียเองที่เหมือนหลงทางอยู่ในม่านหมอก
ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอย่างไรกับคนคนนี้กันแน่

ความรู้สึกหลังอ่านจบ ( อาจมีสปอยล์ )
ในที่สุดก็ได้อ่านนิยายแปลเรื่องใหม่ส่งท้ายปีของฝู ลุ้นอยู่ว่าจะได้อ่านก่อนปีใหม่ไหม แล้วก็ได้อ่านจริงๆ แถมออกเร็วกว่าที่บอกมา 4-5 วันด้วยน๊าจ๊า ^^
อ่านเรื่องนี้จบด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับความอิจฉานายเอกเบาๆ ว่าทำบุญมาด้วยอะไรถึงได้สามีแบบนี้ เรื่องนี้สัมผัสได้ตั้งแต่ตอนที่อ่านช่วงแรกๆ แล้วว่าพระเอกนั้นรักนายเอกมาก ในมุมมองของคนอ่านจะเห็นได้ชัดๆ แต่ในมุมของนายเอกอาจจะดูคลุมเครือหน่อย เพราะพระเอกไม่ค่อยพูด เป็นพวกปิดทองหลังพระ ต้องให้นายเอกมาแอบมารู้ทีหลังเอาเอง 

นายเอก เสิ่นโม่ว มีฝีมือในการวาดรูป แต่ชีวิตรันทดเพราะถูกคนทำร้าย จึงทำให้มือขวาที่ใช้วาดรูปใช้การไม่ได้ ...ในตอนที่ถูกไล่ออกจากห้องเช่าและไม่มีที่ไป เขาก็ได้รับการช่วยเหลือจากพระเอก หลี่หมิงซวน  แน่นอนว่าตามมาตรฐานพระเอกก็ต้องรูปหล่อ บ้านรวย ชาติตระกูลดี อิอิ~~   
นายเอกยินยอมรับการช่วยเหลือจากพระเอก ด้วยการทำสัญญาแลกกับการแสดงเป็นคนรักหลอกๆ แน่นอนว่าเป็นนายเอกคนเดียวที่คิดว่าทุกอย่างนี้เป็นเพียงการแสดง และมีแต่พระเอกเท่านั้นที่รู้ว่ามันไม่ใช่ แต่ก็ไม่เคยพูด ไม่เคยอธิบายอะไร...
อ้อลืมไป!! พระเอกเรื่องนี้เขาไม่ชอบอธิบายด้วยคำพูด แต่ชอบอธิบายด้วยร่างกายอะ 55+ 

ความรักของพระ-นายในเรื่องดูเหมือนพอถึงตอนสำคัญทีไรก็มักจะมีเรื่องที่ทำให้ต้องคลาดกัน และเข้าใจผิดกันอยู่เรื่อย หรืออาจเป็นเพราะทั้งสองคนต่างก็เป็นประเภทที่ไม่ค่อยชอบพูดชอบอธิบาย มีอะไรก็ไม่ถามออกไปตรงๆ แต่ดันมานั่งคาดเดาวิเคราะห์ความคิดของอีกฝ่ายกันเอาเอง เลยทำให้สิ่งที่เก็บอยู่ในใจมันพอกพูนมากขึ้นเรื่อยๆ พอท้ายที่สุดมันก็ไม่ไหว จนต้องแยกทางกัน 

...ในเรื่องไม่มีมือที่สาม จะมีก็แต่แฟนเก่าของนายเอกที่ตามกลับมายุ่งวุ่นวาย
ซึ่งเราว่าก็ดีแล้วแหละที่นายเอกไม่ได้ลงเอยกับแฟนเก่า เพราะขานั้นเทียบกับพระเอกไม่ได้เลยสักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความหนักแน่น หรือการแก้ปัญหาก็สู้พระเอกไม่ได้ เหมือนเกิดมาเพื่อเป็นมารผจญของพระเอกมากกว่า เพราะคนที่พระเอกรักที่สุดต่างก็หลงรักหมอนี่กันหมด 55+ (แล้วจะให้ไม่ชอบขี้หน้าได้ไงเล่า) 

 .... พระเอกเรื่องนี้เขารักนายเอกมานานแล้วนะ มีแต่ฝั่งนายเอกนี่แหละที่ไม่รู้
ว่าตกลงรักพระเอกบ้างหรือเปล่า อาจจะเห็นว่าพี่แกดูนิ่งๆ เฉยๆ แต่จริงๆ แล้วหวานมากนะ ยิ่งเรื่องที่ทำให้นายเอกแต่ละเรื่องนี่ ทำเอาเราอดปลื้มปริ่มแทนไม่ได้แต่พี่แกเล่นปิดปากเงียบไง ชอบทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลายเรื่องตอนเราอ่านแล้วดูเหมือนไม่มีอะไร แต่พอมาเฉลยที่หลังนี่...หวานมากจ้า >o< 

' เสิ่นโม่ว  เธออยู่ที่ไหน? '

' เธอไปกับโจวหยางแล้วหรือ? '
' กลับมาเถอะ'
เสิ่นโม่ว  อย่าไปเลย '
' อยู่กับฉันนะ '
' ...... อยู่ข้างๆฉัน '
...................................................................................................................................

" คุณนายหลี่....... "

" ไม่มีคุณนายหลี่ที่ไหนทั้งนั้น "  หลี่หมิงซวนบอก 
" ถ้าจะมี ... ก็ต้องเป็นคนที่อยู่ตรงหน้าฉันแค่คนเดียว "
เสียงของเสิ่นโม่วจุกอยู่กลางลำคอ  ต้องใช้เวลาสักพักถึงถามออกไปได้
" ทำไมล่ะครับ? "


📍เงาพรางใจ https://s.shopee.co.th/1qboagN2Ez




วันศุกร์ที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559

รักไม่ได้ลิขิต : Unsuitable Lover


รักไม่ได้ลิขิต : Unsuitable Lover 2 เล่มจบ + เล่มพิเศษ  / ผู้แต่ง : ไป๋อวิ๋น
สำนักพิมพ์ ฝู

คำโปรยหลังปก
อะไรนะ!?
คู่นัดดูตัวของผู้ชายหล่อเหลาเลิศเลอเปอร์เฟ็กต์ที่สุดในโลกหล้าอย่างเขา
ดันเป็นผู้ชายพันธุ์ไดโนเสาร์ที่ทั้งขาเป๋แล้วก็น่าเบื่อเนี่ยนะ?
บ้าเอ๊ย  หน้าทู่เหมือนหัวมันแบบนี้ก็ควรอยู่แต่ในบ้าน  
อย่าออกมาสร้างมลพิษทางสายตาให้ชาวโลกสิ!
ต่อให้ผู้ชายตายหมดโลก  เขาก็ไม่มีวันชอบหมอนี่แน่นอน!
เฮอะ .... ไปตายซะเถอะไป

แค่เห็นเผิงอี้หานแวบแรก  หลินซีไห่ก็ตัดสิน ' โทษประหาร ' ให้เรียบร้อยแล้ว
แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าไดโนเสาร์หน้าทู่จะทำอาหารอร่อยสุดยอด
เจอผู้ชายทนมือทนเท้า  ละเอียดลออ  แถมยังอ่อนโยนทั้งที
ไม่จับมาเป็นคนรับใช้พ่อครัว  พ่วงสุนัขเฝ้าบ้านแบบฟรีๆ อย่าไรไหว?
โอเค  ตกลงตามนี่แหล่ะ!
เผิงอี้หาน  นายต้องใช้ผลบุญที่สะสมมาหลายชาติเลยนะ
ถึงได้อยู่ร่วมบ้านกับหนุ่มหล่ออย่างฉัน  แต่บอกไว้ก่อน
อย่าริิ่านทำตัวเป็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์ฟ้าเชียวล่ะ!

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  ( อาจมีสปอยล์ )
ขอบคุณสำนักพิมพ์ที่ reprint และทำให้เราได้มีโอกาสอ่านกับเขาสักที 
( เพิ่งมาตามงานของฝูเลยเก็บได้แค่ 3-4 เรื่องเอง สงสารตัวเองยิ่งนัก (;)  )

รักไม่ได้ลิขิต 2 เล่มจบ เรื่องนี้นายเอกนิสัยนางพญาจริงๆ 55+ ( *゜▽゜ノノ ........ 
โดยเฉพาะเล่มแรกอ่านไปก็สงสารพระเอก เพราะนายเอกเค้าโปรไฟล์ดีจริงๆ 
ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา หน้าที่การงาน ฐานะการเงิน ก็สมควรที่นางจะสวย เริด เชิดหยิ่งอะนะ 
ไม่แปลกที่อยากได้คู่ครองที่มีโปรไฟล์+รสนิยมเดียวกับตัวเอง แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องการรักแท้ 
รักที่มั่นคงไม่ใช่รักๆ เลิกๆ เปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำหน้า (นายเอกเค้าหวงตัวนะยังเก็บครั้งแรกไว้ให้สำหรับคนที่ใช่จริงๆ เท่านั้น)  ส่วนพระเอกน่ะหรือ ก็ตรงข้ามกับนายเอกเลยยังกับมาจากคนละโลก  
พระเอก “ เผิงอี้หาน ”  เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย หน้าตาธรรมดา แต่งตัวเชยๆ 
ไม่มีอะไรโดดเด่นแถมขาก็เป๋อีก  แต่มีนิสัยอบอุ่นอ่อนโยนและใจดี  
เป็นพ่อบ้านพ่อเรือนด้วย เพราะทำอาหารกับทำความสะอาดบ้านเก่ง    

ได้มาเจอกับนายเอก “ หลินซีไห่ “ เพราะเพื่อนนัดให้มาดูตัวกัน แต่ก็เป็นไปตามคาด
เพราะนายเอกแทบไม่แลพี่แกเลย  แถมยังพูดจาดูถูกทำร้ายจิตใจอีก  
นิสัยนายเอกนี่มันจริงจริ๊ง เป็นคนมั่นใจในรูปลักษณ์ของตัวเองมากเลยไม่ค่อยเห็นใครอยู่ในสายตา 
ด้วยนิสัยแบบนี้ช่วงแรกๆ นางเลยทำร้ายจิตใจพระเอกไปค่อนข้างเยอะ 
ตอนแรกๆ พระเอกก็ทนไหวนะ จะจิกกัดหรือใช้เหมือนทาสแค่ไหนพี่แกก็รับได้   
แต่หลังๆ มันมีเรื่องเข้ามาอีกไง เลยทำให้พี่แกแบบไม่ไหวแล้ว 
อยู่กับนายเอกต่อไปไม่ได้อีกแล้ว    .... (*m)  

พอมาถึงเล่ม 2 พระเอกก็กลับมา....แต่ 5 ปีผ่านไปพี่แกไม่ได้กลับมาคนเดียวนะจ๊ะ
พี่แกกลับมาพร้อมกับแฟนใหม่จ้า ส่วนช่วงที่พระ-นายไม่ได้เจอกันนายเอกเค้าก็ปรับปรุงตัวนะ 
นางเปลี่ยนนิสัยจากหน้ามือเป็นหลังมือกลายเป็นคนเงียบๆ เก็บตัว เฝ้ารอพระเอกอยู่เงียบๆ
เพราะยังหวังอยู่ลึกๆ ว่าสักวันพระเอกจะยอมเชื่อตัวเอง แล้วหันกลับมารักนางอีกครั้งหนึ่ง .... 
นางยอมทิ้งศักดิ์ศรี ทิ้งเกียรติที่ตัวเองเคยภาคภูมิใจเพื่อพระเอก  
รู้ทั้งรู้ว่าพระเอกมีแฟนใหม่ไปแล้ว แต่ก็ขอแค่ได้เป็นเพื่อนอยู่ใกล้ๆ 
ได้เห็นหน้าพี่แกสักนิดก็ยังดี แม้มันจะทำให้ต้องเจ็บปวดแต่นางก็ยอม .... 
ถ้าเล่มแรกสงสารพระเอก  เล่ม 2 ก็ต้องสงสารนายเอกนี่แหละจ้า.. 

เนื้อเรื่องหน่วงๆ พอประมาณ ต้องคอยลุ้นเอาใจช่วยว่าเมื่อไรพระ-นายจะได้ลงเอยกันสักที
ในเมื่อต่างก็รักกันแล้วทำไมจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ล่ะ  ได้แต่มองกันอยู่ห่างๆ
ทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่ต่างฝ่ายต่างก็เจ็บด้วยกันทั้งคู่ 
5 ปีผ่านไปนายเอกเปลี่ยนนิสัยตัวเองใหม่ แล้วเฝ้ารอพระเอกอยู่เงียบๆ 
หากอะไรที่ทำให้พระเอกสบายใจได้เค้าก็จะทำถึงจะเป็นเรื่องที่ไม่อยากทำก็เถอะ  
ส่วนพระเอกก็เอาแฟนใหม่มาเป็นเกราะกำบัง เพื่อกันนายเอกให้อยู่ห่างและไม่ให้ตัวเองต้องถลำลึก  ..นายเอกเราเห็นมั่นๆ เริดๆ เชิดๆ แบบนี้แต่ประสบการณ์เรื่องxx  แทบเป็นศูนย์เลยน๊าจ๊า  
เพราะถ้าไม่ใช่คนที่รักจริงๆ นางก็ไม่เอาจ้า นางเป็นคนถ้ารักใครรักจริงแล้วก็รักไปจนชั่วชีวิต   
หลังจากที่พระเอกจากไป ถึงมีคนโปรไฟล์เริดๆ มาตามจีบ นางก็ไม่เอาจ้า 
ต้องเป็นพระเอกเท่านั้นนางถึงจะยอม ( ̄‥ ̄)=3 

…ปล. เหมือนจะดราม่าแต่ก็จบแฮปปี้เน้อ  
............................................................................................................................

" ไม่ต้องเสียใจไปหรอก  พวกเรายังเป็นเพื่อนกันได้อยู่นะ " เผิงอี้หานตบหลังฝ่ายตรงข้ามเบาๆ ใบหน้าสะท้อนความเจ็บปวด  ขณะที่ดวงตามีน้ำอุ่นเอ่อคลอด้วยความอาลัย
" ไม่เอา "  หลินซีไห่ปฏิเสธเสียงเครือ
เขาไม่อยากเป็นเพื่อน  เขาอยากเป็นคนรัก!
...............................................................................................................................

" ปล่อยนะ เผิงอี้หาน! ไอ้คนงี่เง่า กล้าดียังไงมาหลอกฉัน "
" ไม่ปล่อย  คราวนี้ฉันจะไม่ปล่อยมือจากนายอีกเป็นอันขาด "
" พวกเราจบกันแล้ว ปล่อยฉัน  ฉันบอกลานายไปแล้วไม่ใช่หรือไง! "
" แต่ฉันไม่อยากเอ่ยคำลากับนาย "
" อย่าบอกลาฉันอีกนะ  ซีไห่  ฉันรักนาย! "
น้ำอุ่นที่เอ่อขึ้นมากบตาทะลักพรูลงมาราวกับทำนบแตกในวินาทีนั้น  ริมฝีปากของหลินซีไห่สั่นระริก ใบหน้าบิดเบี้ยว ...


📍รักไม่ได้ลิขิต : Unsuitable Lover 2 เล่มจบ ➡️ https://s.shopee.co.th/40Yj7497z0




วันอาทิตย์ที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2559

องค์ชายอัปลักษณ์


องค์ชายอัปลักษณ์ 3 เล่มจบ + เล่มพิเศษ 
ผู้แต่ง : อี้เหรินเป่ย
สำนักพิมพ์ ฝู

คำโปรยหลังปก
      เป็นองค์ชายแท้ๆ  ทำไมถึงผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกได้นะ? ......
นี่คือความประทับใจแรกที่จางผิงมีต่อหวงฝู่เจี๋ย  
เขามององค์ชายที่ยอมคุกเข่าให้ขันทีกระจอกงอกง่อย  อีกทั้งแผลน้อยใหญ่บนตัวฝ่ายนั้นแล้วให้โกรธจนตาแดงก่ำ
ก็แค่เกิดมาอัปลักษณ์  ดูประหลาดกว่าคนอื่นนิดเดียวเท่านั้นไม่ใช่หรือ ?
     คนอัปลักษณ์ไม่ใช่คนหรือไร ?
หึ  เขาตัดสินใจแล้ว  เขาจะเลี้ยงดูหวงฝู่เจี๋ยในวังหลวงแห่งนี้
ให้เด็กน้อยเติบโตขึ้นเป็นยอดฝีมืออันดับสองในอผ่นดินให้จงได้

ความรู้สึกหลังอ่านจบ  (อาจมีสปอยล์ )

องค์ชายอัปลักษณ์นิยายวายเรื่องแรกที่ได้อ่าน  หลังจากนั้นก็ตามมาอีกเป็นขบวน..โอ้ยรื่องนี้มันแซบหลาย ทั้งเนื้อหา ทั้งพระ-นาย โดยเฉพาะพระเอกหวงฝู่เจี๋ยนี่มันแซบจริงๆ .. .ลบภาพลักษณ์ที่พระเอกจะต้องเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษ หรือเป็นจอมยุทธผู้ผดุงคุณธรรมไปได้เลยจ้า เพราะเรื่องนี้พระเอกช่างโหด เหี้ยม หื่น เลวได้ใจจริงๆ  ฮาฮาฮา ~~~ 

มากล่าวถึงชีวิตของพระเอกในวัยเด็ก...ช่างเป็นชีวิตที่อนาถแท้ เป็นถึงองค์ชายสี่ของแผ่นดิน แต่ชีวิตความเป็นอยู่กลับแย่ยิ่งกว่าขอทานข้างถนนเสียอีก ชีวิตในวัยเด็กของพระเอกนี่บัดซบมาก ถ้าไม่เจอนายเอกก็ไม่รู้ว่าจะรอดอยู่ได้ถึงตอนโตไหม  พระเอกเป็นองค์ชายที่พ่อไม่รักไม่สนใจ เพียงเพราะเขามีหน้าตาอัปลักษณ์  แม่ก็รังเกียจ+เกลียดตัวเอง เอาทุกอย่างมาลงที่พระเอกหมด ...แถมยังโดนพวกพี่น้องกับบ่าวไพร่รุมทำร้ายรังแก ไม่เคารพไม่เห็นหัว ข้าวก็กินไม่เคยอิ่ม 
  
พระเอกในวัยเด็กจึงผอมมากมีแต่กระดูก แทบไม่มีเนื้อมีหนังเลย ( แต่คนที่สร้างบาดแผลให้กับพระเอกมากที่สุดคงจะเป็นแม่ของตัวเอง ไม่น่าเชื่อว่าแม่แท้ๆ จะทำกับลูกของตัวเองได้ถึงขนาดนี้ ) เนื้อตัวของพระเอกมีแต่รอยแผล ทั้งใหม่ทั้งเก่าเต็มไปหมด เสื้อผ้าก็ใส่แบบเก่าๆ ขาดๆ ผมเผ้าก็ไม่มีใครสระให้ เหาเต็มหัวเลย จนนายเอกได้มารับใช้นี่แหละถึงได้มาจัดการให้ใหม่หมด ได้กินข้าวอิ่ม ได้อาบน้ำอุ่นๆ มีคนดูแลใส่ใจเสื้อผ้าอาหาร มีคนออกรับผิดออกหน้าแทน ชีวิตถึงได้ดีขึ้นมาหน่อย

นายเอกของเรื่องเป็นขันทีมีชื่อว่าจางผิง (เป็นขันทีจริงๆ ไม่ได้โม้ ตอนแล้วจ้า ) เป็นคนซื่อๆ ใสๆ ไม่มีพิษมีภัยอะไร เป็นหนุ่มบ้านนอกที่เข้ามาเป็นขันทีเพื่อหาเงินไปเลี้ยงดูจุนเจือครอบครัวเท่านั้น ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซับซ้อน ครอบครัวของนายเอกพ่อแม่มีลูกเยอะ แล้วไหนจะลูกของลูกอีกก็เลยทำให้ยากจน เงินไม่พอใช้ นายเอกไม่อยากให้พ่อแม่ลำบากเลยมาขายตัวเป็นขันที (ตอนนั้นซื่อ ไม่รู้ว่าขันทีเป็นยังไง) แต่บ้านนี้เขามีดีตรงที่รักใคร่กลมเกลียวกันมาก ทั้งพ่อแม่+พี่น้องทำงานกันเป็นทีมจริงๆ 55  นายเอกมีวรยุทธและกำลังภายในสูง แต่ติดที่เป็นคนซื่อๆ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม

เลยมักแพ้ทางพระเอกและทำให้ถูกจับกดอยู่บ่อยๆ จริงๆ ตัวนายเอกนั้นมีความฝันที่อยากจะออกไปท่องยุทธภพแล้วเป็นจอมยุทธ์อันดับหนึ่ง 
แต่ก็ยากเพราะพระเอกต้องอยู่ในวังไปไหนไม่ได้ เพราะฉะนั้นนายเอกก็ต้องอยู่ตาม 
กว่าจะไปได้ก็นู่นตอนแก่แล้วถึงได้ไปกันสองคน หึหึ ...ส่วนพระเอกเขาก็มีความฝันอยู่ในใจลึกๆ เช่นกัน ว่าสักวันจะได้ทำลายวรยุทธนายเอก แล้วจับขังไว้ในตำหนักบรรทม ไม่ให้ออกไปไหนได้อีกเลย 55+  ........( ´`)

พอเล่ม 2 จะเข้าสู่การวางแผนแย่งชิงบัลลังก์ พระเอกที่เป็นม้านอกสายตาของใครต่อใคร ก็เริ่มไต่เต้าขึ้นมาเรื่อยๆ จนมีขุมกำลังและลูกน้องที่ไว้วางใจได้เป็นของตัวเอง ส่วนนายเอกพออยู่ในวังนานเข้าก็เริ่มรู้อะไรมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่บื้อเหมือนเดิม เริ่มมีเขี้ยวเล็บ แต่ต่อหน้าคนอื่นก็ยังทำตัวโง่ๆ เซ่อๆ อยู่เหมือนเดิม                                                

พระเอกเป็นคนที่โหดเหี้ยมมากนะ ถ้าไม่มีนายเอกอยู่ด้วยนี่ก็ไม่รู้ว่าจะบ้าคลั่งขนาดไหน แต่นายเอกก็รู้แหละว่าพระเอกเป็นคนที่โหดเหี้ยม ไม่ค่อยปกติ (ภาษาเราก็คือโรคจิตนั่นแล) จากวัยเด็กที่ได้รับการเลี้ยงดูและถูกกระทำมาแบบนั้น ก็ไม่แปลกที่โตมาแล้วจะเป็นแบบนี้ พอเริ่มมีอำนาจ พี่แกเลยมาตามเก็บคนที่เคยทำไม่ดีกับตัวเองเอาไว้ ทีนี้แหละโดนหมด ลดหลั่นกันไปตามความมากน้อยของบาดแผล ใครมากหน่อยก็ตายไม่ดีศพไม่ค่อยสวย  ส่วนนายเอกก็ใช่ว่าจะดี เพราะนอกจากต้องคอยอยู่ข้างๆ คอยดึงไม่ให้พระเอกถลำลึกแล้ว ก็ยังต้องคอยรองรับอารมณ์พี่แกเวลาไปฆ่าคนเสร็จด้วย...สะโพกระบมไปหมดเลยจางผิงของบ่าว 55+

พอพระเอกได้เป็นใหญ่เป็นโต ก็ไม่มีใครคิดว่าหน้าตาอัปลักษณ์แล้ว กลายเป็นน่าเกรงขามสมชายชาตรี เป็นเทพมังกรลงมาเกิด มีแต่คนอยากยกลูกสาวให้แต่งงานด้วย นางกำนัลก็พยายามอ่อยเต็มที่ (ผิดกับตอนเด็กมาก) แต่ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ เพราะพระเอกเขารักเดียวใจเดียวมากๆ แต่ติดที่นายเอกเป็นคนความรู้สึกช้าไม่ค่อยทันเรื่องความรัก พระเอกอยากให้หึง อยากให้พูดจาหวานๆ บ้างก็ไม่เคยทำ  คือนายเอกเค้าเคยหวังไว้ไง ว่าสักวันพระเอกคงจะได้แต่งงานมีครอบครัวกับผู้หญิง แล้วจะได้เลิกจับตัวเองกดสักที (บอกแล้วนายเอกเค้าใสๆ อิอิ) ซึ่งมันไม่มีทาง เพราะหลังจากนั้นพี่แกก็ยิ่งกดไม่เลือกที่ จนขันทีกับองครักษ์ที่ติดตามหลบกันแทบไม่ทัน  55+

อ่านจบแล้วสนุกๆๆ หนังสือ 4 เล่มราคา 1080 บาท เรื่องนี้ 18+ เยอะอยู่นะ 55+  ...
คุณเฟื่องแปลได้สนุกมาก  ใช้คำพูดภาษาง่ายๆ แต่แปลได้สนุกเข้าถึงอารมณ์มาก ...

" ถ้าเอาเวลาหมกมุ่นราคะไปฝึกกำลังภายใน  เจ้าจะแพ้ข้าไหม? "
" นี่เจ้าหาว่าเราป้อแป้หรือ? "
" ไม่ป้อแป้?  ถ้าอย่างนั้นเจ้าเอาชนะข้าได้ไหมล่ะ? "
" เราจะใช้ความจริงพิสูจน์ให้เจ้าเห็นเอง "
.........................................................................................................

“ เสี่ยวเจี๋ยขอปรึกษาอะไรหน่อยสิ 
   พอกลับไปแล้วเจ้าให้ข้าเกษียนกลับบ้านได้หรือเปล่า? “    
 " ได้ "
" จริงหรือ? "
" อืม  บ้านเกิดเจ้าคือหมู่บ้านฟางติ่งใช่ไหม  อยู่ห่างจากเมืองหลวงห้าร้อยลี้? "
" บ้านเกิดข้าอยู่ใกล้เมืองหลวงมากเลย  อันที่จริงเจ้าให้ข้าเกษียนตัวกลับไปอยู่บ้านก็ไม่เป็นไรหรอกนะ  เพราะข้ายังมาหาเจ้าได้บ่อยๆ "
" ไม่ต้อง "
" พอข้ากลับไปจะสั่งให้ย้ายเมืองหลวงออกไปห้าร้อยลี้ "
จางผิงสูดหายใจเข้าลึก แล้วพูดเสียงหนักๆ  " ไม่ต้องบอกใครล่ะว่าเจ้าทำเพื่อข้า "
" ..... ได้ "


                       
📍องค์ชายอัปลักษณ์ ➡️ https://s.shopee.co.th/qdAPOLIvr





วันเสาร์ที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

ภูตสวาท




ภูตสวาท (เล่มดียวจบ) / ผู้แต่ง : Gongzi  Huanxi
สำนักพิมพ์ ฝู


คำโปรยหลังปก
คงหวา  จ้าวแห่งยมโลกขึ้นมาโลกมนุษย์เพื่อตามหา "ทัณฑ์สวรรค์"
เทพศิตราวุธที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย แล้วได้มาพบกับซางโม่ภูตสวาทฝีปากคมเข้าโดยบังเอิญ
ระหว่างใช้วิธีบีบบังคับให้ซางโม่คายที่ซ่อนทัณฑ์สวรรค์  ความรัก
และความชิงชังที่มีต่อตนในอดีตชาติค่อยๆคลี่แผ่ออกมาเบื้องหน้าเขาทีละน้อย
คงหวาเคยจุติเป็นองค์ชายสี่ "ฉู่เจ๋ออวิ๋น"   ส่วนซางโม่เตยเป็นคนสนิทขององค์ชายสี่
การได้หวนกลับมาเจอกันอีกครั้งจะนำไปสู่ผลเช่นไร?
ตามทวงบุญคุณหนี้แค้นในอดีต  หรือสานต่อความรักให้ยืดยาว?
ความรักและความแค้นถูกปั่นป่วนขึ้นอีกครา
ใครช่วยให้ใครสมปรารถนา?   และใครทำลายใคร?

ความเห็นส่วนตัวหลังอ่านจบ ... (( อาจมีสปอยล์ )))
เราอ่านเรื่องนี้ตั้งแต่ 4 ทุ่ม ไปจบตอนตี 3 กว่าๆ  หนังสือเล่มเดียวจบ เล่มไม่หนามาก
แต่ช่วงที่อ่านก็จะหน่วงๆ ไปเรื่อยแม้จะยังไม่สุด  แต่ก็มีน้ำตาซึมบ้าง
T^T 
(แต่บางคนอาจจะเฉยๆก็ได้นะ
)
 

นายเอกของเรามีนามว่า ซางโม่ ก็ตามชื่อเรื่องเลยคือเป็นภูตสวาท     
ส่วนพระเอกเป็นพญายมแห่งดินแดนยมโลกที่ปราศจากรัก ปราศจากอารมณ์ความรู้สึก     
ทำไมทั้งสองคนถึงมาเกี่ยวข้องกันได้ ก็ต้องย้อนกลับไปเมื่อ 300 ปีก่อน ที่พระเอกลงมาเกิดเป็นมนุษย์และเป็นองค์ชายสี่แห่งราชวงศ์ฉู่  ส่วนนายเอกก็เป็นคนสนิทของพระเอก 
ในวัยเด็กทั้งสองคนเป็นลูกที่ถูกพ่อทอดทิ้งครอบครัวไม่เหลียวแลเหมือนกัน
ทั้งสองคนคอยจึงได้ดูแลกันและช่วยประคับประคองกันเรื่อยมา 

จนกระทั่งเมื่อโตขึ้นเมื่อสิ่งที่พระเอกอยากได้คือบัลลังก์  นายเอกก็ยอมช่วยเหลือ 
ทำตามที่พระเอกบอกทุกอย่าง ไม่ว่าวิธีการจะต่ำทราม โหดร้ายแค่ไหน
โดนคนประณามสาปแช่งให้ไม่ตายดียังไงก็ทำ 
บอกได้เลยว่านายเอกกับพระเอกในชาติที่แล้วนี่ไม่ใช่คนดีเลยจริงๆ 
มีคนมากมายที่ต้องตายและได้รับผลกระทบจากการกระทำของทั้งสองคนนี้  
แถมยัง
มีเล่ห์เหลี่ยมด้วยกันทั้งคู่ไม่มีใครด้อยกว่าใคร  
เรียกได้ว่าทันกันตลอด

นายเอกทำไปก็เพราะรักพระเอก  ส่วนพระเอกก็ทำไปเพราะรักเหมือนกัน
แต่ไม่ใช่เพราะรักนายเอกนะ ....T^T
เรื่องนี้ไม่ได้มีเฉพาะเรื่องความรักของพระเอก-นายเอก  แต่ยังมีคู่รักคู่อื่นๆ ด้วยอีกหลายคู่ 

แล้วก็เรียกน้ำตาได้ไม่แพ้กัน   มีคู่ที่อีกฝ่ายให้คำสาบานว่าจะไม่ทรยศ..แต่สุดท้ายก็ทรยศ   
มีความรักระหว่างแม่กับลูก  แม่ชราที่เฝ้ารอลูกชายให้มารับกลับบ้าน..แต่สุดท้ายก็ไม่เคยมา  
หรือจะเป็นคู่ที่รักเขาข้างเดียว แม้กระทั่งตัวเองตายไปแล้วก็ยังไม่ยอมไปเกิดใหม่  
กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนถึง 300 ปี เพื่อขอแค่ได้เจอกับอีกฝ่ายที่กลับชาติไปเกิดใหม่แล้ว
( คู่นี้หักมุมทำเอาเราน้ำตาซึมหน่อยๆ อะ
T^T … ฮือๆ คุณหลอกดาว  ))

เรารู้สึกว่าทุกตัวละครในเรื่องต่างก็น่าสงสารหมด  ถึงชาติที่แล้วนายเอกจะเลวมากกกก 
แต่เราก็เกลียดไม่ลงจริงๆ ( เกลียดพระเอกชาติที่แล้วมากกว่า 55+ )
เพราะพออ่านไปจะรู้ว่าจริงๆ แล้ว พื้นฐานนิสัยของนายเอกน่ะเป็นคนดีนะ  
ถึงสาเหตุที่ทำเลวจะมาจากพระเอกแต่มันก็แค่ส่วนหนึ่ง 
เพราะยังไงนายเอกก็เป็นคนตัดสินใจเอง จะไปโทษพระเอกหมดเลยก็คงไม่ได้  เพราะรักเขามากเกินไป  
จนสุดท้ายก็เป็นการทำร้ายทั้งตัวเองและคนรอบข้าง  .....

ชีวิตนายเอกน่าจะมีความสุขแค่ตอนวัยเด็กที่ได้เจอกับพระเอกแล้วอยู่ด้วยกัน 
พอโตมาก็เริ่มเข้าสู่วังวนของการปูทางกำจัดคนที่ขวางทางในการครองบัลลังก์ให้พระเอก  
แล้วที่มันพีค...คือทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเองทำลงไป  ที่ทุ่มเทจนเกือบตายไปเนี่ย
สุดท้ายพระเอกมันกลับเอาไปยกให้คนอื่นง่ายๆ เลยนะ ...  

มีข้าศึกมาตีเมืองพี่แกก็อาสายกทัพไปออกรบ คอยสรรหาของวิเศษมาเอาใจ... 
แต่กับนายเอกนี่ ขนาดตอนโดนจับเข้าคุกแล้วทรมานข้อหาลอบวางยา
พระเอกมันยังมาบอกนายเอกในคุกว่าให้หาทางช่วยคนรักพี่แกเลย
นายเอกก็บอกว่าช่วยไม่ได้หรอก ไม่ใช่เซียน  

พี่แกยังมาบอกว่างั้นก็ไปหาเซียนสิ ... ดูๆ เจ็บจนจะตายอยู่แล้ว ไหนร่างกายจะโดนโบย
โดนทรมาทรกรรมยังต้องมาเจ็บที่ใจอีก ... 

พอนายเอกตายแล้วกลายมาเป็นภูตสวาท ( ที่นายเอกมาเป็นภูตสวาทนี่ก็มีสาเหตนะต้องลองไปอ่านจ้า <(︶ ̄)/ )   ช่วงเวลา 300 ปีที่เป็นภูตสวาท  
นายเอกก็พยายามไถ่บาปชดใช้ความผิดให้กับคนที่ตัวเองติดค้างอยู่ตลอด 
แม้เรื่องนั้นจะไม่มีใครจำได้แล้วแต่นายเอกกลับจำได้ ไม่ยอมลืม ...

คือเรื่องนี้นายเอกโดนทำร้ายร่างกายโดนทรมานเยอะจริงๆ  แต่ละครั้งก็โหดๆ ทั้งนั้น 
จนแอบคิดว่าพระเอกเรื่องนี้นี่มันสบายจริงๆ ไม่เห็นโดนอะไรเลย 55+ 
ถึงตอนจบจะโดนบ้างแต่เราว่ามันก็ยังน้อยไปนะ หึหึ

 **  ชอบฉากที่ซางโม่หรือนายเอก เก็บเศษกระดาษเงินกระดาษทองที่คนอื่นเผาแล้วเอามาเผาให้ตัวเอง  ..ฉากนี้ทำให้เรารู้สึกว่าชาติที่แล้วนายเอกนี่ทำเลวมากขนาดไหน  
ต้องโดดเดี่ยวขนาดไหน 
ขนาดตายไปแล้วก็ยังไม่มีใครมาเผากระดาษให้เลย
ไม่มีใครนึกถึงตัวเอง 
แถมพระเอกพอมาเจอกันใหม่ก็ยังจำนายเอกไม่ได้อีก..เจ็บปวดดด